[FIC HBD Na-o] หนึ่งหน้าจากตำราสัตว์เลี้ยง โดย อคาชา

[FIC HBD Na-o]

หนึ่งหน้าจากตำราสัตว์เลี้ยง

***** โดย อคาชา,สำนักพิมพ์ ฮอกวอร์ต,10 ก.พ.2548*****

บทที่ 23 : สัตว์เลี้ยงและเจ้าของ

เขาว่าสัตว์เลี้ยงมักจะนิสัยเหมือนเจ้าของ - - - จริงรึเปล่าน๊า - - -

+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+

- แฮร์รี่ -
“เดี๋ยว เฮ็ดวิก บอกแล้วไงว่าขอโทษ ...โกรธเรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ยคราวนี้”ปีกสีขาวบินพึ่บพั่บขึ้นไปยังที่สูง ให้พ้นมือของเจ้าของ

เสียงนกฮูกสีขาวสะอาดร้องเสียงแหลมลงมาจากบนเพดานโรงนกฮูก ลั่นออกไปด้านนอกประตูที่ถูกเปิดทิ้งไว้

“ลงมาเหอะ น่า ...เฮ้อ ถ้าไม่พอใจก็แสดงออกมาตรงๆตั้งแต่แรกซะก็สิ้นเรื่อง นี่เล่นประท้วงด้วยการไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้แบบนี้จะรู้เรื่องกันมั้ยล่ะเนี่ย” ++มันพูดไม่ได้ฮับ แฮร์จัง++

ร่างบางส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ .....ไม่รู้ใครสอนให้เฮ็ดวิกขี้งอนขนาดนี้.....

พ่อมดคนดังทำท่าจะยอมแพ้นกฮูกของตัวเอง คิดจะตัดใจ ปล่อยให้เฮ็ดวิกได้สงบสติอารมณ์ซักพัก ทันทีที่หันกลับมาทางประตูโรงนกฮูก ดวงตาสีเขียวก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงที่คุ้นตาเดินออกจากปราสาท ตรงมาทางเขา.......

.......พร้อมกับสาวๆบ้านสลิธิรินล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด!!

เท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปหาหยุดชะงัก รอยยิ้มสดใสเหือดหายไปในพริบตา คิ้วขมวด กัดฟันที่ริมฝีปากแน่น มือที่กำอยู่เริ่มสั่นด้วยความโกรธ ดวงหน้าเนียนใสหันขวับ เดินหนีไปทางบ้านแฮกริดทันที!!!

.......ไอ้บ้า!ไอ้บ้า!ไอ้บ้า!ไอ้บ้า!.....


-แฮกริด -

ประตูกระท่อมท้ายปราสาทของอาจารย์ประจำวิชาดูแลสัตว์เวทมนต์ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับปิดตามหลังเสียงดังลั่น

“หวัดดี แฮร์รี่” แฮกริดยิ้มกว้าง ไม่ทันดูสีหน้าของคนถูกทัก รินชาใส่ถ้วยพร้อมกับส่งจานเค้กหินที่เหลืออยู่ให้“นั่งก่อนสิ แล้ว...คนอื่นๆไปไหนหมดล่ะ?”

“รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ไปเดทที่ฮอกมี้ด”ร่างบางใช้ช้อนจิ้มลงไปบนเค้กแรงๆ(แต่มันก็ไม่เละซักนิด)ก่อนจะยกชาขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

“อ้อ แล้วเธอไม่ไปเดทกับ...”

ตึง!!

ถ้วยชาในมือถูกวางลงอย่างแรงจนเศษกระเบื้องเคลือบลอกหลุดออกมาเป็นสะเก็ดๆ.....แต่แฮกริดก็ยังไม่รู้ตัว.... ++เดี๋ยวถูกเลาะกระดูกจนได้น๊า++

“โอ้ ท่าทางชาวันนี้จะอร่อย เอาเพิ่มละกันนะ........อ้าวแฟงก์ อย่ากวนสิ ฉันกำลังรับแขกอยู่นะ ....อะไร แกจะมาขู่ใส่ฉันทำไม.....อะไร?จะออกไปข้างนอก?แกนี่ไม่รู้เวลาเลย ออกไปก่อนไป ฉันยังไม่อยากออกไปเดินหรอกนะ”

แฮกริดไล่แฟงก์ที่เข้ามาพันแข้งพันขา ตอแยไม่เลิก ทั้งๆที่เจ้าของเริ่มรำคาญขึ้นมาบ้างแล้ว

“แล้วตกลงมัลฟอยไปไหนล่ะ แฮร์รี่ ปกติออกจะตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋”ร่างสูงจนเกือบติดเพดานถามด้วยน้ำเสียงและแววตาล้อเลียน ไม่ทันได้เอะใจถึงบรรยากาศน่ากลัวที่แผ่รังสีออกมาจากร่างบางตรงหน้า พลางหันไปดุแฟงก์ “แฟงก์!หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันชักจะโมโหแล้ว!”

อาจารย์ประจำวิชาสัตว์มหัศจรรย์หันไปยื้อสายจูง ลากแฟงก์ออกไปทางประตูหลัง ก่อนจะเดินบ่นงึมงำกลับเข้ามา “แฟงก์ชักจะนิสัยไม่ดีแล้ว มาตื๊อไม่เลิกตอนไม่ควรจะตอแยแบบนี้ - - ไม่รู้ไปติดมาจากใคร”

“เอาชาเพิ่มอีกมะ.....อ้าว?ไปแล้วเหรอ แฮร์รี่?เฮ้!เป็นอะไรไปน่ะ?”

ร่างบางเดินออกไปจากกระท่อมโดยไม่หันหลังมาตอบคำถามของเจ้าของบ้าน ทิ้งให้แฮกริดตะโกนโหวกเหวกตามหลังมา “เฮ้ เธอจะรีบไปไหนน่ะ แฮร์รี่ นัดกับมัลฟอยไว้เหรอ?”


- รอน & เฮอร์ไมโอนี่ -

“จะเลือกชิ้นไหนให้แฮร์รี่ดีล่ะ?”

“ฉันว่าเอาหนังสือเวทมนต์ร้านโน้นดีกว่า”

“นี่ยังไม่ถึงเวลาสอบซะหน่อย เอาไอ้นี่ดีกว่า - - ระเบิดเหม็นรุ่นใหม่”

ฮูก ฮูก ฮูก ~

เมี้ยว เมี้ยว เมี้ยว ~

ฮูก ~ เมี้ยว ~ ฮูก ~ เมี้ยว ~ ฮูก ~ เมี้ยว ~

“เงียบ ครุกแชง!แกกำลังทำให้พิคมันตกใจนะ”เสียงห้าวตวาดใส่แมวขนสีส้มพองฟูที่กำลังร้องเมี๊ยวเมี๊ยวไล่นกฮูกตัวจิ๋วบินฉวัดเฉวียนจากหลังร้านวนไปถึงประตู

“บ้าสิ! ครุกแชงมันพยายามจะต้อนพิคออกไปต่างหาก เธอไม่เห็นเหรอ รอน พิคมันบินไปทั่วจนเกือบจะทำของในร้านแตกหมดแล้วนะ”ฝ่ายผู้ล่าเชิดหน้าขึ้นรับเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กสาวผมฟู

“นี่!ขอโทษเหอะ ของที่พังครึ่งนึงมันเป็นเพราะเธอซุ่มซ่ามทำร่วงเองกับครุกแชงที่วิ่งชนด้วยนะ!เล่นไล่ต้อนแบบนี้ถ้าพิคมันตกใจจนบินเตลิดไปล่ะ ใครจะรับผิดชอบ เธอรึไง เฮอร์ไมโอนี่?”

“เฮอะ ทำอย่างกับนกฮูกงี่เง่าอย่างพิคจะมีปัญญาหนีออกจากบ้านงั้นแหละ”เฮอร์ไมโอนี่ชักเริ่มฉุนที่อกีฝ่ายโต้กลับ เด็กสาวเอื้อมมือไปอุ้มแมวของเธอขึ้นในอ้อมแขน

ฮูก!ฮูก!

นกฮูกงี่เง่าหยุดบิน ร่อนลงมาที่พื้นหน้าประตูส่งเสียงประท้วงคำดูถูก

รอนพยายามจะผิวปากเรียกให้พิคมาเกาะที่แขน แต่เจ้านกฮูกไร้การพัฒนานั่นไม่ยอมฟังอะไรเอาซะเลย

“พิค!”

......ไม่มีการตอบรับ.........

“ก็เพราะเธอไม่รู้จักห้ามเวลาที่มันทำผิดไง รอน มันถึงไม่ฟังเธอแบบนี้ ....งี่เง่าจริงๆด้วย เหมือนใครไม่รู้เนอะ”เฮอร์ไมโอนี่หันไปพูดกับแมวส้มในอ้อมแขน ขำภาพแฟนของเธอพยายามเรียกสัตว์เลี้ยงของตัวเอง แต่ดูท่าทาง นกฮูกตัวจิ๋วก็ยังไม่ยอมแม้แต่จะฟัง

รอนทำท่าฮึดฮัด ก่อนจะตรงเข้าไปหิ้วเจ้านกฮูกจิ๋วขึ้นมา ช่วยกันจ้องมองคู่เดทที่หัวเราะเยาะเย้ยอยู่อีกด้าน

“ก็พอกันแหละ!แมวขนฟู ขี้บ่น ชอบสั่งคนอื่น ทั้งที่จริงๆก็ซุ่มซ่ามตามแบบเจ้าของแหละ” ++เอ อันนี้มีแอบนินทานี่ แมวบ่นได้ที่ไหน?++

แล้วทั่งคู่ก็เถียงแว้ดๆใส่กัน ท่ามกลางสายตาของคนทั้งร้าน และเนวิลล์ ลองบัตทอม

“นี่เธอเป็นเพื่อนของสองคนนั้นสินะ จ่ายค่าเสียหายมาด้วยล่ะ ทั้งหมด...”

เนวิลล์ตาค้าง พยายามเรียกคนก่อเรื่องทั้งสอง แล้วก็ต้องถอดใจ หยิบของในกระเป๋าออกมาทั้งหมดมากองบนโต๊ะ รวมกับเทรเวอร์ที่พิคบินไปคาบซากมาจากหลังแจกันหน้าร้าน ที่ซ่อนตัวของเทรเวอร์

“เทรเวอร์ แกนี่ซวยพอๆกับฉันเลย ~”


-เดรโก –

“เนวิลล์ นายเห็นรอนกับเฮอร์ไมโอนี่รึเปล่า?”เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เนวิลล์ที่เดินตัวปลิวเพราะความเบาของกระเป๋าหันกลับไปมอง

“แฮร์รี่?ไหนบอกว่านัดกับ.......อึ๋ย!”เนวิลล์ทำคอย่น รู้สึกว่าเด็กน่ารักอันดับ 1 ของบ้านกริฟฟินดอร์น่ากลัวขึ้นมายังไงไม่รู้

“สองคนนั้นไปไหนเหรอ เนวิลล์”แฮร์รี่เดินเข้าไปหยุดตรงรั้ว ข้างๆเฮ็ดวิก(สงบศึกกันแล้ว)ที่ร่อนลงมาเกาะซี่รั้วไม้

“เถียงกันอยู่ที่ร้านขายของตรงโน้นแน่ะ”

ร่างบางเดินตรงไปยังร้านที่อีกฝ่ายชี้บอกพร้อมกับนกฮูกของตัวเอง แต่ยังไม่ทันถึงก็เดินไปปะทะกับคนๆหนึ่งที่ออกมาจากซอยเล็กๆทางขวาพอดี!เกือบจะชนกันจังๆ ถ้าอีกฝ่ายไม่หลบวูบ แต่นั่นก็ทำให้แฮร์รี่ที่ไม่ทันตั้งตัวล้มหน้าคว่ำลงไปกับพื้น!!!

“โอ๊ย!”แฮร์รี่อุทาน เจ็บแถวคางนิดๆ แต่ยังพอจะโวยใส่คนตรงหน้าไหว“เดินยังไงของนาย เซมัส!”

“เฮ้ย นายชนฉันเองนะ แฮร์รี่ ยังมาโมโหอีก”เซมัสตอบด้วยเสียงงัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่น

“ช่างเหอะๆ ถอยไปได้แล้ว ฉันจะไปหารอน” แฮร์รี่ลุกขึ้นปัดกางเกง ดันร่างของเพื่อนให้หลีกทาง แต่อีกฝ่ายกลับยึดแขนเล็กๆไว้แน่น “อะไร?”

ร่างสูงพึมพำตอบเบาๆ ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงมาหาคนที่คิดจะผละหนีในตอนแรก....

ผัวะ!!!

หนังสือเล่มหนาหนักถูกประเคนลงบนศีรษะที่ก้มลงไปหาใบหน้าขาวๆนั่น!

เซมัสทรุดลงไปนอนนิ่งกับพื้น!!!

แฮร์รี่เงยหน้ามองคนร้ายที่ยืนนิ่ง แต่ดวงตาสีเทาอมฟ้าคุกรุน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหงุดหงิด

“ทำอะไรของนายน่ะ!?”พอได้สติ ร่างบางก็ทรุดตัวลงไปดูอาการของเซมัส เมื่อเห็นว่าไม่เป็นอะไรมากก็หันมาเตรียมเล่นงานตัวการต่อ

“ก็มันจะทำอะไรนายล่ะ!”คนตรงหน้าบอกอย่างนั้น พลางก้มลงเก็บหนังสือมาปัดฝุ่นออก

“ทำอะไร?ก็จะดูแผลที่คางให้ฉันน่ะสิ!”เสียงใสตอบด้วยความหงุดหงิดปนไม่เข้าใจคำถาม

“.........”

ความเงียบเข้ามาปกคลุมลานว่างหน้าร้านขายของชั่วขณะ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินตรงเข้ามาประชิด มือข้างหนึ่งล็อกต้นแขนบอบบางไว้แน่น ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมมาเชยคางเล็กเพื่อดูบาดแผล ถอนหายใจโล่งอก เมื่อเห็นว่าแฮร์รี่ไม่เป็นอะไรมากกว่าแผลเลือดออกนิดๆ

“ปล่อยได้แล้ว!นายจะไปไหนก็ไปเลย!ฉันกำลังรีบ!”ความโมโหจากเรื่องเมื่อเช้าทำให้ร่างบางพยายามปัดมือของเดรโกออก แต่กลับไม่เป็นผล

“นายจะทำอะไรน่ะ เดรโก!?”แฮร์รี่ถามด้วยความงุนงง

อีกฝ่ายไม่ตอบ แต่รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นพร้อมกับแววตาวับๆ ทำให้แฮร์รี่รู้สึกเสียใจที่ถามออกไป!!!!

เดรโกก้มลงใกล้ใบหน้าเนียน สบตาสีเขียวที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะแลบลิ้นเลียที่แผลเบาๆ...

ผิวหน้าสีน้ำผึ้งปรากฏสีเรื่อขึ้นที่แก้ม ขณะที่ร่างตรงหน้าก้มลงมาหาอีกครั้ง พร้อมกับที่ดวงตาสีเขียวค่อยๆปิดลง.....

ฮูก ~ ! ฮูก ~ ! ฮูก ~ !

นกฮูกเหยี่ยวสีขาวกระพือปีกบินลงมาเกาะที่ไหล่กว้าง ก่อนจะจิกลงที่ข้างใบหูอย่างแรง!!

“โอ๊ย!โอ๊ย!ฮอร์ค หยุด หยุด ฮอร์ค โอ๊ย!”เดรโกผละออกจากร่างตรงหน้าอย่างรวดเร็ว พยายามยื้อปีกกว้างๆนั้นออกห่าง พลางกุมใบหูที่ถูกจิกหลายรอบจนเป็นรอยแดง

กว่าจะสำเร็จก็เล่นเอาเสื้อเชิ้ตเนี้ยบๆของคุณชายแห่งตระกุลมัลฟอยยับยู่ยี่ไปหมด

แฮร์รี่มองการวิวาทเล็กๆระหว่างฮอร์คกับเจ้าของด้วยความขบขับ “ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ”

“ไม่ตลกเลยนะ แฮร์รี่ ...อูย...ถึงไม่แรงเท่าไหร่แต่ก็เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย ไม่รู้อยู่ๆเป็นอะไรของมัน”

แฮร์รี่พยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่ ก่อนจะตอบ “มันหึงนายน่ะสิ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ นกอะไรตลกชะมัด เจ้าของจะเป็นเหมือนกันรึเปล่าเนี่ย ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ”

ได้ยินเท่านั้นเดรโกก็นิ่งไป ก่อนจะบ่นอะไรพึมพำ

“พูดอะไรของนายน่ะ ไม่ได้ยิน”

ร่างสูงส่ายหน้ายิ้มๆ เดินจูงมือแฮร์รี่ตรงไปยังร้านบัตเตอร์เบียร์ที่อยู่ไม่ห่างนัก พลางผิวปากเรียกให้ฮอร์คและเฮ็ดวิกบินตาม ไม่สนใจเสียงหวานใสที่โวยวายประท้วงไปตลอดทาง.......

/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/

#Acacha#

HAPPY BIRTHDAY!!!!!!!!

สุขสันต์วันเกิด 10 ก.พ. 05 คับ นะโอคุง ขอให้มีตังค์เยอะๆมาให้น้องถลุงนะคับ

(โฮ่ๆๆๆ แก่ไปอีกปี ตอนนี้เราห่างกัน 4 ปีนะเฟ้ยยย ไม่ต้องมาเหมารวมว่าคนอื่นแก่ไปด้วย 555+)

ฟิคเรื่องนี้เขียนให้วันเกิดนะโอคุง เนื่องจากหมดตัวฮับ ++ ไม่มีตังค์ซื้อของแล้ววว ก็กะให้เป็นเรื่องที่หาความเครียด+สาระไม่ได้เลยซักนิดเดียว(ก็เขียนได้แต่แบบเนี้ยอ่ะ) นับว่าเป็นฟิคสั้นอีกเรื่องนึงที่เขียนให้เป็นฟิคสั้นจิงๆได้ (เฮ้อ) เรื่องนี้สดมั่กๆ คิดไปพิมไป เพราะงั้นถ้าภาษาแปลกๆไปก็ขอโทษจิงๆค่ะ มันสดอย่างที่บอก แล้วเดี๋ยวนี้ค่อนข้างติดสำนวนฟิคjrด้วย

ที่คิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ก็เพราะการ์ตูนที่อ่านเมื่อวาน ชื่อเรื่องอะไรจำไม่ได้แล้ว ของ ริกะ โยเนซาว่า

+อคาชา+

10 ก.พ. / 00.58 น.