tag:blogger.com,1999:blog-84909372011-04-21T12:59:53.940-07:00naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1108031626616479942005-02-10T02:26:00.000-08:002005-02-10T02:33:46.616-08:00<strong>[FIC HBD Na-o]</strong> <br /> <br /><strong>หนึ่งหน้าจากตำราสัตว์เลี้ยง <br /> <br />***** โดย อคาชา,สำนักพิมพ์ ฮอกวอร์ต,10 ก.พ.2548*****</strong> <br /> <br /><strong>บทที่ 23 : สัตว์เลี้ยงและเจ้าของ</strong> <br /> <br />เขาว่าสัตว์เลี้ยงมักจะนิสัยเหมือนเจ้าของ - - - จริงรึเปล่าน๊า - - - <br /> <br /> +*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+ <br /> <br />- แฮร์รี่ - <br /> “เดี๋ยว เฮ็ดวิก บอกแล้วไงว่าขอโทษ ...โกรธเรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ยคราวนี้”ปีกสีขาวบินพึ่บพั่บขึ้นไปยังที่สูง ให้พ้นมือของเจ้าของ <br /> <br /> เสียงนกฮูกสีขาวสะอาดร้องเสียงแหลมลงมาจากบนเพดานโรงนกฮูก ลั่นออกไปด้านนอกประตูที่ถูกเปิดทิ้งไว้ <br /> <br /> “ลงมาเหอะ น่า ...เฮ้อ ถ้าไม่พอใจก็แสดงออกมาตรงๆตั้งแต่แรกซะก็สิ้นเรื่อง นี่เล่นประท้วงด้วยการไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้แบบนี้จะรู้เรื่องกันมั้ยล่ะเนี่ย” ++มันพูดไม่ได้ฮับ แฮร์จัง++ <br /> <br /> ร่างบางส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ .....ไม่รู้ใครสอนให้เฮ็ดวิกขี้งอนขนาดนี้..... <br /> <br /> พ่อมดคนดังทำท่าจะยอมแพ้นกฮูกของตัวเอง คิดจะตัดใจ ปล่อยให้เฮ็ดวิกได้สงบสติอารมณ์ซักพัก ทันทีที่หันกลับมาทางประตูโรงนกฮูก ดวงตาสีเขียวก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงที่คุ้นตาเดินออกจากปราสาท ตรงมาทางเขา....... <br /> <br />.......พร้อมกับสาวๆบ้านสลิธิรินล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด!! <br /> <br />เท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปหาหยุดชะงัก รอยยิ้มสดใสเหือดหายไปในพริบตา คิ้วขมวด กัดฟันที่ริมฝีปากแน่น มือที่กำอยู่เริ่มสั่นด้วยความโกรธ ดวงหน้าเนียนใสหันขวับ เดินหนีไปทางบ้านแฮกริดทันที!!! <br /> <br /> .......ไอ้บ้า!ไอ้บ้า!ไอ้บ้า!ไอ้บ้า!..... <br /> <br /> <br /> -แฮกริด - <br /> <br /> ประตูกระท่อมท้ายปราสาทของอาจารย์ประจำวิชาดูแลสัตว์เวทมนต์ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับปิดตามหลังเสียงดังลั่น <br /> <br /> “หวัดดี แฮร์รี่” แฮกริดยิ้มกว้าง ไม่ทันดูสีหน้าของคนถูกทัก รินชาใส่ถ้วยพร้อมกับส่งจานเค้กหินที่เหลืออยู่ให้“นั่งก่อนสิ แล้ว...คนอื่นๆไปไหนหมดล่ะ?” <br /> <br /> “รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ไปเดทที่ฮอกมี้ด”ร่างบางใช้ช้อนจิ้มลงไปบนเค้กแรงๆ(แต่มันก็ไม่เละซักนิด)ก่อนจะยกชาขึ้นดื่มรวดเดียวหมด <br /> <br /> “อ้อ แล้วเธอไม่ไปเดทกับ...” <br /> <br /> ตึง!! <br /> <br />ถ้วยชาในมือถูกวางลงอย่างแรงจนเศษกระเบื้องเคลือบลอกหลุดออกมาเป็นสะเก็ดๆ.....แต่แฮกริดก็ยังไม่รู้ตัว.... ++เดี๋ยวถูกเลาะกระดูกจนได้น๊า++ <br /> <br />“โอ้ ท่าทางชาวันนี้จะอร่อย เอาเพิ่มละกันนะ........อ้าวแฟงก์ อย่ากวนสิ ฉันกำลังรับแขกอยู่นะ ....อะไร แกจะมาขู่ใส่ฉันทำไม.....อะไร?จะออกไปข้างนอก?แกนี่ไม่รู้เวลาเลย ออกไปก่อนไป ฉันยังไม่อยากออกไปเดินหรอกนะ” <br /> <br />แฮกริดไล่แฟงก์ที่เข้ามาพันแข้งพันขา ตอแยไม่เลิก ทั้งๆที่เจ้าของเริ่มรำคาญขึ้นมาบ้างแล้ว <br /> <br />“แล้วตกลงมัลฟอยไปไหนล่ะ แฮร์รี่ ปกติออกจะตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋”ร่างสูงจนเกือบติดเพดานถามด้วยน้ำเสียงและแววตาล้อเลียน ไม่ทันได้เอะใจถึงบรรยากาศน่ากลัวที่แผ่รังสีออกมาจากร่างบางตรงหน้า พลางหันไปดุแฟงก์ “แฟงก์!หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันชักจะโมโหแล้ว!” <br /> <br />อาจารย์ประจำวิชาสัตว์มหัศจรรย์หันไปยื้อสายจูง ลากแฟงก์ออกไปทางประตูหลัง ก่อนจะเดินบ่นงึมงำกลับเข้ามา “แฟงก์ชักจะนิสัยไม่ดีแล้ว มาตื๊อไม่เลิกตอนไม่ควรจะตอแยแบบนี้ - - ไม่รู้ไปติดมาจากใคร” <br /> <br />“เอาชาเพิ่มอีกมะ.....อ้าว?ไปแล้วเหรอ แฮร์รี่?เฮ้!เป็นอะไรไปน่ะ?” <br /> <br />ร่างบางเดินออกไปจากกระท่อมโดยไม่หันหลังมาตอบคำถามของเจ้าของบ้าน ทิ้งให้แฮกริดตะโกนโหวกเหวกตามหลังมา “เฮ้ เธอจะรีบไปไหนน่ะ แฮร์รี่ นัดกับมัลฟอยไว้เหรอ?” <br /> <br /> <br />- รอน & เฮอร์ไมโอนี่ - <br /> <br /> “จะเลือกชิ้นไหนให้แฮร์รี่ดีล่ะ?” <br /> <br /> “ฉันว่าเอาหนังสือเวทมนต์ร้านโน้นดีกว่า” <br /> <br /> “นี่ยังไม่ถึงเวลาสอบซะหน่อย เอาไอ้นี่ดีกว่า - - ระเบิดเหม็นรุ่นใหม่” <br /> <br />ฮูก ฮูก ฮูก ~ <br /> <br /> เมี้ยว เมี้ยว เมี้ยว ~ <br /> <br /> ฮูก ~ เมี้ยว ~ ฮูก ~ เมี้ยว ~ ฮูก ~ เมี้ยว ~ <br /> <br /> “เงียบ ครุกแชง!แกกำลังทำให้พิคมันตกใจนะ”เสียงห้าวตวาดใส่แมวขนสีส้มพองฟูที่กำลังร้องเมี๊ยวเมี๊ยวไล่นกฮูกตัวจิ๋วบินฉวัดเฉวียนจากหลังร้านวนไปถึงประตู <br /> <br /> “บ้าสิ! ครุกแชงมันพยายามจะต้อนพิคออกไปต่างหาก เธอไม่เห็นเหรอ รอน พิคมันบินไปทั่วจนเกือบจะทำของในร้านแตกหมดแล้วนะ”ฝ่ายผู้ล่าเชิดหน้าขึ้นรับเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กสาวผมฟู <br /> <br /> “นี่!ขอโทษเหอะ ของที่พังครึ่งนึงมันเป็นเพราะเธอซุ่มซ่ามทำร่วงเองกับครุกแชงที่วิ่งชนด้วยนะ!เล่นไล่ต้อนแบบนี้ถ้าพิคมันตกใจจนบินเตลิดไปล่ะ ใครจะรับผิดชอบ เธอรึไง เฮอร์ไมโอนี่?” <br /> <br /> “เฮอะ ทำอย่างกับนกฮูกงี่เง่าอย่างพิคจะมีปัญญาหนีออกจากบ้านงั้นแหละ”เฮอร์ไมโอนี่ชักเริ่มฉุนที่อกีฝ่ายโต้กลับ เด็กสาวเอื้อมมือไปอุ้มแมวของเธอขึ้นในอ้อมแขน <br /> <br /> ฮูก!ฮูก! <br /> <br /> นกฮูกงี่เง่าหยุดบิน ร่อนลงมาที่พื้นหน้าประตูส่งเสียงประท้วงคำดูถูก <br /> <br /> รอนพยายามจะผิวปากเรียกให้พิคมาเกาะที่แขน แต่เจ้านกฮูกไร้การพัฒนานั่นไม่ยอมฟังอะไรเอาซะเลย <br /> <br /> “พิค!” <br /> <br /> ......ไม่มีการตอบรับ......... <br /> <br /> “ก็เพราะเธอไม่รู้จักห้ามเวลาที่มันทำผิดไง รอน มันถึงไม่ฟังเธอแบบนี้ ....งี่เง่าจริงๆด้วย เหมือนใครไม่รู้เนอะ”เฮอร์ไมโอนี่หันไปพูดกับแมวส้มในอ้อมแขน ขำภาพแฟนของเธอพยายามเรียกสัตว์เลี้ยงของตัวเอง แต่ดูท่าทาง นกฮูกตัวจิ๋วก็ยังไม่ยอมแม้แต่จะฟัง <br /> <br /> รอนทำท่าฮึดฮัด ก่อนจะตรงเข้าไปหิ้วเจ้านกฮูกจิ๋วขึ้นมา ช่วยกันจ้องมองคู่เดทที่หัวเราะเยาะเย้ยอยู่อีกด้าน <br /> <br /> “ก็พอกันแหละ!แมวขนฟู ขี้บ่น ชอบสั่งคนอื่น ทั้งที่จริงๆก็ซุ่มซ่ามตามแบบเจ้าของแหละ” ++เอ อันนี้มีแอบนินทานี่ แมวบ่นได้ที่ไหน?++ <br /> <br />แล้วทั่งคู่ก็เถียงแว้ดๆใส่กัน ท่ามกลางสายตาของคนทั้งร้าน และเนวิลล์ ลองบัตทอม <br /> <br />“นี่เธอเป็นเพื่อนของสองคนนั้นสินะ จ่ายค่าเสียหายมาด้วยล่ะ ทั้งหมด...” <br /> <br />เนวิลล์ตาค้าง พยายามเรียกคนก่อเรื่องทั้งสอง แล้วก็ต้องถอดใจ หยิบของในกระเป๋าออกมาทั้งหมดมากองบนโต๊ะ รวมกับเทรเวอร์ที่พิคบินไปคาบซากมาจากหลังแจกันหน้าร้าน ที่ซ่อนตัวของเทรเวอร์ <br /> <br />“เทรเวอร์ แกนี่ซวยพอๆกับฉันเลย ~” <br /> <br /> <br />-เดรโก – <br /> <br /> “เนวิลล์ นายเห็นรอนกับเฮอร์ไมโอนี่รึเปล่า?”เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เนวิลล์ที่เดินตัวปลิวเพราะความเบาของกระเป๋าหันกลับไปมอง <br /> <br /> “แฮร์รี่?ไหนบอกว่านัดกับ.......อึ๋ย!”เนวิลล์ทำคอย่น รู้สึกว่าเด็กน่ารักอันดับ 1 ของบ้านกริฟฟินดอร์น่ากลัวขึ้นมายังไงไม่รู้ <br /> <br /> “สองคนนั้นไปไหนเหรอ เนวิลล์”แฮร์รี่เดินเข้าไปหยุดตรงรั้ว ข้างๆเฮ็ดวิก(สงบศึกกันแล้ว)ที่ร่อนลงมาเกาะซี่รั้วไม้ <br /> <br /> “เถียงกันอยู่ที่ร้านขายของตรงโน้นแน่ะ” <br /> <br /> ร่างบางเดินตรงไปยังร้านที่อีกฝ่ายชี้บอกพร้อมกับนกฮูกของตัวเอง แต่ยังไม่ทันถึงก็เดินไปปะทะกับคนๆหนึ่งที่ออกมาจากซอยเล็กๆทางขวาพอดี!เกือบจะชนกันจังๆ ถ้าอีกฝ่ายไม่หลบวูบ แต่นั่นก็ทำให้แฮร์รี่ที่ไม่ทันตั้งตัวล้มหน้าคว่ำลงไปกับพื้น!!! <br /> <br /> “โอ๊ย!”แฮร์รี่อุทาน เจ็บแถวคางนิดๆ แต่ยังพอจะโวยใส่คนตรงหน้าไหว“เดินยังไงของนาย เซมัส!” <br /> <br /> “เฮ้ย นายชนฉันเองนะ แฮร์รี่ ยังมาโมโหอีก”เซมัสตอบด้วยเสียงงัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่น <br /> <br /> “ช่างเหอะๆ ถอยไปได้แล้ว ฉันจะไปหารอน” แฮร์รี่ลุกขึ้นปัดกางเกง ดันร่างของเพื่อนให้หลีกทาง แต่อีกฝ่ายกลับยึดแขนเล็กๆไว้แน่น “อะไร?” <br /> <br /> ร่างสูงพึมพำตอบเบาๆ ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงมาหาคนที่คิดจะผละหนีในตอนแรก.... <br /> <br /> ผัวะ!!! <br /> <br /> หนังสือเล่มหนาหนักถูกประเคนลงบนศีรษะที่ก้มลงไปหาใบหน้าขาวๆนั่น! <br /> <br /> เซมัสทรุดลงไปนอนนิ่งกับพื้น!!! <br /> <br /> แฮร์รี่เงยหน้ามองคนร้ายที่ยืนนิ่ง แต่ดวงตาสีเทาอมฟ้าคุกรุน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหงุดหงิด <br /> <br /> “ทำอะไรของนายน่ะ!?”พอได้สติ ร่างบางก็ทรุดตัวลงไปดูอาการของเซมัส เมื่อเห็นว่าไม่เป็นอะไรมากก็หันมาเตรียมเล่นงานตัวการต่อ <br /> <br /> “ก็มันจะทำอะไรนายล่ะ!”คนตรงหน้าบอกอย่างนั้น พลางก้มลงเก็บหนังสือมาปัดฝุ่นออก <br /> <br /> “ทำอะไร?ก็จะดูแผลที่คางให้ฉันน่ะสิ!”เสียงใสตอบด้วยความหงุดหงิดปนไม่เข้าใจคำถาม <br /> <br /> “.........” <br /> <br /> ความเงียบเข้ามาปกคลุมลานว่างหน้าร้านขายของชั่วขณะ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินตรงเข้ามาประชิด มือข้างหนึ่งล็อกต้นแขนบอบบางไว้แน่น ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมมาเชยคางเล็กเพื่อดูบาดแผล ถอนหายใจโล่งอก เมื่อเห็นว่าแฮร์รี่ไม่เป็นอะไรมากกว่าแผลเลือดออกนิดๆ <br /> <br /> “ปล่อยได้แล้ว!นายจะไปไหนก็ไปเลย!ฉันกำลังรีบ!”ความโมโหจากเรื่องเมื่อเช้าทำให้ร่างบางพยายามปัดมือของเดรโกออก แต่กลับไม่เป็นผล <br /> <br /> “นายจะทำอะไรน่ะ เดรโก!?”แฮร์รี่ถามด้วยความงุนงง <br /> <br /> อีกฝ่ายไม่ตอบ แต่รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นพร้อมกับแววตาวับๆ ทำให้แฮร์รี่รู้สึกเสียใจที่ถามออกไป!!!! <br /> <br /> เดรโกก้มลงใกล้ใบหน้าเนียน สบตาสีเขียวที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะแลบลิ้นเลียที่แผลเบาๆ... <br /> <br /> ผิวหน้าสีน้ำผึ้งปรากฏสีเรื่อขึ้นที่แก้ม ขณะที่ร่างตรงหน้าก้มลงมาหาอีกครั้ง พร้อมกับที่ดวงตาสีเขียวค่อยๆปิดลง..... <br /> <br /> ฮูก ~ ! ฮูก ~ ! ฮูก ~ ! <br /> <br /> นกฮูกเหยี่ยวสีขาวกระพือปีกบินลงมาเกาะที่ไหล่กว้าง ก่อนจะจิกลงที่ข้างใบหูอย่างแรง!! <br /> <br /> “โอ๊ย!โอ๊ย!ฮอร์ค หยุด หยุด ฮอร์ค โอ๊ย!”เดรโกผละออกจากร่างตรงหน้าอย่างรวดเร็ว พยายามยื้อปีกกว้างๆนั้นออกห่าง พลางกุมใบหูที่ถูกจิกหลายรอบจนเป็นรอยแดง <br /> <br /> กว่าจะสำเร็จก็เล่นเอาเสื้อเชิ้ตเนี้ยบๆของคุณชายแห่งตระกุลมัลฟอยยับยู่ยี่ไปหมด <br /> <br /> แฮร์รี่มองการวิวาทเล็กๆระหว่างฮอร์คกับเจ้าของด้วยความขบขับ “ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ” <br /> <br /> “ไม่ตลกเลยนะ แฮร์รี่ ...อูย...ถึงไม่แรงเท่าไหร่แต่ก็เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย ไม่รู้อยู่ๆเป็นอะไรของมัน” <br /> <br /> แฮร์รี่พยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่ ก่อนจะตอบ “มันหึงนายน่ะสิ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ นกอะไรตลกชะมัด เจ้าของจะเป็นเหมือนกันรึเปล่าเนี่ย ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ” <br /> <br /> ได้ยินเท่านั้นเดรโกก็นิ่งไป ก่อนจะบ่นอะไรพึมพำ <br /> <br /> “พูดอะไรของนายน่ะ ไม่ได้ยิน” <br /> <br /> ร่างสูงส่ายหน้ายิ้มๆ เดินจูงมือแฮร์รี่ตรงไปยังร้านบัตเตอร์เบียร์ที่อยู่ไม่ห่างนัก พลางผิวปากเรียกให้ฮอร์คและเฮ็ดวิกบินตาม ไม่สนใจเสียงหวานใสที่โวยวายประท้วงไปตลอดทาง....... <br /> <br />/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/ <br /> <br /><strong>#Acacha# <br /> <br />HAPPY BIRTHDAY!!!!!!!! <br /></strong> <br /> สุขสันต์วันเกิด 10 ก.พ. 05 คับ นะโอคุง ขอให้มีตังค์เยอะๆมาให้น้องถลุงนะคับ <br /> <br /> (โฮ่ๆๆๆ แก่ไปอีกปี ตอนนี้เราห่างกัน 4 ปีนะเฟ้ยยย ไม่ต้องมาเหมารวมว่าคนอื่นแก่ไปด้วย 555+) <br /> <br /> ฟิคเรื่องนี้เขียนให้วันเกิดนะโอคุง เนื่องจากหมดตัวฮับ ++ ไม่มีตังค์ซื้อของแล้ววว ก็กะให้เป็นเรื่องที่หาความเครียด+สาระไม่ได้เลยซักนิดเดียว(ก็เขียนได้แต่แบบเนี้ยอ่ะ) นับว่าเป็นฟิคสั้นอีกเรื่องนึงที่เขียนให้เป็นฟิคสั้นจิงๆได้ (เฮ้อ) เรื่องนี้สดมั่กๆ คิดไปพิมไป เพราะงั้นถ้าภาษาแปลกๆไปก็ขอโทษจิงๆค่ะ มันสดอย่างที่บอก แล้วเดี๋ยวนี้ค่อนข้างติดสำนวนฟิคjrด้วย <br /> <br />ที่คิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ก็เพราะการ์ตูนที่อ่านเมื่อวาน ชื่อเรื่องอะไรจำไม่ได้แล้ว ของ ริกะ โยเนซาว่า <br /> <br /> +อคาชา+ <br /> <br /> 10 ก.พ. / 00.58 น. <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110803162661647994?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1106537848377575732005-01-23T19:36:00.000-08:002005-01-24T00:47:02.796-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>1 วันของ‘เจ้านั่น’</strong> <br /> <br />7 : 00 รู้สึกตัวตื่นด้วยความเคยชิน แต่วันนี้วันอาทิตย์นี่นา - - นอนกอดเดรโกต่อดีกว่า <br /> <br />7 : 15 มีนกฮูกบินมาทางหน้าต่าง ใครส่งจดหมายมาแต่เช้าแบบนี้ เอื้อมมือไปดึงจดหมาย - - เดรโกที่นอนอยู่ข้างๆพลิกตัวหันไปอีกทาง พร้อมกับดึงผ้าห่มไปหมดเลย <br /> <br />7 : 20 ลุกขึ้นนั่งอ่านจดหมาย “นัดประชุมวางแผนเตรียมแข่งกับบัลกาเรีย วันนี้ 9 โมง ที่สนามซ้อม” - - ...เฮ้ โกหกน่า วันนี้เหรอ? - - เดรโกจะโกรธมั้ยเนี่ย? <br /> <br />7 : 21 เดรโกพลิกตัวไปปัดกรอบรูปบนโต๊ะข้างหัวเตียงหล่นลงมาดังโครม! - - ...โกรธแหงๆ <br /> <br />7 : 25 เดินเข้าไปอาบน้ำ มองบนชั้นใส่ของ...เจลอาบน้ำของเดรโกหมด <br /> <br />7 : 40 แต่งตัวเสร็จแล้ว แวะหอมเดรโกก่อนออกจากห้องนอน แต่เจ้าตัวไม่ตื่น เกือบลืมเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้ <br /> <br />8 : 00 อยู่ในครัว ทำแซนด์วิชให้ตัวเอง แล้วก็ทำเผื่อของเดรโกด้วย <br /> <br />8 : 20 ออกจากบ้าน กังวลนิดๆ - - เดรโกเห็นโน้ตแล้วจะว่ายังไงก็ไม่รู้ <br /> <br />8 : 55 ถึงสนามซ้อม เจอวู้ด รายนั้นบ่นใหญ่ว่าวันนี้มีนัดเดทซะด้วย แย่ชะมัด แฟนเขาโวยตายแน่ - - เดรโกก็คงโวยเหมือนกัน <br /> <br />9 : 00 โค้ชมา เริ่มประชุม - - ป่านนี้เดรโกคงตื่นแล้ว <br /> <br />9 : 54 ดูท่าจะประชุมยืดเยื้อ - - อยากโทรหาเดรโก แต่ออกไปไหนไม่ได้เลย <br /> <br />12 : 00 พักทานอาหารกลางวัน ถือโอกาสโทรกลับไปที่บ้าน แต่ไม่มีคนรับสาย - - ท่าทางเดรโกจะออกไปข้างนอก <br /> <br />13 : 00 ประชุมต่อ - - เดรโกออกไปไหนน๊า.....คงไม่ได้ไปดูหนังคนเดียวหรอกมั้ง <br /> <br />15 : 00 ประชุมเสร็จ ตั้งใจจะรีบกลับบ้านไปหาเดรโก แต่พอดี ศจ.ดัมเบิลดอร์เข้าลอนดอนมาประชุมที่กระทรวงแล้วแวะมาทักทาย เลยต้องไปดื่มชากับอาจารย์ก่อน <br /> <br />16 : 15 ขับรถผ่านมาร์ค แอนด์ สเปนเซอร์ แวะลงไปซื้อเจลอาบน้ำให้เดรโก - - ต้องของโจ มาโลนเท่านั้นสินะ <br /> <br />16 : 40 ออกมาแล้วถึงนึกได้ว่าเย็นนี้ทำอาหารเย็นให้เดรโกกินดีกว่า ไหนๆวันก่อนก็ซื้อตำราทำอาหารฝรั่งเศสมา (เดรโกไม่รู้) <br /> <br />16 : 53 ไปซุปเปอร์มาเก็ต ซื้อปลากับเห็ด แล้วก็...ไวน์ขาว - - อืม กะว่าจะทำบรองดาดด์ ทรุฟเฟ่ ของโปรดเดรโก <br /> <br />17 : 20 มาถึงบ้าน รถอีกคันไม่อยู่ - -เดรโกยังไม่กลับมาอีกเหรอ? <br /> <br />17 : 25 เจอโน้ตแปะไว้ตู้เย็นว่า ‘ไปเที่ยว ไม่ต้องรอ’ - -....สงสัยว่าเดรโกจะโกรธจริงๆ <br /> <br />17 : 30 จานแซนด์วิชเมื่อเช้าวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว ก็เลยหยิบไปล้างก่อน - - ยังดีที่เดรโกยอมกินแซนวิช แสดงว่าคงไม่โกรธมาก <br /> <br />17 : 40 เริ่มเปิดตำราทำอาหาร ล้างปลากับเห็ดมาเตรียมไว้ ไม่ต้องใส่หัวหอม เพราะเดรโกไม่ชอบ <br /> <br />17 : 50 กำลังทำซอส เผลอทำหกใส่เสื้อ - - เวลาเดรโกเอาผ้าไปซักต้องบ่นแน่ๆ <br /> <br />18 : 14 เอาปลาเข้าเตาอบ แล้วเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น เห็นบัตรเชิญงานเลี้ยงรุ่นของบ้านสลิธิริน - - ป่านนี้เดรโกคงอยู่ที่ร้านหม้อใหญ่รั่วสินะ <br /> <br />18 : 45 เดินเข้าครัวไปดู ท่าทางปลาจะสุกแล้ว นึกขึ้นมาได้ว่าลืมเจลอาบน้ำไว้ในรถ เดินออกไปเอา เจอโปรแกรมหนังวางอยู่ที่เบาะหลัง มีลายมือเดรโกเขียนวงๆบางเรื่องไว้ - - เรื่องที่เราอยากดูทั้งนั้นเลยนี่นา... <br /> <br />20 : 00 นั่งดูทีวีอยู่ รายการอีสต์เอ็นเดอร์ส์ที่เดรโกชอบมาพอดี อัดวีดีโอไว้ให้ดีกว่า <br /> <br />21 : 30 รายการจบ กำลังห่วงเดรโกว่ายังไม่กลับซักที ก็พอดีนกฮูกของเบลซส่งโน้ตมาให้“แฟนนายไม่ยอมกลับบ้านแน่ะ งอนอะไรก็ไม่รู้ รีบง้อซะล่ะ” <br /> <br />22 : 00 กำลังคิดว่าจะไปรับเดรโก แต่เปลี่ยนใจ...นานๆจะได้เจอเพื่อนซักที คงจะมีเรื่องคุยกันเยอะ <br /> <br />22 : 10 หยิบหนังสือมานั่งอ่านที่โซฟา รู้สึกเพลียนิดหน่อย คงเพราะวันนี้ประชุมยืดยาว - - เดี๋ยวเดรโกก็คงกลับแล้วมั้ง <br /> <br />22 : 30 เผลอหลับ เหมือนจะได้ยินเสียงรถเดรโกแว่วๆ <br /> <br />22 : 43 รู้สึกว่ามีคนมานั่งข้างๆ ก็เลยลืมตาตื่น เห็นเดรโกนั่งมองตาแป๋วอยู่ ท่าทางจะตกใจนิดๆ - - น่ารักจัง <br /> <br />22 : 44 ดึงเดรโกไปที่โต๊ะกินข้าว <br /> <br />22 : 50 นั่งมองเดรโกกินอาหารเย็นเพลินไปหน่อยเลยโดนดุว่า “ไม่รีบกินเดี๋ยวก็เย็นหรอก!” <br /> <br />22 : 59 กินข้าวกันเสร็จแล้วรีบเก็บโต๊ะ เห็นเดรโกไม่ชอบล้างจานเพราะมันเหม็นคาว ก็เลยจัดการเองดีกว่า <br /> <br />23 : 30 นั่งดูรายการรอบดึกด้วยกัน เดรโกทำจมูกฟุดฟิด ย่นหน้าแล้วบอกว่า “เหม็นจะตาย ไปอาบน้ำซะ!” <br /> <br />23 : 35 แชมพูขวดใหม่วางอยู่ที่ชั้น - -เดรโกคงซื้อให้วันนี้ล่ะมั้ง <br /> <br />23 : 53 ออกจากห้องน้ำมา เดรโกจะเข้าไปอาบบ้างก็เลยเตือนให้หยิบเจลอาบน้ำที่โซฟาเข้าไปด้วย <br /> <br />24 : 40 นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เดรโกอาบน้ำเสร็จแล้ว - - ตัวหอมจังเลย… <br /> <br />24 : 42 เดรโกมานั่งที่เตียง หันหลังให้ ก็เลยพลิกตัวไปกอด แล้วบอกเรื่องพรุ่งนี้ลาหยุด ไปดูหนังกันดีกว่า <br /> <br />24 : 43 เดรโกยังทำหน้าบึ้งอยู่ ก็เลยหอมแก้มไปอีกที สุดท้ายมังกรน้อยแสนงอนเลยพยักหน้า บอกว่า “ก็ได้”- - หน้าแดงเชียว หึหึ <br /> <br />24 : 45 ปิดไฟ เข้านอน <br /> <br />/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/ <br /> <br />#Acacha# <br />มาอีกแล้ววววว ตอนนี้ไม่ประสบความสำเร็จเพราะเลย 1 หน้ามานิดหน่อย(ประมาณครึ่งหน้า) พล็อตของคราวนี้เริ่มต้นในร้านขนมจีนแถวบ้าน อิอิ ไม่รู้จะมีใครสังเกตรึเปล่าว่าเรื่องนี้ตารางเวลาแต่ละช่วงมันมีอะไรไม่ธรรมดา(เป็นแผนของคนแต่งเองแหละ) นะโอคุงชอบหาฉากเซอร์วิสอยู่เรื่อย นี่ถ้าไม่ห้ามไว้บ้างคงเลยเถิดไปโน่น - - ไม่รู้ไปอ่านอะไรมา ถึงอยากเขียนฉากหวานจริงจริ๊งงง <br /> <br />#Na-O# <br />อยากเขียนฉากเซอร์วิสให้เรื่องนี้เยอะๆ เพราะชีวิตช่วงนี้อับเฉา แต่โดนเบรกซะก่อน เหอ เหอ ว่าแล้วสิ่งที่อยากจะบอกคือ IF ไม่ได้ลงอีกแล้วอ่า ขออำภัยอย่างแรง อาทิตย์ที่ผ่านมาเหนื่อย+เครียดมากจริงๆ ฮือ~ วันนี้ก็เพิ่งไปซ้อมคาราเต้มา (หลังจากที่ห่างเหินไปนาน) ล้าเลย เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวสุดๆ ---แต่ได้เจอเด็กผู้ชายญี่ปุ่นคนนึงหน้าว๊าน หวาน (ช่างปลุกพลัง Y และพลัง L จิงๆ) ไว้วันหลังจะเอารูปมาให้ดูน๊า <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110653784837757573?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1106275328780474462005-01-20T18:40:00.000-08:002005-01-20T18:42:08.780-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>***1 วันกับ เดรโก มัลฟอย***</strong> <br /> <br />8 : 00 ตื่นนอน (ค่อนข้างสาย เพราะเมื่อคืนนอนดึก) <br /> <br />8 : 15 เดินเข้าห้องน้ำ <br /> <br />9 : 00 แต่งตัวเสร็จ - - เจอโน้ตของ‘คนบางคน’แปะอยู่ที่กระจก “โค้ชนัดซ้อมพิเศษ วันนี้ไปไม่ได้แล้ว ขอโทษนะ” - - ไอ้บ้า!! <br /> <br />9 : 05 เจออาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว - - เชอะ! <br /> <br />9 : 10 นั่งกินแซนด์วิชนั่นอยู่หน้าทีวี - - - รายการตอนเช้าๆของพวกมักเกิ้ลมีของแปลกๆมาให้ดูประจำ <br /> <br />10 : 30 ออกจากบ้าน ขับรถไปหาที่ชอปปิ้งเล่น - - ‘คนเดียว’ <br /> <br />11 : 00 เดินหิ้วของไปเก็บท้ายรถ นึกขึ้นมาได้ว่า - - แชมพูของ...... หมด - - เดินกลับเข้าไปซื้อ <br /> <br />11 : 10 จ่ายเงินแล้วถึงนึกขึ้นมาได้ว่า - - จะซื้อให้ทำไมก็ไม่รู้! <br /> <br />12 : 30 นั่งอยู่ในร้าน “ริตซ์” - - อยากกินบรองดาดด์ ทรุฟเฟ่แต่เห็นเชฟบอกว่าวันนี้ปลาไม่สด ก็เลยสั่งสลัดกับพายเมริโดนาลแทน <br /> <br />13 : 40 อ่านแมกกาซีนฮาร์เปอร์’ส์ แอนด์ ควีนอยู่ข้างน้ำพุในสวนสาธารณะ - - ที่จริงตอนนี้ควรจะนั่งอยู่ในโรงหนังพร้อมกับกินปอปคอร์น แต่... - - เฮอะ!ลืมมันซะเหอะ <br /> <br />15 : 15 มีนกฮูกบินผ่านมาพร้อมกันร่อนจดหมาย เชิญไปงานเลี้ยงรุ่นของบ้านสลิธิริน ที่ร้านหมอใหญ่รั่ว วันนี้ ตั้งแต่ 6 โมงเย็น - - ก็ดี ยังไงวันนี้ก็อยู่คนเดียว <br /> <br />16 : 00 กลับบ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้า + ทิ้งโน้ตไว้ให้...... ว่า “ไปเที่ยว ไม่ต้องรอ” <br /> <br />16 : 45 เบลซส่งจดหมายมาบอกว่าให้ไปรับด้วย เพราะไม้กวาดเสีย <br /> <br />17 : 10 แวะไปรับเบลซ <br /> <br />17 : 50 ถึงร้านหมอใหญ่รั่วก่อนเวลา เจอศาสตราจารย์สเนป (อาจารย์ไม่ชอบมาสาย) นั่งคุยรอพวกเพื่อนๆ <br /> <br />18 : 10 คนทยอยกันมา แพนซี่ขนไวน์มา 2 ลัง - - รสชาติใช้ได้ <br /> <br />19 : 00 มากันครบทุกคนแล้ว - - ทำไมเจอหน้าใครมีแต่คนถามถึง....... ทุกที! <br /> <br />21 : 25 เบลซถามว่า “ไม่กลับบ้านเหรอ?” - - กลับทำไมล่ะ ไม่มีใครรออยู่ซักหน่อย! <br /> <br />22 : 00 เริ่มมึน........กลับบ้านดีกว่า <br /> <br />22 : 30 ถึงบ้านแล้ว - - เพิ่งนึกได้ว่าลืมพาเบลซกลับด้วย--ช่างเหอะ <br /> <br />22 : 35 บนโต๊ะกินข้าวมีอาหารเย็นเตรียมไว้ - - บรองดาดด์ ทรุฟเฟ่.....ทำเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่? <br /> <br />22 : 40 โต๊ะข้างโซฟามีถุงมาร์ค แอนด์ สเปนเซอร์ ข้างในมีเจลอาบน้ำของโจ มาโลน - - ลืมไปเลยว่าเจลอาบน้ำหมด <br /> <br />22 : 42 ทีวีเปิดค้างไว้ เจ้าของโน้ตเมื่อเช้านอนหลับอยู่ที่โซฟา - - ท่าทางยังไม่ได้อาบน้ำเลย....แหวะ เหม็น! <br /> <br />22 : 43 นั่งจ้องเพลิน อยู่ดีๆ‘เจ้านั่น’ก็ลืมตาขึ้นมา - - ตกใจจนลืมทำหน้าบึ้ง <br /> <br />22 : 44 โดน‘เจ้านั่น’ลากไปกินข้าวจนได้ <br /> <br />22 : 50 ปลาอร่อยดี <br /> <br />22 : 59 ‘เจ้านั่น’เก็บจานไปล้าง <br /> <br />23 : 30 นั่งดูรายการรอบดึกด้วยกัน ก่อนจะไล่เจ้านั่นไปอาบน้ำ <br /> <br />23 : 53 เจ้านั่นออกมาแล้ว ก็เลยเปลี่ยนเข้าไปอาบบ้าง <br /> <br />24 : 40 แต่งตัวเสร็จแล้ว เดินออกมาจากห้องน้ำ เจ้านั่นนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง <br /> <br />24 : 42 เตรียมตัวนอน เจ้านั่นเข้ามากอดแล้วก็บอกว่า พรุ่งนี้ลาหยุด ไปดูหนังกันเถอะ - - ตกลงรู้มั้ยเนี่ยว่าวันนี้โกรธ!!! <br /> <br />24 : 43 ......... (พยักหน้า) ..... ////// ก็ได้ <br /> <br />24 : 45 ปิดไฟ เข้านอน <br /> <br />**************The End**************** <br /> <br /> <br />#Acacha# <br />ฟิคสั้น(ของจริง)เรื่องแรก ความยาว 1 หน้าแป๊ะ(ถ้าไม่นับความพยายามเลื่อนกั้นหน้ากั้นหลังกันสนุก)ใช้เวลา 1 ชม.พอดี(ด้วยความเป็นพวกความจำสั้นคิดปุ๊บ ต้องเขียนทันที) เห็นรายการของกินของเดรโกเลยหิวมั่ง.....แต่ตอนนี้ตี1ครึ่งแล้วง่ะ.... <br />ในที่สุดพวกเราก็เขียนเรื่องที่สั้นๆได้ซะที หลังจากหลายเรื่องที่น้ำท่วมเต็มไปหมด <br /> <br />#NaO# <br />วันนี้เครียด หมดแรงแต่งUML พอดีเพิ่งคุยกับไอ้ชาว่าเรานี่ไม่เคยแต่งฟิคสั้นได้เลยแฮะ EAว่าจะแต่ง 6 ตอน ก็ปาเข้าไป21 ตอน UMLว่าจะแต่งซัก 5 ตอน ปัจจุบันตอน 6 เพิ่งได้ครึ่งเรื่อง ไอ้ชาก็ใช่ย่อย กะจะแต่งฟิคJR ( J-pop) สั้นๆซักตอน เห็นว่า 20 หน้าแล้วเพิ่งจบ แถมทำซีรีส์ได้อีก - - สงสัยจะเป็นตระกูลขี้โม้ 555+ <br />มุขนี้คิดได้ตอนอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จก็เลยเดินมาบอกไอ้ชาแล้วก็ช่วยกันแต่ง ตอนเที่ยงคืนครึ่ง นอนดึกเรย <br /> </span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110627532878047446?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1105931574813550492005-01-16T19:10:00.000-08:002005-01-16T19:12:54.813-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>Part 2 <br /></strong> <br /> จนตกเย็นแล้ว ผมก็ยังรู้สึกฉุนกับเหตุการณ์ในห้องปรุงยาตอนเช้าไม่หาย ไอ้บ้าพอตเตอร์! ไอ้ทุเรศ! กล้าดียังไงเอาเรื่องตอนที่ผม...เอ่อ...ผายปอด..ใช่...ผายปอดช่วยชีวิตมันนั่นแหละ! กล้าดียังไงขุดเรื่องนี้ขึ้นมา ผมอุตส่าห์พยายามลืมๆ ไปแล้วนะ ถึงแม้ว่ามันจะเป็น...เอ้อ...เป็นครั้งแรกที่...โว้ย!....ไม่ต้องให้พูดได้มั้ย! <br /> <br /> ดูท่าทางวันนี้หน้าผมคงบอกบุญไม่รับชัดเจนเลยละมั้ง เจ้าแครบกับกอยย์เลยพยายามเดินตามหลังโดยทิ้งระยะห่างไว้พอสมควร (คือหลบแว่บได้ทันทีถ้าผมว้าก) ส่วนยัยแพนซี่ที่ตอนแรกทำท่าจะเข้ามาวุ่นวายรอบตัวก็โดนไล่ (ด้วยสายตา) ไปตั้งแต่ตอนบ่าย จนถึงเวลาอาหารเย็นแล้วก็ยังไม่กล้าเข้ามายุ่งอีก...ดี...นับเป็นเรื่องดีเรื่องเดียวของวันนี้หรือเปล่านะ <br /> <br /> เอ...หรืออาจจะเป็นโอกาสที่จะแอบหลบไปที่นั่นก็ได้ ผมฉุกคิดเลยหยุดเดินเมื่อเข้ามาในห้องโถงใหญ่พอดี <br /> <br /> ตอนนี้นักเรียนและอาจารย์ทุกคนอยู่ที่โต๊ะกันหมดแล้ว รวมทั้งเจ้าพอตเตอร์ด้วย (ขอบคุณเมอร์ลิน หมอนั่นกำลังโดนเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์สวดด้วยเรื่องบางอย่างอยู่อย่างเคร่งเครียด คงไม่ได้สังเกตตอนผมเข้ามา) ผมหันกลับแล้วรีบเดินออกจากห้องโถง อาหารเย็นน่ะ ไม่เป็นไรหรอก---บ่อยไปที่ผมหมกตัวอยู่ในห้องสมุดโดยเว้นอาหารสักมื้อ ถ้าหิวมากเดี๋ยวกินขนมที่แม่ส่งมาให้จากบ้านรองท้องก่อนนอนก็พอ <br /> <br /> กอยย์ซึ่งเดินตามหลังผมมาชะงัก “มัลฟอย....ไม่..ไม่กินข้าวเหรอ” <br /> <br /> ผมโบกมือไล่เขากับแครบให้เดินไปที่โต๊ะ “ฉันนึกได้ว่าลืมหนังสือไว้ที่ห้องเรียน พวกนายไปกินก่อนเลยไป” <br /> <br /> “จะ...จะให้เราเก็บอาหารเย็นไว้ให้ไหม ไม่ได้กินข้าวเดี๋ยวนายจะปวดท้องอีกนะ” แครบถามตะกุกตะกัก <br /> <br /> ผมมองดูเจ้าคนติดตามร่างยักษ์---ถึงพวกมันจะโง่ไปหน่อย แต่ก็ยังมีแก่ใจเป็นห่วง รู้ว่าผมเป็นโรคกระเพาะอ่อนๆ อยู่ (นั่นเพราะผมแค่เครียดเกินไปนิดช่วงสอบเท่านั้นแหละน่า) ผมยิ้มออกมานิดหนึ่ง “เก็บขนมปังกับนมไว้ให้ฉันก็พอ ขอบใจ” พูดแล้วก็รีบผละออกมาจากห้องโถงก่อนที่อาจารย์คนไหนจะทันสังเกตเห็น <br /> <br /> ที่หมายของผมไม่ใช่ห้องเรียนหรอก ก็ผมไม่ได้ลืมหนังสือไว้อย่างที่บอกเจ้าสองคนนั้นนี่นา ผมรีบเดินออกจากปราสาท แล้วตรงไปยังเรียนเพาะชำของศาสตราจารย์สเปราต์ต่างหาก <br /> <br />ยังไม่ได้บอกใช่ไหม ว่านอกจากวิชาปรุงยาแล้ว อีกวิชาที่ผมเรียนได้ดีที่สุด คือวิชาสมุนไพรศาสตร์ ผมทำคะแนนคู่คี่มากับยัยเกรนเจอร์เลยล่ะ (รองจากพวกเราคือเจ้าลองบอตท่อม ซึ่งทำให้ผมประหลาดใจมากในตอนแรก) ศาสตราจารย์สเปราต์เลยสั่งให้เราสองคนเป็นคนดูแลเรือนเพาะชำของนักเรียนปี 6 <br /> <br />นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมมีกุญแจเปิดเรือนกระจกเพาะชำอยู่ในมือ แต่ผมไม่ได้มาดูแลเรือนเพาะชำหรอกนะ วันนี้เป็นเวรของเกรนเจอร์ เมื่อเช้าหล่อนคงจะลากเอาเจ้าวิสลีย์ แฟนซื่อบื้อมาช่วยทำงานเสร็จไปเรียบร้อยแล้ว พูดถึงคู่นี้ ไม่รู้ว่าตกลงคบกันเข้าไปได้ยังไง---แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเสียเวลาคิดหาคำตอบ <br /> <br />อากาศภายในเรือนกระจกค่อนข้างอุ่นด้วยเวทมนต์ควบคุมอุณหภูมิตลอดปี ต้นไม้ที่ขึ้นหนาทึบบดบังแสงจากภายนอกจนเหลือเพียงเงาสลัว แต่คนที่เดินอยู่ในนี้จนชินแบบผมแทบไม่ต้องอาศัยแสงไฟช่วยก็รู้ว่าอะไรอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ <br /> <br />ผมเดินเข้าไปยังมุมด้านในส่วนที่ลึกที่สุด ตรงนั้นมีช่องแยกเป็นสองทาง ด้านซ้ายของผมและด้านขวาของเกรนเจอร์ เป็นที่พิเศษที่อาจารย์สอนวิชาสมุนไพรศาสตร์ยกให้เราสองคนไว้ใช้ทำการศึกษาค้นคว้าส่วนตัวได้ เป็นรางวัลในฐานะนักเรียนที่ทำคะแนนดีเยี่ยม 6 ปีซ้อน <br /> <br />ผมไม่เคยเห็นว่าแกรนเจอร์ทดลองเรื่องพืชชนิดไหน (แต่คาดว่าหล่อนคงทำเรื่องการพัฒนาศักยภาพของต้นแมนเดรก---สังเกตจากที่เคยเห็นตั้งหนังสือข้างตัวยัยนั่นในห้องสมุดน่ะนะ) ส่วนแกรนเจอร์ก็ไม่คิดจะมาวุ่นวายกับงานส่วนตัวของผม เป็นการให้เกียรติในฐานะคนทำการวิจัยเหมือนกันละมั้ง แม้ว่าเราจะไม่ค่อยได้เสวนากันนักก็เถอะ <br /> <br />พูดถึงการวิจัยของผม...มันเกือบจะไม่ใช่การค้นคว้าด้วยซ้ำ เป็นการทดลองที่ออกจะ...ไร้สาระ...ไร้สาระจนต้องปิดเป็นความลับไม่ให้ใครรู้ แม้แต่ศาสตราจารย์สเปราตหรือเพื่อนในบ้าน.... <br /> <br />ก็ผมไม่อยากถูกใครหัวเราะเยาะว่าเป็นเด็กอมมือที่ยังเชื่อเรื่องเพ้อฝันนี่นา! <br /> <br />กำแพงมนต์ที่ปิดกั้นพื้นที่ส่วนของผมมีสีเขียวเรื่อๆ (ของแกรนเจอร์เป็นสีแดงเลือดหมู ไม่คิดเหมือนกันว่าการปลูกฝังความเป็นบ้านนิยมของฮอกวอร์ตจะได้ผลขนาดนี้) มันเป็นผนังบางๆ ที่แสงและอากาศผ่านได้ แต่คนภายนอกจะไม่สามารถมองทะลุเข้าไปเห็นว่าข้างในนั้นมีอะไร นอกเสียจากเจ้าของกำแพงที่เสกมนต์จะบอกรหัส หรือมิฉะนั้นก็ต้องเป็นคนที่มีพลังเวทมนต์มากๆ แบบพวกอาจารย์เท่านั้น <br /> <br />“Just Pure Blood, for eternity” ผมพึมพำรหัส...มันก็แค่ไม่มีอะไรพิเศษหรอก แค่รหัสของหอที่ยกเลิกไปแล้ว ผมขี้เกียจคิดอะไรมากน่ะ ยังไงก็คงไม่มีใครสนใจอยากจะดูงานทดลองเรื่องสมุนไพรของเด็กปี 6 หรอกน่า <br /> <br />ผนังบางๆ จางหายไป เมื่อผมเดินผ่านเข้าไปข้างในแล้ว ผนังนั้นก็กลับมาอีกครั้ง พื้นที่ส่วนตัวของผมไม่กว้างเท่าไรนัก น่าจะซัก 2 x 3 เมตรได้ละมั้ง แล้วก็มีแค่โต๊ะตัวเดียวตั้งอยู่ตรงกลาง ผมเดินไปที่โต๊ะตัวนั้น <br /> <br />กระถางที่มีต้นกล้าเล็กๆ กระถางหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ ผมก้มหน้าลงพิจารณามันใกล้ๆ โตขึ้นอีกหน่อยหรือเปล่านะ...ผมอดหวังไม่ได้ ลำต้นบอบบางสีน้ำตาล กับก้านเรียวที่มีใบไม้รูปร่างเหมือนกับดาวหกแฉกเล็กๆ ผมยิ้มเมื่อมองเห็นยอดอ่อนผุดขึ้นมาจากตาไม้ <br /> <br />“ดีจริง” ผมคิดก่อนจะวางมือเหนือต้นไม้ต้นเล็กนั่น สูดลมหายใจลึกแล้วค่อยๆ ดึงสมาธิไปที่ฝ่ามือ มีแสงสว่างวาบขณะที่มือของผมอุ่นขึ้น กิ่งของต้นไม้ไหวพริ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วแสงนั้นก็ค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับที่ผมละมือออกมา คราวนี้ใบเล็กๆของมันดูชุ่มชื่นราวกับเพิ่งถูกรดน้ำมาหมาดๆ ผมยิ้มออกมาเมื่อมองมัน <br /> <br />“โตเร็วๆนะ” <br /> <br />ผมนั่งมองใบสีเขียวอ่อนของต้นกล้าอ่อนนั้นเงียบๆ ......ลักษณะธรรมดาของมันคงทำให้หลายคนมองผ่าน แต่สำหรับผม กว่าจะทำให้มันโตขึ้นมาได้ขนาดนี้ไม่ง่ายเลยนะ... <br /> <br />ต้นอเคเชียเป็นต้นไม้พิเศษ มันไม่ต้องการปุ๋ย น้ำ หรือแม้แต่แสงแดด สิ่งที่ทำให้เจ้านี่เจริญเติบโตได้มีเพียงพลังเวทมนต์เท่านั้น ต้องเป็นเวทมนต์ที่กล้าแข็งและต้องค่อย ๆ ให้อย่างสม่ำเสมอพอเสียด้วย ถ้ามากเกินไปหน่อยหรือน้อยเกินไปสักนิด มันจะตายทันที <br /> <br />ผมไล้นิ้วแตะใบรูปดาวหกแฉกนั้นเบา ๆ...4 ปีแล้วสินะ ที่คอยประคบประหงมเจ้าต้นไม้นี่มา ตั้งแต่ผมได้เมล็ดของมันโดยบังเอิญตอนตามพ่อไปตรอกน็อกเทิร์น (พ่อผมมักจะไปที่นั่นเป็นครั้งคราวเพราะเรื่อง ‘ธุรกิจของตระกูล’) แม่มดแก่ๆ ท่าทางมอมแมมคะยั้นคะยอพ่อให้ซื้อมัน แต่เขาปฏิเสธและหันหลังเดินเข้าร้านขายของเก่าไปอย่างไม่แยแส ยายแก่คนนั้นเลยหันมาทางผมแทน <br /> <br />ที่จริงผมไม่ได้สนใจไอ้เมล็ดแห้งๆ ที่อยู่ในห่อผ้าเก่าๆ นั้นหรอก แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้ทำให้ผมรับมันโดยเสียเงินค่าขนมไปหลายกิลเลียน (ทำให้ชวดหนังสือที่ตั้งใจว่าจะซื้อที่ร้านตัวบรรจงและหยดหมึกไปถึงสองเล่มเลย) อาจจะ...เป็นเพราะสายตามุ่งมั่นแปลกๆ ของแม่มดคนนั้นก็ได้ละมั้ง <br /> <br /><em>เธอจะไม่เสียใจที่ได้มันไป...หนุ่มน้อย...ดูแลมันให้ดีนะ...</em> <br /> <br /> หลังจากได้มันมา ผมเพียรใช้เวลาช่วงปิดเทอมที่เหลือตรวจดูว่าเจ้านี่มันเมล็ดของต้นอะไรกันแน่ และมาได้ข้อสรุปจากหนังสือตำราสมุนไพรโบราณในห้องสมุดของพ่อว่า...มันอาจจะเป็นอเคเชีย ต้นไม้ในนิทานปรัมปราเก่าแก่....พฤกษาแห่งความเป็นนิรันดร์ <br /> <br />หลังจากนั้นผมก็เอาเมล็ดพวกนั้นไปเพาะ พยายามถ่ายพลังเวทย์ให้ทุกวันอย่างสม่ำเสมอ ประคับประคองมันมาโรงเรียนด้วยโดยวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง แต่ระยะหลังยัยแพนซี่พยายามมาวุ่นวายในห้องนอนอีกแล้ว พอดีผมได้พื้นที่ในเรือนเพาะชำ ผมเลยย้ายมันมาเก็บไว้ที่นี่ ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าต้นอเคเชียนี้จะใช้เวลาในการเจริญเติบโตนานแค่ไหนหรือจะให้ผลอะไร ผมแค่อยากเลี้ยงมันให้โต…ก็แค่นั้น <br /> <br />ผมเดินออกมาจากเรือนเพาะชำ ไม่ลืมที่จะปิดประตูใส่กุญแจไว้ตามเดิม อากาศภายนอกหนาวเยือกจนต้องกระชับเสื้อคลุมแน่นแล้วรีบเดินเข้าไปในปราสาท ตอนนี้ก็ค่ำแล้ว ผมไม่อยากเสี่ยงกับการถูกหักคะแนนบ้านเพราะไม่เข้าหอตามเวลา รู้สึกปวดท้องนิดๆ ด้วย เจ้ากระเพาะตัวดีคงจะทำพิษอีกแล้วนั่นแหละ <br /> <br />“จะรีบไปไหนน่ะ” <br /> <br />เสียงพูดจากระเบียงทางเดินด้านหน้าทำอาผมสะดุ้งโหยง รีบหลบแว่บเข้าไปตรงมุมซอกที่เก็บอุปกรณ์ของฟิลช์...ไม่มีคนเดินผ่านมา <br /> <br />“น่า...อยู่อีกแป๊บนึงนะ” <br /> <br />เสียงพูดดังขึ้นอีก เสียงหงุงหงิงแบบนี้ พวกนักเรียนหญิงแน่ๆ <br /> <br />“มีอะไรก็รีบๆ พูดมาสิ ฉันไม่มีเวลาทั้งคืนนา” เสียงอีกเสียงตอบแบบหน่ายหน่อยๆ....คราวนี้เป็นเสียงของผู้ชาย ผมค่อย ๆ ยื่นหน้าไปมองตรงระเบียง แสงจากโคมริมทางเดินส่งให้เห็นร่างสูงที่ยืนกอดอกทำหน้าเซ็งอยู่ <br /> <br />แฮร์รี่ พอตเตอร์...ออกเพ่นพ่านตอนกลางคืนแบบนี้เสมอหรือไงนะ....ผมคิด พยายามเพ่งมองคู่สนทนาของเขา แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ในเงามืดจนเห็นเพียงรูปเงาของเธอเท่านั้น <br /> <br />“โธ่ แฮร์รี่ เธออย่าเย็นชากับฉันแบบนี้สิ” เสียงพูดของฝ่ายนั้นเริ่มสั่นเครือ แต่สีหน้าของไอ้หัวยุ่งนั่นยังเหมือนเดิม แถมยังถอนใจเฮือกอีกต่างหาก <br /> <br />“ถ้าเธอจะร้องไห้อีกละก็ ฉันไม่คุยด้วยแล้วนะ” <br /> <br />เฮ้ย พูดกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย! ผมขมวดคิ้ว รู้หรอกนะว่าหมอนี่เนื้อหอมแล้วก็เจ้าชู้ แต่การตัดรอนผู้หญิงที่กำลังร้องไห้แบบไร้เยื่อไยขนาดนี้ เด็กบ้านสลิธิรินยังไม่ทำเลยด้วยซ้ำ <br /> <br />“แฮร์รี่บ้า!!!!! ทั้งที่ฉันอุตส่าห์ออกมาหาเธอแท้ๆ ฮือๆๆๆๆ โฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” เด็กผู้หญิงในเงามืดกรีดร้องเสียงแหลมปรี๊ดจนผมต้องอุดหู ดูท่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ซึ่งอยู่ใกล้จะได้รับผลกระทบมากกว่า เขาอุดหูแล้วพยายามตะโกนแทรกเสียงนั้น <br /> <br />“พอได้แล้ว เมอร์เทิล จะให้พูดกี่ครั้งห๊ะ ว่ายังไงฉันก็ไม่ไปอยู่ที่ห้องน้ำหญิงกับเธอหรอก!!!!!” <br /> <br />“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”เสียงสูงแหลมลากยาวแสบแก้วหูไปหมด ก่อนที่ร่างโปร่งแสงของเด็กนักเรียนหญิงสวมแว่นหนาแถมถักเปียสองข้างจะลอยวูบออกมาจากมุมมืดผ่านตัวผมขึ้นไปยังชั้นสามของปราสาท <br /> <br />มันเหมือนมีลมเย็นวูบผ่านไป ทำเอาผมเผลอเกาะมุมผนังที่แอบอยู่ไว้แน่น หลังจากร่างจางๆเหมือนควันนั้นลอยหายไปแล้ว ภาพที่อยู่ตรงหน้าผมก็กลายเป็นหน้าของพอตเตอร์ที่มองตามต้นเสียงโหยหวนนั้นมาเจอผมพอดี หมอนั่นเบิกตาโต คงไม่คิดว่าจะได้เห็นคนดูที่ไม่ได้รับเชิญยืนเกาะกำแพงโผล่หน้าออกมาจากซอกอย่างนั้นละมั้ง <br /> <br />ด้วยสัญชาติญาณ ผมหลบวูบกลับเข้าไปในซอกเก็บอุปกรณ์ของฟิลช์ <br /> <br />เงียบ...ก่อนจะมีเสียงถามแบบอึ้งๆ <br /> <br />“เดรโก?.....เอ่อ.....ฉันว่าไม่ต้องหลบก็ได้มั้ง” <br /> <br />นั่นสิ...ผมก็ว่างั้นแหละ...จะเผ่นก็ไม่ทันซะแล้วนี่ เลยต้องก้าวออกมาจากซอกมืดแบบจำใจ คนที่ยืนอยู่ที่ระเบียงคงหายตกใจแล้ว ไอ้ลูกกะตาสีเขียวนั่นกระพริบปริบๆ แถมปากยังยิ้มขำท่าทางกระอักกระอ่วนของผมด้วยซ้ำไป <br /> <br />ผมกระแอมอยู่ในลำคอ 2-3 ครั้ง พยายามปรับสีหน้าและเสียงให้นิ่งบ้าง ก่อนจะถาม “เอ่อ...เมื่อกี้...อะไรน่ะ?” <br /> <br />พอตเตอร์ยักไหล่ “ก็.....แค่เมอร์เทิล.....ผีที่สิงอยู่ในห้องน้ำหญิงชั้นสามน่ะ” พูดแล้วเจ้าหมอนั่นก็ส่ายหัวก็อกแก็กไปมา “ยัยนั่นเคยเรียนที่นี่ตั้งแต่สมัยก่อนโน่น ดูเหมือนจะถูกแกล้งหรือไงเนี่ยแหละ เลยชอบหลบไปร้องไห้ในห้องน้ำ ทีนี้พอประสบอุบัติเหตุตายวิญญาณเลยไม่ไปไหนไง” <br /> <br />คนที่เคยแต่ก่อกวนคนอื่นเวลานี้กลับต้องมาทำหน้าอธิบายลำบาก <br /> <br />“ฉันเคยเข้าไปสำรวจทางลับที่นั่นครั้งหนึ่ง อย่ามองแบบนั้นดิ ห้องน้ำนั่นเค้าไม่ใช้กันแล้วน่า ไปเจอเมอเทิลกำลังนั่งร้องไห้อยู่พอดี ตอนแรกไม่รู้ว่าเป็นผีก็เลยกะจะเข้าไปปลอบซะหน่อย หลังจากนี้ไม่รู้ทำไมยัยนั่นถึงชอบตามฉันอยู่เรื่อย” พูดแล้วยังทำหน้าสงสัยอีกแน่ะ..... <br /> <br />........ก็ยัยผีสาวนั่นชอบนายน่ะสิ! ให้ตายเถอะ ตัวกวนไร้สาระอย่างมันเสน่ห์แรงขนาดนี้เชียวเรอะ...... <br /> <br />ผมคงจะคิดเพลินไปหน่อย เผลอแป๊บเดียวร่างสูงๆของไอ้คนที่ยืนอยู่ที่ระเบียงก็เข้ามายืนชิดแล้ว เฮ้ย เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย <br /> <br />“ว่าแต่...นายมาทำอะไรที่ระเบียงดึกๆ ดื่นๆแบบนี้ล่ะฮึ เดรโก” ถามไม่ถามเปล่า ไอ้แขนยาวๆนั่นยังยันกำแพงข้างหลังผมไว้ ไม่ให้แอบหลบออกไปได้เหมือนเมื่อเช้าอีก <br /> <br />“ฉัน...ฉันไปห้องสมุด..” ผมพูดอึกอัก พยายามเบี่ยงตัวออกห่าง <br /> <br />“ห้องสมุด?” หมอนั่นเลิกคิ้วถามแบบไม่เชื่อ....เออสิ ฉันจะไปห้องสมุดหรือไปที่ไหนมันธุระอะไรของนายหรือไง ผมได้แต่คิดยังไม่ทันตอบก็ต้องสะดุ้ง เพราะหมอนั่นใช้มืออีกข้างที่ว่างเขี่ยปลายผมของผมเบา ๆ “ผมนายเย็นเจี๊ยบเลย ออกไปข้างนอกมาใช่ไหม คุณพรีเฟ็ค” เสียงถามแบบเป็นต่อ <br /> <br />“ไม่ใช่เรื่องของนาย!” ผมกระแทกเสียงแล้วก็ต้องนิ่วหน้า ปวดท้องอีกแล้ว...เครียดเป็นไม่ได้เลยนะ <br /> <br /> สีหน้าพอตเตอร์คลายยิ้ม“เป็นอะไรน่ะ?” <br /> <br /> ผมกดมือลงที่ท้องพยายามกัดฟันฝืนความเจ็บเสียด “ไม่มีอะไร...ฉันจะกลับหอล่ะ...หลีกทาง..” <br /> <br />“นายปวดท้องเหรอ” พอตเตอร์ถาม หมอนั่นไม่ได้ยิ้มเยาะอย่างที่ผมนึกว่าเขาจะทำ ตรงข้ามมันกลับดูเหมือนจะมีแววกังวลด้วยซ้ำ “กระเพาะกำเริบใช่ไหม นายไม่ได้กินข้าวเย็นนี่นา” <br /> <br /> “ช่างเหอะ”ผมรีบตัดบท หมอนี่รู้ได้ยังไงว่าผมเป็นโรคกระเพาะ แถมยังสังเกตอีกว่าผมไม่ได้กินข้าว?“เดี๋ยวก็หาย...” <br /> “ได้ไงเล่า!มานี่เร็ว”พูดแล้วร่างสูงที่ยืนชิดนั่นก็ดึงข้อมือลากผมไปตามระเบียง ผมพยายามโวยวาย “เดี๋ยว!อะไรของนายพอตเตอร์!ฉันจะกลับหอ”มือที่ลากอยู่ทำไมมันแข็งนักนะ ดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ออก <br /> <br /> “อย่าเสียงดังได้มั้ย เดี๋ยวฟิลช์ก็ได้ยินพอดี”เขาปากจิ๊จ๊ะแบบขัดใจ แล้วดึงผมเดินลิ่วๆ ต่อไปจนถึงระเบียงด้านหลังโรงเรียน พอมาถึงก็ดันผมหลบผลุบเข้าไปในซุ้มวางรูปภาพที่อยู่ริมหน้าต่าง เจ้าตัวกวนนั่นปล่อยมือจากผมลงไปนั่งคุ้ยตะกร้าที่วางอยู่ตรงมุมห้อง <br /> <br /> “นายลากฉันมาที่นี่ทำไม” ผมพยายามกระซิบถาม กลัวเจ้าฟิลช์จะมาได้ยินเหมือนกัน <br /> <br /> ร่างสูงนั่นไม่ตอบแต่กลับทำเสียงพึมพำกับตัวเอง “เอ...สั่งให้เอามาด้วยแล้วนี่นา” ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงผมถามอีกต่างหาก <br /> <br /> “พอตเตอร์ ฉันถามว่านายพาฉันมาที่นี่ทำไม!” เสียงชักห้วนแล้วนะ มันจะมาหาเรื่องอะไรให้ผมอีกมั้ยเนี่ย คนยิ่งปวดท้องอยู่ <br /> <br /> “อ๊ะ เจอแล้วๆ” <br /> <br /> “พอตเตอร์ ถ้านายไม่ตอบฉันจะกลั...อุ๊บ” ผมพูดยังไม่ทันจบก็มีอะไรบางอย่างยัดเข้ามาในปากเบา ๆ จนเกือบสำลัก “แค่กๆ นายเอา...อะไร..มาให้ฉัน..กิน..” หวานๆ กรอบๆ นี่มัน... <br /> <br /> “ขนมปังกรอบอบน้ำผึ้ง ของโปรดฉันเลยนะเนี่ย”เจ้านั่นว่า ชูห่อเล็กๆในมือไปมา <br /> <br /> ผมแทบจะคายของในปากทิ้ง “ไอ้บ้า แล้วใครใช้ให้นายเอามันมายัดปากฉันห๊า แหวะ…” <br /> <br /> พอตเตอร์รีบเอามือมาปิดปากผม “อ๊ะๆ อย่าคายออกมานะ ของดีๆ กินเข้าไปซะ เดรโก หรือว่า....” ใบหน้าหล่อเหลา (ของพวกเด็กสาวนะ..อ้อผีสาวด้วย) ยื่นเข้ามาใกล้พร้อมกับขนมปังกรอบอีกชิ้นในมือ “จะให้ฉันป้อน...” พูดแล้วหมอนั่นก็หยิบขนมปังชิ้นนั้นไปคาบไว้ สื่อความหมายตรงๆ เลยว่าที่จะป้อนน่ะ ไม่ได้ป้อนด้วยมือนะ <br /> <br /> ผมรู้สึกว่าหน้าร้อนซู่ รีบกลืนขนมเข้าไปแบบลืมตาย “กินหมดแล้ว...นายปล่อยมือซะที พอตเตอร์” <br /> <br /> “โธ่เอ๊ย นึกว่าอยากให้ป้อนเสียอีก” อย่ามาทำหน้าเสียดายได้มั้ย เห็นแล้วมันขนลุก “เอาอีกชิ้นนะ” เขาว่าแล้วแกะห่อขนมปังอีกห่อ <br /> <br /> “พอแล้ว พอตเตอร์ ฉันหายปวดท้องแล้วล่ะ” นั่นไม่ใช่คำโกหกเลย อยู่ดีๆ อาการปวดท้องจี๊ดๆมันก็หายไปเองจริงๆ คงเพราะปวดหัวกับเจ้าตัวกวนวุ่นวายนี่แทนละมั้ง <br /> <br /> “ดีแล้ว นายน่ะ..ไม่ค่อยดูแลตัวเองเลยน๊า...” ร่างสูงข้างๆผมยิ้ม ก่อนที่ตาสีเขียวจะวิบวับขึ้นมา “ว่าแต่...นายออกไปไหนตอนค่ำน่ะฮึ ถึงขนาดไม่ได้กินข้าว” <br /> <br /> ให้หมอนั่นรู้เรื่องอเคเชียไม่ได้ มันต้องเอาป่าวประกาศจนทั่วโรงเรียนแน่ “ฉัน...ลืมหนังสือไว้ตอนเรียนวิชาดูแลสัตว์วิเศษ..ก็เลยไปกลับไปเอา...ก็แค่นั้น” พยายามอธิบายหน้านิ่งไว้ <br /> <br /> “แค่นั้น?”หมอนั่นเลิกคิ้ว สีหน้าไม่เชื่ออีกแล้ว ถ้าเป็นเรื่องอื่นผมคงฉุนที่พอตเตอร์เข้ามาถามจุกจิก แต่เรื่องนี้เป็นกรณีพิเศษหรอกนะ <br /> <br />“อือ แค่นั้นแหละ” ผมทำหน้าซื่อสุดชีวิต พยายามส่งสายตาแบบ‘เชื่อฉันเถอะน๊า’ให้...ก็บ้านสลิธิรินไม่ได้มีคุณสมบัติพิเศษเรื่องการเสแสร้งหรอกเหรอ? <br /> <br /> หัวหน้าตัวกวนแห่งฮอกวอร์ต (ตามที่มันเรียกตัวเองน่ะ) ฉีกยิ้มหวานก่อนจะพูดว่า “โอเค ให้เชื่อว่าแค่นั้นก็ได้นะ คุณพรีเฟ็คดีเด่น” ว่าแล้วก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ผมอีกครั้ง เฮ้ย ออกไปห่างๆ นะแก....ไอ้ลูกกะตาวิบๆ แบบนี้มันสัญญาณอันตรายชัดๆ <br /> <br /> “ฮะ...เฮ้ย...จะ...จะทำบ้าไรน่ะ!!ถอยไปนะ!”ผมพยายามดันตัวคนที่เข้ามาใกล้จนเกินไปให้ออกห่าง <br /> <br /> “อุ๊บ!หึหึหึ.....รู้แล้วน่า คราวนี้ไม่ทำอะไรหรอก แค่จะพาไปส่งเท่านั้นแหละ......เห็นว่าไม่สบายหรอกนะ เอาไว้...รวบยอดคราวหน้าก็ได้”พอตเตอร์ยอมถอยห่างออกไปนิดนึง ก่อนจะจับมือของผม พาออกเดินไปทางหอของบ้านสลิธิริน</span> <br /> <br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"> ........มันรู้ว่าหอของบ้านอื่นอยู่ไหนได้ไงฟะ!....... <br /> <br /> “อ้อ เดรโก” เสียงพูดเบาๆ มาจากคนที่เดินนำ ผมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าตัวที่พูดต่อช้าๆ <br /> <br />“จะบอกไรให้อย่างนะ ถ้าไม่อยากให้ทำอะไรล่ะก็ คราวหน้าเวลาอยู่กันสองต่อสองอย่าทำหน้าแบบเมื่อกี้อีกละ เห็นแล้วมันน่า......” <br /> <br />ให้ตายเถอะ เสียงทุ้มๆ เฉยๆ แบบนั้น ทำไมทำให้ผมหน้าร้อนซู่แถมเย็นสันหลังวูบขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลก็ไม่รู้สิ... <br /> <br /> </span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110593157481355049?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1105670623588050062005-01-13T18:40:00.000-08:002005-01-13T18:54:05.653-08:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><strong>Part 6</strong> <br /> <br /><strong>“สตูเปฟาย”</strong>เสียงใสท่องคาถาพร้อมกับสะบัดมือเบาๆ แสงสว่างวาบออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ เจ้าตัวคนท่องคาถาหันมายิ้มกว้างให้กับร่างสูงที่นั่งมองอยู่ข้างๆ</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><strong>“เดร ทำได้แล้ว!” <br /></strong> <br />เดรโก มัลฟอยยิ้มตอบ“อือ เก่งๆ”คนเป็นอาจารย์ชมพร้อมกับทำหน้าภูมิใจนิดๆ“สอนแค่สองครั้งก็ทำได้แล้ว อย่างนี้มาเรียนปี 6 กับฉันได้เลยมั้งเนี่ย”เขาว่าพลางเอื้อมมือไปขยี้ศีรษะของลูกศิษย์เบาๆ ผมสีดำที่ยุ่งอยู่แล้วเลยยิ่งฟูหนักขึ้น <br /> <br />“อ๊ะ เดร อย่าซี่ ผมเอเรียลยุ่งหมดแล้ว”เด็กสาวทำหน้ามุ่ยพลางหันศีรษะหลบ ใบหน้าหล่อเหลายิ้มขำพลางแกล้งขยี้ผมคนตรงหน้าแรงขึ้น “เอ๊ เดรนี่!” <br /> <br />ดวงตาสีฟ้าอมเทามองดูคนที่เขยิบตัวหนีไปเสียไกล ท่าที่พยายามจัดผมตัวเองให้เข้าที่เข้าทางแบบลวกๆ เหมือนเด็กหญิงตัวน้อยห่วงสวย ยิ่งทำให้คนตรงหน้าน่าเอ็นดูมากขึ้นในสายตาเขา แต่เด็กสาวมองว่ารอยยิ้มนั้นเป็นการแกล้งล้อก็เลยยิ่งทำแก้มป่องงอน <br /> <br />“เดรขี้แกล้ง ไม่เล่นด้วยแล้ว!” เสียงใสว่าแล้วลุกหนีไปที่ระเบียง คุณชายแห่งบ้านสลิธิรินที่ไม่เคยง้อใครต้องรีบกลั้นหัวเราะแล้วลุกตามออกไป <br /> <br />“โธ่ แค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง เอเรียล ไม่เอาน่า” <br /> <br />ร่างบางในชุดเสื้อกางเกงนอนสีขาวรุ่มร่ามยืนกอดอกหันหลังให้ แต่สังเกตจากเสี้ยวหน้าด้านข้างก็ยังเห็นว่าใบหน้าสวยนั้นบึ้งตึง <br /> <br />“ขอโทษนะ”เด็กหนุ่มพยายามเอี้ยวตัวไปหาแต่เอเรียลก็หันหนีไปอีกทาง“น่า อย่าโกรธเลย”เขาพูดเสียงอ่อน แต่อีกฝ่ายก็ยังเฉย เดรโกนิ่งคิดก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็ก <br /> <br />“เอเรียล เด็กดี ถ้าฉันพาไปเที่ยวจะหายโกรธไหม?” <br /> <br />ศีรษะที่มีผมยุ่งฟูหันขวับกลับมาทันที ดวงตาสีเขียวเบิกกว้าง “เดรจะพาเอเรียลไปเที่ยวเหรอ เที่ยวที่ไหน?” <br /> <br />ร่างสูงแกล้งเอามือเตะคางพลางทำหน้าครุ่นคิด “เอ...เที่ยวที่ไหนดีน๊า…” <br /> <br />“ไปเที่ยวที่ไหน เดร บอกมาเร็ว!”ร่างบางเขย่าแขนคนตรงหน้า ท่าทางจะลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้กำลังงอนอยู่ ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกริ่ม “แล้ว...หายโกรธฉันหรือยัง” <br /> <br />คนตัวเล็กกว่าสะดุดก่อนจะแกล้งปั้นปึ่ง“หายโกรธก็ได้”ใบหน้าไร้เดียงสากลับเป็นตื่นเต้นอีกครั้ง“...แต่เดรต้องพาเอเรียลไปเที่ยวจริงๆนะ” <br /> <br />“จริงสิน่า....”เดรโกว่าแล้วลูบศีรษะเล็กเบาๆ <br /> <br />กะแล้ว...เด็ก....ถ้าลงเล่นลูกตื้อไม่ได้ผลก็ต้องเอาของเล่นมาล่อแบบนี้แหละ ร่างสูงเดินไปชิดริมระเบียงก่อนจะยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาว่าคาถา“เอ็กซิโอ! นิมบัส!” <br /> <br />ชั่วครู่เดียวก็มีเสียงบางอย่างบินตัดอากาศดังหวือมาหยุดตรงหน้าพวกเขา ไม้กวาดนิมบัส 2001 ของเดรโกลอยอยู่นอกระเบียง ผู้เป็นเจ้าของเอื้อมมือไปดึงมันเข้ามา <br /> <br />ได้ผลอย่างที่คิดไว้เลย....เด็กหนุ่มยิ้ม เขาสังเกตเห็นตั้งแต่ดวงจันทร์เริ่มเข้าสู่ข้างแรมแล้ว สาวน้อยตรงหน้าดูหงอยๆไป แม้ว่าเดรโกจะสอนคาถาง่ายๆไว้ให้เล่นแก้เบื่อแต่ก็คงใช้ไม่ได้นานนัก เขาเลยกะว่าจะพาเอเรียลไปเที่ยวข้างนอกดูบ้าง ติดตรงที่ไม่อยากให้ใครมาเจอเท่านั้น (ใครจะรับประกันได้ว่าพวกอาจารย์หรือเจ้าฟิลช์จะไม่เกิดขยันอยากช่วยเขาเดินตรวจขึ้นมา) ไอ้ครั้นจะหิ้วไม้กวาดออกมาเดินตรวจด้วยมันก็กระไรอยู่ <br /> <br />เขามาคิดมุขนี้ได้ตอนที่นั่งดูเจ้าพอตเตอร์มันแข่งควิชดิชกับบ้านเรเวนคลอ (แน่นอนว่าเจ้านั่นชนะ ดูท่าทางมันจะแข็งแรงขึ้นมาได้เฉพาะตอนอยู่บนไม้กวาดเท่านั้นงั้นแหละ!) ตอนปี 4 หมอนั่นเคยใช้คาถาเอ็กซิโอเรียกไม้กวาดไฟล์โบต์มาใช้ตอนแข่งประลองเวทไตรภาคี....มีอะไรบ้างที่เจ้าเตี้ยนั่นทำได้แล้วเดรโก มัลฟอยจะทำไม่ได้? <br /> <br />ร่างสูงนั่งคร่อมไม้กวาดลองถีบขาให้ลอยสูงจากพื้นเล็กน้อยแล้วจึงขยับตัวเว้นที่นั่งด้านหน้าไว้ เขากลัวว่าถ้าเกิดให้เด็กสาวที่ไม่เคยขี่ไม้กวาดมาก่อนนั่งเกาะด้านหลัง...ร่างบางนั้นอาจจะร่วงตกลงไปได้ <br /> <br />“มาสิ เอเรียล ไม่ต้องกลัวหรอก” เขาว่าพลางยื่นมือให้อีกฝ่ายจับ...แต่ผิดคาดเพราะฝ่ายนั้นปีนระเบียงขึ้นมานั่งคร่อมไม้กวาดอยู่ข้างหน้าเขาอย่างคล่องแคล่วเรียบร้อยแล้ว <br /> <br />“เอเรียลไม่กลัวหรอกน่าเดร ออกไปเที่ยวกันเถอะ”เสียงใสว่าพร้อมกับเร่งเสียอีก <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหลาส่ายหน้าน้อยๆ สาวน้อยปริศนาของเขามีอะไรมาให้ประหลาดใจอยู่เรื่อย แขนยาวยื่นผ่านร่างบางไปจับด้ามไม้กวาดข้างหน้าแล้วบังคับให้มันพุ่งตัวสูงขึ้นไปบนฟ้า <br /> <br />“ว้าวววววววว” คนตัวเล็กตรงหน้าเขาเปล่งเสียงร้องเมื่อทั้งสองลอยสูงขึ้นก่อนที่ไม้กวาดจะบินร่อนไปตามที่ต่างๆ เดรโกยิ้มเมื่อรู้สึกถึงลมเย็นที่ปะทะกับหน้า ดีใจที่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะชอบเวลาบินฉวัดเฉวียนอยู่บนฟ้าไม่ต่างจากเขา <br /> <br />“สนุกไหมเอเรียล?” ที่จริงไม่ต้องถามก็รู้ ใบหน้ายิ้มแฉ่งที่หันกลับมามองเขามันสดใสซะขนาดนั้นนี่นา <br /> <br />“อือ เดร ให้เอเรียลลองบังคับไม้กวาดเองบ้างได้ไหม” ถามเสียงตื่นเต้น <br /> <br />“หา? ไม่ดีมั้ง เธอยังไม่เคยหัดขี่ไม้กวาดนะ” เด็กหนุ่มส่ายหน้า ลำพังตัวเขาเองน่ะไม่เป็นไรหรอก ถ้าเกิดอุบัติเหตุก็คงพอจะยึดไม้กวาดไว้ได้ แต่กลัวว่าคนตัวเล็กจะเป็นอันตรายเนี่ยสิ <br /> <br />“น่า นะเดร เอเรียลทำได้ นะๆ” ดวงตาสีเขียวกระพริบปริบๆ เจ้าตัวรู้ล่ะสิว่าท่าทางแบบนี้กับเสียงอ้อนๆ น่ะทำให้เขาใจอ่อนทุกที เดรโกถอนใจเฮือก “โอเค แต่ต้องให้ฉันจับเธอไว้ด้วยนะ” <br /> <br />“อือ” ร่างบางพยักหน้าพร้อมกับเอื้อมมือไปจับด้ามไม้กวาดตรงที่เด็กหนุ่มเลื่อนไว้ให้ มือเล็กบังคับให้ไม้กวาดนั้นบินฉิวต่ำลงไปอย่างรวดเร็ว <br /> <br />“เฮ้!เอเรียล!ระวัง!” คนตัวใหญ่กว่าผงะไปข้างหลังนิดหนึ่ง มือขวาดึงเอวบางเอาไว้ แต่ร่างตรงหน้าดูจะไม่ตกอกตกใจอะไร เอเรียลดึงปลายไม้ขึ้น คราวนี้ทั้งสองเลยบินหวือลอยไปข้างบนแล้วฉวัดเฉวียนไปตามหอคอย <br /> <br />“เอเรียล ช้าๆ หน่อย!” <br /> <br />กลายเป็นว่าเด็กหนุ่มต้องเกาะเอวของคนตรงหน้าไว้แน่นแล้วตะโกนบอกเสียงหลง แต่ดูผู้บังคับไม้กวาดตอนนี้กำลังสนุกเต็มที่จนแทบไม่ได้ยินเสียงเขา <br /> <br />ยัยนี่...เป็นนักกีฬาควิชดิชมือดีได้เลยนะเนี่ย....เดรโกอดคิดไม่ได้ <br /> <br />ร่างบางพาไม้กวาดบินขึ้นมาจนสูง แล้วหยุดกึกเหนือก้อนเมฆสีขาว ตรงหน้าพวกเขา ดวงจันทร์ข้างแรมเห็นเป็นเสี้ยวบางลอยคว้างอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวที่ส่องแสงวิบวับ <br /> <br />“โห........” เสียงใสอุทานเบาๆ คนพูดดูเหมือนจะเริ่มเหนื่อยจากการบังคับไม้กวาดแบบลมกรดเมื่อครู่ มือเล็กจึงละจากด้ามไม้กวาดปล่อยให้คนตัวใหญ่กว่าเอื้อมมาจับตรงตำแหน่งบังคับอีกครั้ง ร่างบางเอนมาพิงอกกว้างพลางถอนใจ <br /> <br />“สวยจัง” <br /> <br />เดรโกซึ่งหายตกใจแล้วพยักหน้า “อือ สวยจริงๆ แหละ” เขาพูดพร้อมกับใช้มือข้างที่ว่างลูบผมสีดำหยักยุ่งเบาๆ “ทีแบบนี้ไม่กลัวผมจะยุ่งเลยนะเอเรียล...เธอขี่ไม้กวาดเป็นก็ไม่บอกฉันก่อน” เขาทำท่าหมันเขี้ยว <br /> <br />“ก็เอเรียลไม่รู้ว่าเอเรียลขี่ได้นี่นา…” คนเก่งเมื่อครู่ทำเสียงอ่อยๆ ก่อนจะหันกลับมาหาเขาพร้อมหน้าตากระตือรือร้น “นี่ เดร พระจันทร์สวยๆ แบบนี้น่าฟังเพลงเนอะ เดรร้องเพลงให้เอเรียลฟังหน่อยสิ” <br /> <br />“เฮ้ย! จะบ้าเหรอ!” เดรโกแทบจะสะดุ้งตกไม้กวาด “ไม่เอาหรอก”...คุณชายจอมหยิ่งแบบเขาร้องเพลงน่ะนะ?! ให้ไปสู้กับโทรลดีกว่ามั้ง <br /> <br />“น่า นะ เดร” คนตัวเล็กยังเซ้าซี้ไม่เลิก คราวนี้เขย่าแขนเขาหยั่งกับเด็กๆ ร้องขอของเล่น <br /> <br />“ไม่เอา” เด็กหนุ่มยังคงส่ายหน้าดิก ไม่เอาเด็ดขาด ครั้งนี้ให้อ้อนยังไงก็ไม่ยอม พยายามหาทางรอดเร็วเข้า เดรโก.... <br />เขารีบคิดก่อนจะยิ้มออกมา “งั้น...เธอก็สอนฉันสิ เอเรียล” <br /> <br />ร่างบางกลายเป็นฝ่ายงงบ้าง ดวงตาสีเขียวกระพริบปริบๆ “ให้เอเรียลสอน?” <br /> <br />“อือ เธอก็ร้องให้ฉันฟังก่อน ไว้..คราวหน้าฉันจะได้ร้องให้เธอฟังบ้างไง” <br /> <br />ใบหน้าสวยทำท่าครุ่นคิด “อืมมมมมม” เจ้าตัวพยักหน้าหงึกๆ “ก็ได้....แต่คราวหน้าเดรต้องร้องเพลงให้เอเรียลฟังจริงๆนะ” <br /> <br />คนเจ้าเล่ห์ที่หาทางรอดตัวได้แอบถอนหายใจ “ได้เลย” พูดแล้วก็แอบไขว้นิ้วไว้ข้างหลัง คราวหน้าค่อยหาอะไรมาล่อให้ยัยตัวเล็กเล่นเพลิน เดี๋ยวก็ลืมสัญญาไปเองนั่นแหละ <br /> <br />“งั้น...เดรอยากฟังเพลงอะไรล่ะ” <br /> <br />“ไม่รู้สิ ฉันไม่ค่อยรู้จักเพลงอะไรนักหรอก” เด็กหนุ่มครุ่นคิด...นอกจากเพลงที่หมวกคัดสรรเก่าๆมันร้องทุกปี กับเพลงประจำฮอกวอร์ตที่ดัมเบิลดอร์พยายามจะ (บังคับ) ให้พวกนักเรียนร้องน่ะ <br /> <br />เอเรียลมองไปยังดวงจันทร์เสี้ยวที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าทั้งสอง ก่อนจะหันกลับมา “รู้แล้ว! เอาเพลงนี้ดีกว่า....” คนพูดทำท่ากระแอมแบบมืออาชีพก็ไม่ปาน ทำเอาเดรโกอดแอบขำอีกไม่ได้ <br /> <br />แต่เมื่ออีกฝ่ายเริ่มต้นร้อง เขาก็ต้องนิ่งฟังราวกับถูกเสียงหวานใสนั้นสะกด <br /> <br /><em>Fly me to the moon</em></span></span> <br /><em><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Let me sing among those stars</span></em> <br /><em><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Let me see what spring is like</span></em> <br /><em><span style="font-family:arial;font-size:130%;">On Jupiter and Mars</span></em> <br /><em><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span></em> <br /><em><span style="font-family:arial;font-size:130%;">In other words, hold my hand</span></em> <br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><em>In other words, baby kiss me… <br /></em> <br />ลมหนาวพัดมาพร้อมกับเสียงของคนร้องเพลงค่อยๆ แผ่วหาย.... <br /> <br />คนที่นั่งฟังเพลินเลิกคิ้ว “จบแล้วเหรอ? สั้นจัง” <br /> <br />ร่างบางส่ายหน้าพร้อมกับอมยิ้ม “ยังไม่จบ” <br /> <br />“อ้าว” <br /> <br />“วันนี้ร้องให้ฟังแค่นี้แหละ เดรไปฝึกร้องให้ได้ก่อน เอเรียลถึงจะสอนที่เหลือ” <br /> <br />“ฟังครั้งเดียว ใครจะไปร้องได้เลยเล่า เธอนี่!” ฝ่ายลูกศิษย์ประท้วงก่อนจะถามต่อ “ว่าแต่นี่มันเพลงอะไรเนี่ย เกี่ยวกับพระจันทร์ด้วย...” <br /> <br />“<em>Fly me to the moon</em> เพลงของมักเกิ้ลน่ะ เก่าแล้วล่ะ” ร่างบางพูดพร้อมกับเอนหลังซบอกเขาอีกรอบ ทำท่าเหมือนเพลียจนอยากจะหลับแล้ว <br /> <br />“เพลงของมักเกิ้ล? เธอรู้จักเพลงของมักเกิ้ลด้วยเหรอเนี่ย” เดรโกเลิกคิ้ว อีกฝ่ายอมยิ้มแต่ไม่พูดว่าอะไร “ชอบทำให้ฉันแปลกใจอยู่เรื่อยเลย...” เด็กหนุ่มบ่นนิดๆ รู้สึกถึงกลิ่นหอมอ่อนๆของศีรษะที่เอนซบอยู่กับอกของเขา “เอเรียล...เธอเป็นใครกันแน่นะ” เสียงถามเบาๆ ราวกับเจ้าตัวพึมพำกับตัวเอง <br /> <br />เงียบ....คราวนี้ไม่มีเสียงตอบ <br /> <br />“เอเรียล?” เดรโกสะดุดใจ หรือว่าคำถามนั้นทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ เขาพยายามมองหน้าคนตัวเล็กแต่เห็นเพียงเสี้ยวหน้าที่มองตรงไปยังผืนฟ้าสีดำเท่านั้น เสียงหวานบอกเบาๆ <br /> <br />“อีกไม่นาน เดรก็จะรู้...อีกไม่นานหรอก...” <br /> <br />....................................................................................................................</span></span> <br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"> <br />“ผู้ถือครอง....ผู้ถือครอง....” <br /> <br />เสียงเรียกแหบพร่าไม่คุ้นหูลอยมาจากความมืดมิด <br /> <br />“ใครน่ะ?” เด็กหนุ่มถามตอบกลับไป ผู้ถือครอง...งั้นเหรอ <br /> <br />“ผู้ถือครอง.....จวนได้เวลาของการชำระค่าตอบแทนแล้ว....” เสียงนั้นบอก <br /> <br />“อะไร? ค่าตอบแทนอะไร? ไม่เห็นรู้เรื่อง” ร่างสูงพยายามตามหาต้นเสียง ที่ราวกับมีเมฆหมอกสีเทาล้อมรอบตัวเขาอยู่ <br /> <br />“เวลาแห่งการชำระ.....และการแลกเปลี่ยน....” เสียงปริศนานั้นยังคงพูดต่อ <br /> <br />“ใครน่ะ! ออกมาเดี๋ยวนี้! คุณชายแห่งบ้านสลิธิรินร้องสั่งด้วยความหงุดหงิด เขารู้สึกไม่ชอบที่มาของเสียงนั้นอย่างไม่มีเหตุผล <br /> <br />“อีกไม่นาน....” เสียงนั้นว่าก่อนจะค่อยๆ แผ่วหายไป <br /> <br />เดรโก มัลฟอยสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนกองผ้าม่านเก่า แสงแดดยามเช้าส่องจากหน้าต่างของหอคอย ไม่เห็นร่างของเอเรียลเหมือนเช่นเคย...ฝันประหลาด...ต้องเพราะเมื่อคืนยัยตัวเล็กพูดจาแปลกๆ เลยเก็บไปคิดแน่ๆ <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหลาถอนใจเฮือกก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องนั้นกลับหอนอนเพื่อเตรียมตัวไปทานอาหารเช้า <br /> <br /> <br />ทางไปห้องโถงยังไม่ค่อยมีคน อาจจะเพราะยังเช้าอยู่มาก...เดรโกซึ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก่อนเวลาเลยเดินล้วงกระเป๋าสาวเท้าเอื่อยๆ พลางครุ่นคิด “อีกไม่นานงั้นเหรอ....เวลาแห่งการชำระ...มันอะไรกันนะ” <br /> <br />เขามัวใจลอยจนแทบไม่เห็นร่างที่เดินมาในทิศทางตรงกันข้ามซึ่งกำลังจะเลี้ยวเข้าห้องโถงเช่นกัน แต่ดูท่าร่างนั้นจะบางกว่าเลยกระแทกเข้ากับอกเขาแล้วผงะถอยหลัง เดรโกเองก็สะดุ้งก่อนจะเหยียดยิ้มเมื่อเห็นว่าผู้ปะทะเป็นใคร <br /> <br />“อ้อ พอตตี้นี่เอง ซุ่มซ่ามเมือนเดิมนะนาย” <br /> <br />ร่างค่อนข้างบางของแฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่ในชุดนักกีฬาควิชดิชสีแดงเลือดหมู ซ้อมเช้าล่ะสิ...เดรโกไม่แปลกใจมากนัก เขาเป็นคนขอให้ทีมสลิธิรินเปลี่ยนตารางซ้อมมาเป็นช่วงเย็นทุกวัน และให้ศาสตรจารย์สเนปกดดันทีมอื่นให้ยอมเปลี่ยนเวลาใช้สนามไปด้วย บ้านกริฟฟินดอร์ได้ช่วงเช้าตรู่ แน่นอนว่ากัปตันทีมของบ้านนั้นเดือดจนแทบบ้า (เดรโกยินดีมากขึ้นเมื่อกัปตันทีมคนนั้นคือเจ้าบื้อวิสลีย์) <br /> <br />ใบหน้าเรียวของฝ่ายนั้นขมวดคิ้วยุ่ง “นายเองก็เดินไม่ดูทางเหมือนกันนั่นแหละ มัลฟอย” เสียงพูดพร้อมกับดวงตาสีเขียวจ้องอย่างเย็นชาจนคู่อริร่างสูงกว่าสะดุดกึก เจ้าตัวคนพูดทำท่าจะเดินเลี่ยงไป แต่แขนยาวของอีกฝ่ายไวกว่า เดรโกดึงต้นแขนผอมบางให้หันมาเผชิญหน้า คราวนี้เขาเป็นฝ่ายขมวดคิ้วบ้าง <br /> <br />“พอตเตอร์ หน้านายซีดมาก รู้ตัวรึเปล่า” <br /> <br />ไม่เจอพักเดียว นึกว่าหมอนี่หายป่วยแล้วเสียอีก...แต่ใบหน้าเรียวสีนวลกลับยังคงซีดเผือด ทั้งที่เพิ่งออกกำลังกายมาไม่นาน ริมฝีปากบางสั่นน้อยๆ “ไม่ใช่เรื่องของนาย!” แฮร์รี่กระแทกเสียงพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุม แต่มือของคนตัวสูงกว่ายึดไว้แน่น <br /> <br />“เฮ๊อะ ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นศพนอนเกะกะบนระเบียงทางเดินก็เท่านั้นแหละ !” เดรโกทำเสียงขึ้นจมูกแบบฉุนๆ “นายน่าจะเลิกคร่ำครวญถึงซีเรียส แบล็คเสียทีนะ พอตเตอร์....” เด็กหนุ่มผมบลอนด์ลดเสียงพลางถอนใจเบาๆ ในคำพูดเสียดสีนั้นมีเค้าของการเตือนสติ...เขาเบื่อที่คู่แข่งอันดับหนึ่งทำท่าทางซึมอย่างนี้เต็มทนแล้วน่ะ <br /> <br />“ยังไง...พ่อทูนหัวสุดที่รักของนายก็ไม่มีทางกลับมาหรอก” <br /> <br />แฮร์รี่ตีเจตนาของอีกฝ่ายผิด เขากัดริมฝีปากแน่น ดวงตาสีเขียววาวโรจน์ก่อนจะจะพูดเสียงลอดไรฟันอย่างเคียดแค้น <br /> <br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><strong>“ลูกของคนที่มีส่วนในการตายของซีเรียสอย่างนายไม่มีสิทธิ์พูดถึงเขาแบบนี้!” <br /></strong> <br />เดรโกขมวดคิ้ว “นายว่ายังนะ?” มือของร่างสูงบีบต้นแขนอีกฝ่ายแรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ฝ่ายนั้นเบ้หน้าด้วยความเจ็บแต่ก็ยังกัดริมฝีปากไม่ให้หลุดเสียงอุทานออกมา <strong>“พ่อฉันเกี่ยวอะไรด้วย!”</strong> เด็กหนุ่มถามย้ำเสียงเข้มแต่สิ่งที่เขาได้รับตอบมีเพียงแววเย็นชาจากดวงตาสีเขียว <br /> <br />“นายน่าจะรู้ดีนะ มัลฟอย!” แฮร์รี่พูดเสียงกระซิบพร้อมกับยิ้มเหยียดบ้าง มือเรียวดึงข้อมือของอีกฝ่ายออกจากแขนอย่างแรงก่อนจะเดินเร็วๆ ไปยังโต๊ะของกริฟฟินดอร์ <br /> <br />“อะไรวะ!” เดรโกตะโกนถามไล่หลังก่อนจะหันขวับเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะของบ้านสลิธิรินบ้าง เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ลูกของคนที่มีส่วนในการตายของซีเรียส หมอนั่นพูดถึงพ่อของเขางั้นเหรอ...นี่มันอะไรกันนัก! <br /> <br />นักเรียนคนอื่นเริ่มทยอยเข้ามาในห้องโถง และแล้วก่อนที่ทุกคนจะลงมือกินอาหารเช้า ฝูงนกฮูกก็พากันบินฮือเข้ามาทางหน้าต่าง ร่อนจดหมายและพัสดุลงบนโต๊ะของทุกบ้าน <br /> <br />“เฮ้! ข่าวใหญ่!” เสียงเด็กปีสองของบ้านเขาร้องบอกเพื่อน หลังจากก้มหน้าอ่านข่าวพาดหัวของหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเพ็ตฉบับเช้า <br /> <br />“อะไรเหรอ” เด็กสาวยืนหน้าเข้าไปดู <br /> <br />เพื่อนอีกคนแกล้งถาม “มีโทรลหลุดเข้าไปในกระทรวงเวทมนต์หรือไง” <br /> <br /><strong>“บ้า! แย่ยิ่งกว่านั้นอีก พวกผู้เสพความตายหนีออกมาจากอัซคาบันได้แล้ว!!!”</strong> <br /> <br />“หา!!!!” เสียงหลายคนอุทาน <br /> <br />“นี่ไง” เด็กปีสองคนนั้นดึงหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ขึ้นมา พาดหัวข่าวตัวโตเขียนว่า อัซคาบันล่ม ผู้เสพความตายหนีไปได้ เดรโกคว้ามันมาอ่านโดยไม่สนใจเสียงค้านของผู้เป็นเจ้าของ เขาไล่สายตาไปตามข่าวเร็วๆ ก่อนจะว่างมันลงพลางถอนใจ <br /> <br />พาดหัวน่ากลัวเกินจริง...แค่ผู้เสพความตายเกือบจะแอบหนีออกมาจากคุกได้เพราะผู้คุมวิญญาณแอบเข้าไปในนั้น แต่สมาชิกภาคีนกฟินิกส์ที่เฝ้าประจำอยู่ไหวตัวทัน เลยป้องกันไว้ได้ <br /> <br />“โธ่เอ๊ย ก็แค่....” เสียงของเขาถูกหยุดเมื่อนกฮูกเหยี่ยวสีเข้มเกือบดำตัวใหญ่บินร่อนมาหยุดตรงหน้า “ฮอร์ค แกมาช้านะ” เขาพูดพลางลูบขนนกฮูกของตัวเองซึ่งเขาใช้ให้เอาจดหมายไปส่งให้แม่ที่บ้าน ที่ขาของมันมีกระดาษสีขาวมอมๆ ผูกอยู่ “แม่ฝากจดหมายมาให้ฉันล่ะสิ” <br /> <br />เด็กหนุ่มแกะจดหมายออก...แล้วรอยยิ้มก็ค่อยๆ เลือนจากใบหน้า <br /> <br />บนกระดาษแผ่นนั้น ลายมือเรียบเป็นระเบียบของมารดาเขาดูยุ่งเหยิงกว่าปกติ ราวกับเจ้าของจดหมายเร่งรีบเขียนมันขึ้นมา <br /> <br /> <br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><em>เดรโก พ่อกับแม่มีเรื่องนิดหน่อย เราจะหลบไปอยู่ที่อื่นสักพัก อยู่ในโรงเรียน อย่าออกไปไหนนะลูก แม่รักลูกจ้ะ <br />นาร์ซีซัส มัลฟอย</em> <br /> <br />คุณชายแห่งบ้านสลิธิรินเลื่อนสายตาไปยังหน้าหนังสือพิมพ์บนโต๊ะอีกครั้ง ข่าวบอกว่า อย่างไรก็ตาม มี ผู้เสพความตายหลุดออกไปได้ 2-3 คน และคาดว่าพวกนั้นมุ่งหน้าไปยังวิลเชียร์ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ---แถบบ้านของเขา <br /> <br />เดรโกไม่เคยลืมบรรดาใบหน้าบิดเบี้ยวยามที่มองพ่อของเขาซึ่งนั่งอยู่ในคอกพยานของศาลพ่อมด หลังการตัดสินโทษ เสียงกร้าวที่พากันร้องก้องอื้ออึงไปทั่วก่อนที่จะถูกคุมตัวไปยังอัซคาบัน <br /> <br /><em>พวกเราจะแก้แค้น ลูเซียสคนทรยศ แกต้องตาย!</em></span></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110567062358805006?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1105326028435206382005-01-09T18:59:00.000-08:002005-01-09T19:11:42.526-08:00<span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong>IF : Harry Potter, The Marauder of Hogwarts <br /> <br /> <br />Volumn 2 : Draco’s eyes <br /> <br />Part 1 <br /></strong> <br />ผมขยับพลิกตัวซุกหน้าลงกับผ้านวมนุ่ม.....อือ....หนาวจัง ทำไมหน้าหนาวปีนี้ถึงได้หนาวขนาดนี้นะ.....ไม่อยากตื่นเลย.....แต่ไม่ได้หรอก ไม่ใช่วันหยุดสักหน่อย..... <br /> <br />หลังจากทำใจกับอากาศภายนอกผ้าห่มอยู่ 2-3 นาทีผมก็ลุกขึ้น...ไม่ลืมที่จะจัดการกับที่นอนให้เรียบร้อย ที่จริงตอนอยู่บ้านผมก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนี้หรอกนะ นั่นมันงานของพวกเอลฟ์นี่นา แต่เพราะตอนปี1 ยัยแพนซี่‘พยายาม’เจ้าจี้เจ้าการจะมาจัดห้องให้ ผมเลยต้องเตือนตัวเองว่าต้องเก็บห้องให้เรียบร้อยตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา <br /> <br />มองออกไปนอกหน้าต่าง “...หิมะเริ่มตกแล้ว...”พึมพำกับตัวเอง อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปชิดขอบกระจก ภายนอกมีแต่สีขาวมัวๆ ของหิมะ สลับกับสีเทาเข้มของท้องฟ้าต้นฤดูหนาว <br /> <br />นั่งดูอยู่เงียบๆ พักนึง ผมก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำ.......น้ำอุ่นก็จริง แต่พอรู้ว่าออกมาก็เจออากาศเย็นๆ มันทำให้การอาบน้ำในช่วงนี้ใช้เวลาไม่นานนัก ผมหยิบชุดนักเรียนออกมาใส่ <br /> <br />กระจกบานใหญ่ข้างๆตู้เสื้อผ้าส่องให้เห็นร่างค่อนข้างผอม...ผอมเกินไปสำหรับเด็กหนุ่มอายุ 16...ผมคิดอย่างหงุดหงิด ผมสีบลอนด์อ่อนเปียกระกับใบหน้าค่อนข้างเรียว นัยย์ตาสีฟ้าอมเทาจ้องมองมาจากกระจกเงา เค้าหน้าและดวงตาที่ใครๆ ก็บอกว่าคล้ายกับแม่เหลือเกิน นั่นไม่ทำให้ผมดีใจหรอกนะ...ถึงแม้แม่ผมจะได้ชื่อว่าเป็นคนสวยมากที่สุดคนหนึ่งก็เถอะ <br /> <br />.......จำเป็นต้องแนะนำตัวไหม? จำเป็นด้วย? <br /> <br />งั้น....เดรโก มัลฟอย นักเรียนปีหกของบ้านสลิธิริน โรงเรียนคาถาและเวทมนต์ศาสตร์ฮอร์กวอร์ต.......จบ <br /> <br />แค่นี้พอแล้ว ผมจะแต่งตัวล่ะ..... <br /> <br />เสียงขึ้นบันไดกึงกังมา ผมเอียงคอผูกเนคไทอยู่หน้ากระจกโดยไม่หันกลับไปมอง ฝีเท้าหนักขนาดนี้ไม่เจ้าแครบก็เจ้ากอยย์นั่นแหละ สององครักษ์งี่เง่าที่ตามผมมาตั้งแต่ปี 1 <br /> <br />“มัลฟอย...” เสียงเจ้าแครบ.. “แต่งตัวเสร็จหรือยัง ไปกินข้าวเช้ากันเถอะ” <br /> <br />“ฉันยังไม่ไปกินข้าวล่ะ, มีธุระนิดหน่อย” ผมว่า “พวกนายไปกินก่อนก็ได้นะ” รีบตัดบทไปซะ <br /> <br />เจ้าอ้วนได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มแป้น คงดีใจที่ไม่ต้องหิ้วท้องรอผม ดี...ผมเองก็มีที่ที่ต้องแวะไปก่อนกินอาหารเช้าเหมือนกัน <br /> <br />หยิบหนังสือที่จะคืนห้องสมุดแล้วก้าวออกมาจากหอ ระเบียงทางเดินตอนนี้คนเริ่มบางตา คงจะไปกินอาหารเช้ากันหมดแล้ว ถ้างั้นข้างนอกก็คงเหมือนกันสินะ.....ดีจริงๆ <br /> <br />พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นเมฆสีเทายังคงปกคลุมท้องฟ้า สำหรับหลายคนวันนี้มันคงดูหม่นหมอง แต่ผมว่าอากาศแบบนี้มันก็สงบดีจะตาย....หรือว่าผมจะหมกตัวอยู่ในห้องสมุดกับห้องปรุงยามากเกินไปก็ไม่รู้.... <br /> <br />“ช่างเหอะ วันนี้สงบชะมัด” ผมเผลอหลุดออกปากออกเสียงไปเพราะคิดว่าไม่มีคน <br /> <br />แต่ว่า... <br /> <br />“ช่าย วันนี้อากาศแสนจะแจ่มใสนะ เดรโก” <br /> <br />เสียงที่มองไม่เห็นที่มาทักมาจากทางด้านหลัง ผมสะดุ้งหันขวับไปทันที ไม่ทันได้ตั้งตัวว่ามีใครตามมา หน้าเลยแทบจะชนกับอกของไอ้คนที่ยืนแทบจะชิด <br /> <br />ปึ่ก! เพราะคนที่ปะทะตัวสูงกว่า เลยกลายเป็นว่าผมที่เป็นคนชนเสียหลักล้มลงเสียเองอีก... <br /> <br />“โอ๊ะๆ ระวังหน่อย” มือใหญ่เอื้อมมาคว้าแขนผมไว้ประคองไม่ให้ล้ม เสียงทุ้มกวนประสาทแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเงยหน้าขึ้นไปจะเจอใคร <br /> <br />ใบหน้าสีแทนที่คร้ามเพราะแดดจากการเล่นควิชดิชกับผมสีดำยุ่งๆ ดวงตาสีเขียวหลังกรอบแว่นมีประกายสนุกอยู่เป็นนิจ <br /> <br />แฮร์รี่ พอตเตอร์.... <br /> <br />“นายมาทำอะไรแถวนี้!” ผมหลุดปากถามเสียงห้วน เจอไอ้หมอนี่แต่เช้า วันนี้ซวยทั้งวันแน่ <br /> <br />ทั้งที่โดนทักแบบนั้น แต่ใบหน้ากวนๆ กลับฉีกยิ้มกว้าง....ยิ้มที่สดใสราวกับดวงตะวันทำให้อากาศขมุกขมัวรอบด้านดูสว่างวาบขึ้นมาทันที <br /> <br />แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันจ้าเกินไป....จ้าจนแสบตา....อยากจะเอาหนังสือในมือเขวี้ยงใส่ไอ้พระอาทิตย์นั่นให้มันรีบๆ ตกดินไปซะตั้งแต่เช้า <br /> <br />“ก็....มาทักทายอรุณสวัสดิ์กับนายไง” เสียงพูดตอบ...ฟังหวานจนรู้ว่าแกล้งดัด <br /> <br />“ไม่ต้องก็ได้ ฉันขี้เกียจเจอมลพิษ” ผมพูดเสียงเย็นหลังจากที่ปรับอารมณ์ให้หายตกใจแล้ว พยายามเดินเลี่ยงหนีออกมาแต่เจ้าขายาวนั่นก็ตามทันอยู่ดี <br /> <br />“แหม อย่าตัดรอนอย่างนั้นสิ ฉันอุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามารอเพราะรู้ว่านายมีเรียนนะ” เสียงพูดกลั้วหัวเราะ....สมใจที่สามารถทำให้ผมหงุดหงิดได้แต่เช้าละมากกว่า... <br /> <br />“ไม่จำเป็น!” ผมกระแทกเสียงแล้วรีบสาวเท้าเดินหนี เจ้าบ้านี่ดันโผล่มา เช้านี้คงไปที่นั่นไม่ได้แล้ว ช่างเหอะ รีบหนีมันให้พ้นก่อน <br /> <br />ผมคิดแล้วเลี้ยวเข้าห้องโถง แน่ใจว่าพอตเตอร์ไม่ยอมตามเข้ามาแน่ หมอนั่นกำลังหลบหน้าศาสตราจารย์สเนปอยู่ ตั้งแต่เกิดเรื่องหม้อยาผมระเบิดในคาบปรุงยาเมื่ออาทิตย์ก่อน แล้วทั้งผมทั้งเจ้าแสบนั่นโดนโทษเข้าไปในป่าต้องห้าม อาจารย์ประจำบ้านผมก็ดูเหมือนจะ ‘ใส่ใจ’ กับพอตเตอร์มากขึ้น...ขณะที่คนโดนคุมก็ทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้นผิดตา...นี่คำพูดของพวกอาจารย์นะ... <br /> <br />แต่สำหรับผม...ผมว่าหมอนั่นมันทำเรื่องยุ่งมากขึ้นเสียมากกว่า...แค่พยายามหลบสายตาพวกอาจารย์กับฟิลช์.... <br /> <br />และที่แย่ที่สุดคือ.....ดูเหมือนหมู่นี้เจ้าตัวแสบประจำโรงเรียนจะชอบมาก่อกวนอยู่ใกล้ๆ ตัวผมเนี่ยสิ....ทำไมก็ไม่รู้! <br /> <br /> <br />-ห้องโถง- <br /> <br />ตอนนี้ก็เริ่มสายแล้ว ทั้งๆที่ผมอุตส่าห์ถ่วงเวลามากินอาหารเช้าช้าเพื่อไปที่นั่นแท้ๆ แต่......ช่างเถอะ ยังดีกว่าปล่อยให้เจ้านั่นตามไปด้วย <br /> <br />วันนี้ค่อนข้างแปลกจากปกติ โต๊ะของแต่ละบ้านมีคนมาเกือบครบ รวมทั้งโต๊ะบ้านกริฟฟินดอร์ แม้แต่เจ้าบ้าพอตเตอร์ก็นั่งประจำที่เรียบร้อย ไม่รู้แว่บมาถึงก่อนผมได้ยังไง <br /> <br />ขณะที่ผมนั่งลงตรงที่นั่งประจำ อาหารเช้าก็ปรากฏบนโต๊ะพอดี แต่ก่อนที่จะมีใครลงมือกิน ฝูงนกฮูกก็บินฮือเข้ามาในห้องโถง ที่โดดเด่นอยู่ท่ามกลางฝูง คือนกฮูกเหยี่ยวตัวใหญ่ ปีกสีน้ำตาลเข้มจนดูไกลๆแล้วเหมือนกับสีดำสนิท มันบินตรงเข้ามาที่โต๊ะของบ้านสลิธิริน และหยุดลงบนพื้นโต๊ะตรงหน้าผม <br /> <br />ผมเอื้อมมือไปแกะเชือกที่ยึดซองจดหมายไว้กับขานกฮูกของตระกูลมัลฟอย <br /> <br /><em>...........แก...........</em> <br /></span></span><em> <br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">......ฉันได้รับแจ้งจากศาสตราจารย์สเนป เรื่องที่แกถูกลงโทษในคาบวิชาปรุงยาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว.....คงไม่ต้องพูดนะว่ามันน่าอับอายแค่ไหน หวังว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ไม่ว่าแกจะเป็นตัวต้นเรื่องหรือเปล่า อย่าเอาตัวเข้าไปพัวพันกับปัญหาไร้สาระ ถ้าว่างนักล่ะก็...เอาเวลาไปเรียนให้ดีกว่านังเด็กเลือดสีโคลนบ้านกริฟฟินดอร์ซะ ฉันเบื่อตำแหน่งที่ 2 ของแกเต็มทีแล้ว <br /> <br />,ลูเซียส มัลฟอย</span></em><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"> <br /> <br />ผมค่อยๆเก็บกระดาษแผ่นเล็กนั้นใส่ซอง หลับตาและผ่อนลมหายใจลงช้าๆ มือที่ถือจดหมายค่อยๆ กำแน่นจนซองขนาดเล็กเรียบกริบนั้นผิดรูปร่างไป <br /> <br />..............ก็จดหมายแบบเดิมๆ............น่าแปลกที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่ชินสักที.....ถึงจะรู้ว่าเป็นเรื่องปกติ แต่ก็อดปวดหัวจี๊ดๆขึ้นมาไม่ได้............. <br /> <br />................................................................................................................................................................... <br /> <br />ผมเดินเข้าคุกใต้ดินไปพร้อมกับเด็กสลิธิรินคนอื่นๆ ความหงุดหงิดในตอนเช้าดูจะลดลงมากแล้ว แต่นั่นก็ยังไว้ใจไม่ได้เท่าไหร่นัก เพราะคาบปรุงยาเป็นวิชาที่บ้านสลิธิรินเรียนกับกริฟฟินดอร์ ห้องเรียนที่มีเจ้านั่นอยู่ด้วย! ผมอยากเห็นหน้าคนที่จัดตารางเรียนของ 2 บ้านนี้จริงๆ!!! <br /> <br />“เปิดหนังสือหน้า 852” ศาสตราจารย์สเนปพูดขึ้นขณะที่มือขยับไม้กายสิทธิ์ให้สูตรยาตัวใหม่ขึ้นไปปรากฏอยู่บนกระดาน “มิสเตอร์พอตเตอร์ เธอจะไม่จดรายละเอียดของส่วนผสมลงไปรึไง?” <br /> <br />“จดเสร็จแล้วครับ”เสียงพอตเตอร์ตอบกลับไปโดยไม่มีการกวนโมโหอย่างเคย <br /> <br />“....”ศาสตราจารย์สเนปดูจะอึ้งด้วยความผิดคาดนิดๆ ก่อนจะเลิกคิ้วถาม “อ้อ ท่าทางงานในป่าต้องห้ามเมื่อคราวก่อนจะทำให้เธอสำนึกถึงหน้าที่ของการเป็นนักเรียนขึ้นมาบ้างสินะ” <br /> <br />ถูกกระทบแบบนี้....เจ้าหน้าเป็นนั่นมันยังยิ้มได้อีก “คงอย่างนั้นครับ....ศาสตราจารย์” ดูเหมือนเสียงคำว่า ‘ศาสตราจารย์’ จะจงใจเน้นเป็นพิเศษ <br /> <br />พอตเตอร์มันตั้งใจจะทำอะไรกันแน่นะ.....ผมคิดขณะที่มองอาจารย์ประจำบ้านละจากโต๊ะของบ้านกริฟฟินดอร์แล้วใช้ไม้กายสิทธิ์เปลี่ยนรายชื่อตัวยาบนกระดาน..ด้วยความเร็วมากกว่าปกติ และพวกผมก็ต้องปั่นจดรายชื่อเหล่านั้นให้ไวมากกว่าเดิมด้วย ขณะที่เจ้าตัวคนยั่วโมโหนั่นเฉยทำท่าเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่ <br /> <br />เมื่อจดเสร็จเรียบร้อย ศาสตราจารย์สเนปก็หันไปอธิบายคุณสมบัติของตัวยาเหล่านั้น ผมเงยหน้าขึ้นฟังอย่างตั้งใจเหมือนทุกที แต่.... <br /> <br />วิ้ว......แป่ะ! <br /> <br />นกกระดาษของใครก็ไม่รู้บินล่อนมาตกบนสมุดของผม ใครแอบส่งโน้ตในห้องเรียนงั้นเรอะ..... <br /> <br />มองดูชื่อบนปีก..เดรโก มัลฟอย...ผมนิ่งมองก่อนจะตัดสินใจแกะมันออก <br /> <br />ภาพเขียนเคลื่อนไหว...ลายเส้นห่วยแตกยิ่งกว่าเด็กอนุบาล...แต่ก็ดูรู้เรื่องว่ามันเป็นใบหน้าของเด็กผู้ชายที่กำลังเอามือกุมหน้าผาก แถมมีน้ำตาคลออีกต่างหาก.... <br /> <br />ไอ้บ้า! รู้แล้วว่าใครส่งมา ผมขยำนกกระดาษตัวนั้นจนมันกลายเป็นก้อนกลมแล้ววางทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่ไยดี กลับมาสนใจกับบทเรียนต่อ <br /> <br />วิ้ว....นกตัวที่สองบินมาตกบนโต๊ะ ผมรีบปัดมันไปรวมกับซากของเจ้าตัวแรก <br /> <br />วิ้ว ! แป่ะ! แป่ะ! แป่ะ! <br /> <br />ตัวที่สาม ที่สี่ และที่ห้าลอยตามมา...ชักจะหมดความอดทนแล้วนะเว้ย <br /> <br />นกตัวที่หกบินมา ปากกระดาษของมันจิกที่แก้มผมเบาๆ ราวกับว่าจะเรียกร้องความสนใจ.....โธ่เว้ย ถ้าหมอนั่นมันมีความสามารถขนาดใช้เวทมนต์สั่งนกกระดาษได้ขนาดนี้ ก็น่าจะเอาความสามารถมาใช้ให้เป็นประโยชน์ในทางสร้างสรรค์มากกว่านี้หน่อย...ไอ้ตัวกวนไร้สาระ! <br /> <br />นกกระดาษตัวนั้นยังจิกผมไม่เลิก ดีว่านักเรียนคนอื่นมัวแต่สนใจตัวยาใหม่ที่ยุ่งยากเลยไม่ทันได้สนใจ เออ...แค่แกะใช่มั้ย ผมกระชากเจ้านกขี้ตื้อนั่นมาและแกะออก <br /> <br />คราวนี้ภาพในกระดาษกลายเป็นภาพผมกำลังก้มตัวลงหาร่างสูงกว่าที่นอนอยู่.....ภาพตอนที่..... <br /> <br />ตุ่บ! ผมขยำกระดาษนั้นแล้วทุบมันลงกับโต๊ะจนเสียงดังลั่น แทบทุกคนในห้องหันกลับมามอง รวมทั้งอาจารย์ประจำบ้านของผมด้วย โอย....ทำไมรู้สึกว่าหน้าร้อนซู่ขึ้นมาได้ฟะ <br /> <br />“มีอะไรรึเปล่า มิสเตอร์มัลฟอย” ศาสตราจารย์สเนปถามพลางปรายสายตามมองกองกระดาษบนโต๊ะของผม <br /> <br />ให้ใครเห็นภาพพวกนี้ไม่ได้! ผมรีบกลบเกลื่อน “ไม่มีอะไรครับ ศาสตราจารย์” ว่าพลางรีบผลักไอ้กองนั่นไปรวมๆกันทางหนึ่ง <br /> <br />ลงลูกศิษย์คนโปรดพูด อาจารย์เลยหันกลับไปสอนต่อ ผมรีบหันไปมองตัวการที่นั่งยิ้มระรื่นอยู่ด้านหลัง ไอ้หัวยุ่งนั่นนั่งเท้าคางมองตอบกลับมาพร้อมกับยิ้ม โอ๊ย เกลียดไอ้ลูกกะตาสีเขียววิบวับน่าเกลียดนั่นจริงๆ... <br /> <br />“Chu~” <br /> <br />แถม มันยังทำท่าส่งจูบมาให้อีก!...ท่าทางตาปรอยแบบนั้นสาว ๆ หลายคนเห็นแล้วคงจะบอกว่าเซ็กซี่ แต่สำหรับผมน่ะ...อยากจะอ้วก! ผมถลึงตามองแล้วหันขวับกลับมาตั้งใจเรียนอีกครั้ง <br /> <br />ให้ตายเหอะ เมอร์ลิน!...หมอนี่ไม่เข้าห้องเรียนเสียยังดีกว่า! <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></em></span></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110532602843520638?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1105067273801766442005-01-06T18:31:00.000-08:002005-01-06T19:13:07.096-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>Part V <br /></strong> <br />ตกค่ำเดรโกรีบสะสางงานและการบ้านแล้วจึงเตรียมตัวออกไปเดินตรวจ เขาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีพลางสวมเสื้อคลุมแล้วก็ชะงัก นึกถึงไล่บอบบางที่สั่นสะท้านเพราะนั่งตากลมหนาว เด็กหนุ่มนิ่งคิดก่อนจะก้าวกลับไปในห้องนอน เปิดประตูตู้เสื้อผ้าหยิบเอาเสื้อคลุมอีกตัวหนึ่งของตัวเองออกมา <br /> <br />“จะเจอรึเปล่าก็ไม่รู้ เอาไปเผื่อก่อนแล้วกัน” <br /> <br />รู้สึกเหมือนว่าข่าวเรื่องที่ฟิลล์ต้องดูแลมิสซิสนอริสจะแพร่ออกไปในหมู่นักเรียนปกติแล้ว เพราะคืนนี้มีเด็กที่แอบดอดออกมานอกหอนอน 4-5 ราย ด้วยคิดว่าจะไม่มีใครมาเดินตรวจยาม เดรโกจัดการตัดคะแนน (แน่นอนว่าเด็กกริฟฟินดอร์โดนตัดคะแนนมากกว่าบ้านอื่น) แล้วสั่งให้กลับไปนอนซะ <br /> <br />กว่าจะจัดการเรียบร้อยแล้วเดินตรวจต่อก็เริ่มจะดึกมากแล้ว เด็กหนุ่มเดินไปเรื่อยๆ กำลังคิดว่าจะไปที่หอคอยนั้นเลยดีไหม ยัยเด็กนั่นคงนั่งตากลมดูดวงจันทร์เหมือนเคยแล้ว วันนี้ไม่ออกมาเดินเพ่นพ่าน อย่างกับรู้แน่ะว่ามีคนแอบหนีออกมาจากหอเยอะ.... <br /> <br />ร่างสูงหยุดที่บันไดทางขึ้นหอคอยเพราะเงาตะคุ่มของร่างที่นั่งอยู่มุมบันได <br /> <br />....มารองั้นเหรอ... <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหา <br /> <br />ศีรษะเล็กๆ ที่มีเส้นผมยุ่งเหยิงนั่นพิงนิ่งอยู่กับกำแพงหิน ใบหน้าสวยเนียนผงกหงึกๆ แต่ตัวเจ้าของกลับยังคงหลับไม่รู้เรื่อง ท่าทางไร้เดียงสาราวกับเด็กนั้นทำให้อดไม่ได้ที่จะยิ้มมากขึ้นแล้วก้มลงมองให้ชัดๆ <br /> <br />ขนตางอนยาวเป็นแผงหลับพริ้มทาบทับกับแก้มเนียนสีชมพูอมเลือดฝาด ใบหน้าเรียวขยับยุกยิกอย่างรำคาญเส้นผมยุ่งเหยิงของตัวเองที่มาระแก้มก่อนจะใช้มือปัดออกทั้งๆ ที่ยังหลับ เดรโกหัวเราะขำท่าทางนั้น เสียงที่กระซิบเรียกฟังอ่อนโยน <br /> <br />“เอเรียล ฉันมาแล้ว” <br /> <br />ร่างบางสะดุ้ง ดวงตาสีเขียวลืมโพลง ร่างบางผุดลุกขึ้นทันที ใบหน้าสวยฉีกยิ้มกว้างดีใจแบบเด็กๆ <br /> <br />“มารอนานหรือยัง” เขาถาม <br /> <br />อีกฝ่ายรีบส่ายหน้าจนผมฟูกระจาย <br /> <br />“ไม่นาน แต่ถึงกับนั่งหลับสัปหงกเป็นนกอยู่เนี่ยนะ” เด็กหนุ่มแกล้งล้อ <br /> <br />ใบหน้าสวยทำแก้มป่องเมื่อถูกจับได้ <br /> <br />เดรโกทำท่าจะแซวต่อแต่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงร้อง...จากท้องของเขาเอง… <br />เด็กหนุ่มรีบเอามือกุมท้อง....บ้าชะมัด มัวรีบสางงานจนกินข้าวเย็นไปนิดเดียว...แต่ก็ไม่น่ามาทำขายหน้าต่อหน้ายัยนี่นี่เฟ้ย เจ้าของด่ากระเพาะที่ทำพิษผิดเวลา <br /> <br />ใบหน้าที่กำลังงอนเลยกลายเป็นอมยิ้มขำบ้าง <br /> <br />“อะไรเล่า คนมันหิวไม่ได้หรือไง” คนที่โดนล้อกลับทำท่าเขิน <br /> <br />เอเรียลทำท่าหัวเราะคิกก่อนจะเดินไปยังบันไดที่ตนเองนั่งอยู่เมื่อครู่ หยิบตะกร้าหวายใบเล็กๆ ขึ้นมาแล้วยื่นขนมปังก้อนกลมให้ <br /> <br />“เห เอามาจากไหนเนี่ย !” เดรโกทำท่าอึ้ง มองไปในตะกร้านอกจากขนมปังยังมีนมกับน้ำฟักทองใส่ขวดไว้เรียบร้อย “อย่าบอกนะว่าเธอเสกของได้ ฉันจะคิดว่าเธอเป็นนางฟ้าจริงๆแล้วนะ!” เขาอุทาน <br /> <br />คนเพิ่งถูกยกฐานะเป็นนางฟ้าเลยหลุดหัวเราะขำทั้งที่ไม่มีเสียงก่อนจะส่ายหน้า <br /> <br />“ไม่ใช่ งั้นไปเอามาจากไหนล่ะ” <br /> <br />เด็กสาวทำมือแตะๆ ราวกับวัดความสูงที่เอวตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนมาเติมหูบนศีรษะ <br /> <br />“ตัวเล็กๆ ? มีหูยาวๆ ด้วย?” เดรโกลองนึก “อย่าบอกนะว่าพวกเอลฟ์น่ะ” <br /> <br />คนตอบพยักหน้าหงึกหงักทันที <br /> <br />“เธอรู้จักพวกเอลฟ์ของโรงเรียนด้วยเหรอเนี่ย”พรีเฟ็คบ้านสลิธิรินพึมพำ แล้วมือเล็กของคนตรงหน้าก็เอื้อมมาดึงมือเขา อีกมือชี้ไปที่บันได “โอเคๆ รู้แล้วล่ะว่าเธออยากดูพระจันทร์ งั้นไปกันเหอะ” เขาดึงตะกร้าหวายมาถือเสียเองแล้วจูงมือคนตัวเล็กกว่าขึ้นไปยังหอคอย <br /> <br />.......................................................................................................................................................................... <br /> <br />“มิสเตอร์มัลฟอย.....มิสเตอร์มัลฟอย!” <br /> <br />เสียงเรียกดุนั้นดังขึ้นจนเดรโกสะดุ้งโหยง มักกานากัลมายืนอยู่หน้าโต๊ะเรียนเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ <br /> <br />“ครับ ศาสตราจารย์” เขารับคำพลางต่อว่าตัวเองในใจ....เผลอนั่งเหม่อในคาบวิชาแปลงร่างได้ยังไงกันเนี่ย ดูสิ...เพราะยัยนั่นแท้ ๆ....คิดแบบหมันไส้กึ่งเอนดู...กี่คืนแล้วนะที่เขาไปนั่งเป็นเพื่อนเด็กสาวมองจันทร์เพ็ญที่ค่อยๆเปลี่ยนรูปร่างเป็นเดือนเสี้ยวมากขึ้น <br /> <br />“หากว่างานเดินตรวจตอนกลางคืนมันรบกวนเวลาพักผ่อนล่ะก็.....” มักกานากัลป์เตือนเสียงขรึม “เธอจะแบ่งให้พรีเฟ็คคนอื่นช่วยบ้างก็ได้นะ มิสเตอร์มัลฟอย” <br /> <br />“ไม่เป็นไรครับ ศาสตราจารย์” เดรโกรีบพูดพยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติ <br /> <br />“งั้นช่วยอ่านหนังสือหน้า 51 ให้หน่อยสิ” <br /> <br />“ครับ” เด็กหนุ่มเปิดหนังสือ ทฤษฏีจิตให้สำนึกเรื่องเกี่ยวกับเพศของมักเกิ้ล...นี่เรียนมาถึงไหนแล้วเนี่ย ท่าทางคืนนี้ต้องหิ้วหนังสือไปอ่านระหว่างอยู่กับเอเรียลเสียแล้ว... <br /> <br />“เมื่อปี 19... คาร์ล กุสสตาฟ จุง (Carl Gustrave Jung) นักจิตวิทยาชาวสวิส ได้เสนอทฤษฏี Anima/Animus ในวงการนักจิตวิทยาของมักเกิ้ล ทฤษฏีนี้กล่าวว่า มนุษย์ทุกคนเมื่อแรกเกิดนั้น จิตสำนึกจะไม่มีการแบ่งเพศสถานะ (Gender) ตามเพศสภาวะ (sex) ที่เป็นอยู่ อธิบายง่ายๆ ก็คือ เมื่อเกิดมา คนเรามีทั้งความเป็นเพศหญิงและเพศชายอยู่ในจิต...” <br /> <br />อ่านมาถึงตรงนี้ เดรโกสะดุดกึกเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ นักเรียนคนอื่นก็เบิกตากว้างอย่างประหลาดใจเช่นกัน (ยกเว้นเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ที่เตรียมอ่านบทเรียนนี้มาเรียบร้อยแล้ว) <br /> <br />มักกานากัลป์ทำสัญญาณให้อ่านต่อ เด็กหนุ่มจึงก้มหน้าลง <br /> <br />“...แต่การเลี้ยงดูและการกล่อมเกลาทางสังคมทำให้จิตมนุษย์กำหนดเพศของตนตามเพศสภาวะ (sex) เช่น การให้เด็กผู้ชายเล่นของเล่นจำพวกรถจำลอง และให้เด็กผู้หญิงเล่นตุ๊กตา ซึ่งเป็นลักษณะตามเพศที่กำหนดโดยสังคม เมื่อเติบโตขึ้น เด็กเหล่านั้นจึงมีความเป็นชาย-หญิง ตามที่ถูกสั่งสอน” <br /> <br />เดรโกเปิดหนังสือหน้าต่อไป “….และความเป็นเพศอีกเพศหนึ่งนั้น จะถูกกดลงไปอยู่ในส่วนของจิตใต้สำนึก ทางจิตวิทยาเรียกสิ่งนั้นว่า Anima คือ ความเป็นเพศหญิงในตัวผู้ชาย และ Animus ความเป็นเพศชายในตัวผู้หญิง ซึ่งทั้ง Anima และ Animus มักจะไม่แสดงตัวออกมา ยกเว้นในบางกรณี…” <br /> <br />“ขอบใจมากมิสเตอร์มัลฟอย” อาจารย์สอนแปลงร่างพยักหน้า เด็กหนุ่มร่างสูงจึงทรุดนั่งลงตามเดิม <br /> <br />ดีน โทมัสยกมือขึ้นถาม “อาจารย์ครับ งั้นก็หมายความว่า ความจริงแล้วพวกเราไม่ได้มีความเป็นชาย-หญิงตั้งแต่เกิด แต่มีเพราะถูกเลี้ยงดูมาให้เป็นแบบนั้นหรือครับ” <br /> <br />มักกานากัลอธิบายต่อ “นี่เป็นเพียงทฤษฎีของมักเกิ้ลน่ะ มิสเตอร์โทมัส แต่เราอาจจะสังเกตได้ว่า เด็กผู้ชายที่ถูกเลี้ยงมาในครอบครัวที่มีผู้หญิงอยู่มากก็อาจจะมีนิสัยนุ่มนวลเหมือนผู้หญิงได้” เธอว่าพลางเดินกลับไปหน้าห้อง <br /> <br />“แต่สิ่งที่เราจะนำมาใช้ในการเรียนแปลงร่างสลับเพศคือ การเรียกเอาตัว Anima/Animus ในจิตของพวกเธอมาใช้ ดังนั้นพวกเธอจึงต้องเรียนรู้ที่จะคุยกับจิตใต้สำนึกอีกเพศหนึ่งของตัวเองแล้วล่ะนะ” <br /> <br />เสียงงึมงำดังขึ้นทั่วห้องอีกครั้ง <br /> <br />“ตัวฉันที่เป็นผู้ชายเนี่ยนะ...” เสียงปาราวตี พาร์ติลซุบซิบกับลาเวนเดอร์ บราวน์อยู่ที่โต๊ะด้านหลังของเดรโก เขาเองก็ยอมรับว่าไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้นัก <br /> <br />“เอาล่ะ เราจะลองใช้คาถากันก่อน ขอให้ทุกคนหลับตาแล้วว่าคาถาตามนี้...” เสียงมักกานากัลถูกแทรกด้วยเสียงเคาะประตู <br /> <br />มาดามพรอมพรีย์ยืนอยู่พร้อมกับยิ้มนิดๆ “ขอโทษนะคะ มิเนอร์วา แต่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ขอยืมตัวมิสเตอร์มัลฟอยสักครู่ค่ะ” เธอบอกแล้วมองมาที่เด็กหนุ่มผมบลอนด์ที่เงยหน้าขึ้นทันที <br /> <br />“เชิญค่ะ, มิสเตอร์มัลฟอย เธอถามจากมิสเตอร์ซาร์บินีเรื่องคาถาของวันนี้นะ จะได้ตามทันในคาบต่อไป” <br /> <br />“ครับ ศาสตราจารย์” เดรโกพูดพลางเก็บของ ดัมเบิลดอร์เรียกตัวเขา...ท่าทางจะเรื่องนั้นแน่ๆ พวกอาจารย์ก็รู้ไวเหมือนกันแฮะ.... <br /> <br />เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปยังประตู ร่างสูงก้าวผ่านโต๊ะที่เด็กหนุ่มผมดำแห่งบ้านกริฟฟินดอร์นั่งอยู่กับเพื่อนๆ...ใบหน้าเรียวของฝ่ายนั้นค่อนข้างเผือดแต่ก็ไม่ซีดเซียวอย่างเมื่อหลายวันก่อน <br /> <br />หน้าตาดูดีขึ้นนี่นา....ท่าทางคงจะยอมเสียฟอร์มไปรักษาแล้วสิ เดรโกคิดพลางเหยียดริมฝีปากเป็นยิ้มแบบกวนๆ ให้อีกฝ่าย แต่กลับได้หน้าตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของเจ้าวีเซิลที่นั่งอยู่ข้างๆ มาแทน ร่างบางของพอตเตอร์ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือเรียนราวกับไม่สนใจว่าเขากำลังเดินผ่าน <br /> <br />ไม่ยอมมองหน้า ไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาอีกแล้วนะ....เด็กหนุ่มร่างสูงหน้าบึ้งทันที เขาสาวเท้าเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว <br /> <br />ชิ...วันนั้นปล่อยให้มันล้มนอนตายไปเสียได้ก็ดีหรอก..... <br /> <br />.................................................................................................................................................................... <br /> <br />“สวัสดี มิสเตอร์มัลฟอย” ดัมเบิลดอร์เงยหน้าจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงานเมื่อเดรโกเดินเข้ามาในห้อง อาจารย์ใหญ่โรงเรียนเวทมนต์ยิ้มนิดๆ เช่นเคย <br /> <br />“ศาสตราจารย์เรียกผมมาถามเรื่องเดินตรวจยามหรือครับ” เด็กหนุ่มชิงพูดออกไปก่อนพลางทรุดลงนั่ง ภาพอาจารย์ใหญ่คนก่อนๆ ที่ติดอยู่ด้านบนผนังห้องพากันเหลือบมองเขา <br /> <br />ฟอกส์ นกฟินิกส์สีเพลิงบินโฉบผ่านเด็กหนุ่มไปเกาะที่คานไม้ใกล้ๆ กับเก้าอี้ผู้เป็นเจ้าของ ดัมเบิลดอร์ลูบขนของมันก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ฟิลต์เขามารายงานว่า เจอกับดักแปลกๆ ตรงทางเดินชั้น 3 ฝั่งตะวันตกน่ะ เห็นว่าตอนแรกตกใจกันยกใหญ่ เหมือนจะเป็นระเบิดกาวเหนียวของร้านเกมกลวิเศษวิสลีย์....” <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มผมบลอนด์ลอบยิ้ม เจ้าฟิลต์เป็นคนเจอเรอะ...ค่อยยังชั่วนึกว่าเป็นพวกอาจารย์เสียอีก “อาจจะมีพวกเด็กนักเรียนแอบเอาไปเล่นตอนกลางคืนก็ได้ครับ ผมจะตรวจดูให้ละเอียดมากกว่าเดิม” <br /> <br />“ขอบใจมากนะ มิสเตอร์มัลฟอย” ดัมเบิลดอร์ว่าพลางยิ้ม “อ้อ กล่องสวยดีนะ” คนทักมองไปยังกล่องคริสตัลที่เดรโกวางไว้บนกองหนังสือ <br /> <br />“ของขวัญจากแม่ของผมครับ” เดรโกยิ้มตอบอย่างสุภาพพลางเก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อคลุม....เขาคิดไปเองหรือเปล่านะว่าดวงตาสีฟ้าหลังกรอบแว่นทรงจันทร์เสี้ยวมันมีแววขำกึงเอ็นดูปรากฏขึ้นมา <br /> <br />เด็กหนุ่มขอตัวออกมาจากห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ เขาแอบถอนใจเมื่อก้าวออกมา เฮ้อ นึกว่าจะถูกจับได้เสียแล้ว ดีนะที่ดัมเบิลดอร์คิดว่ากับดักนั่นเป็นสินค้าของร้านพวกฝาแฝดติงต๊องบ้านกริฟฟินดอร์ แสดงว่าฝีมือทำกับดักของเขาก็พอใช้ได้สินะ เลียนแบบได้เหมือน <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหลาอมยิ้ม ลงเรื่องกับดักแดงออกมาแบบนี้ คงไม่มีไอ้พวกหนีเที่ยวแอบไปยุ่งวุ่นวายแถมหอคอยตะวันตกแล้วล่ะนะ เขาจะได้ไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครมาเจอเอเรียลด้วย ยัยนั่นยิ่งชอบเดินไปเดินมาอยู่.... <br /> <br />เดรโกคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนมาถึงห้องโถงใหญ่ ได้เวลาอาหารกลางวันพอดี เขาเดินเข้าไปยังโต๊ะของสลิธิรินที่อยู่ในสุดของโถง เมื่อผ่านโต๊ะของกริฟฟินดอร์ก็สังเกตว่าทรีโอของบ้านไม่ได้นั่งอยู่ แถมท่าทางเจ้าพวกบ้านนั้นกำลังวิพากษ์วิจารณ์อะไรบางอย่างกันอย่างออกรสอีกต่างหาก <br /> <br />“เมื่อกี้แฮร์รี่จริงๆเหรอ”ปาราวต พาร์ติลกระซิบเสียงไม่ค่อยนัก เดรโกเลยพลอยได้ยินไปด้วย..พอตเตอร์? <br /> <br />“ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ” ลาเวนเดอร์ บราวน์พยักหน้าเห็นด้วย <br /> <br />ดีน โทมัสที่ทำท่าเคลิ้มๆอยู่ก็พูดงึมงำ “น่ารักชะมัด....ฉันเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันไหมเนี่ย” <br /> <br />“เจ้าบ้า....นั่นมันเพราะคาถาเฟ้ย แกจะเบี่ยงเบนหรือไง” เสียงเพื่อนอีกคนแซว <br /> <br />นี่มันอะไรกันฟะ? เดรโกขมวดคิ้วเขาเดินไปทรุดนั่งที่โต๊ะของบ้านแล้วเอ่ยถามเบลซ ซาบินี่ที่นั่งอยู่ตรงข้าม “เฮ้ย เบลซ เกิดอะไรขึ้นหรือไง ทำไมดูพวกกริฟฟินดอร์มันตื่นเต้นกันแบบนั้น” <br /> <br />เพื่อนนักเรียนบ้านสลิธิรินชะโงกหน้าเข้ามาพูดกระซิบ “ก็เมื่อกี้ ในคาบแปลงร่างหลังจากที่นายออกไปน่ะ มักกานากัลก็ให้เราลองคาถาแปลงร่างสลับเพศ....” <br /> <br />“เออ อันนี้ฉันรู้แล้ว..แล้วไง มีใครแปลงเป็นกระเทยได้หรือไง…” เดรโกถามยิ้มๆกับท่าทางของเพื่อนพลางหยิบแก้วน้ำฟักทองขึ้นมาจิบ <br /> <br />“ม่ายช่าย มันยิ่งกว่านั้นน่ะสิ ตอนแรกก็ไม่มีใครทำได้หรอก ทีนี้มักกานากัลป์ให้พวกเราลองดึงเอา อะไรนะ...อนิมา/อนิมัส..นั่นแหละ ออกมาจากจิตใต้สำนึกใช่มะ....” คนเล่าทำท่าตื่นเต้น “อยู่ดีๆ พอตเตอร์มันก็....” <br /> <br />“พอตเตอร์เรอะ?” เด็กหนุ่มผลบลอนด์เลิกคิ้ว <br /> <br />“เออ พอตเตอร์มันทำได้เฟ้ย...อยู่ดีๆมันก็กลายเป็นเด็กผู้หญิงผมยาวน่ารักขึ้นมาเฉยเลย” <br /> <br />“สวยมากๆด้วย” แครบที่นั่งอยู่ด้านหนึ่งของเดรโกทำท่าเคลิ้ม <br /> <br />กอยย์เสริม “ใช่ น่ารักสุดๆ หน้าใส ตาก็สวย” <br /> <br />แพนซี่ พาร์กินสันทำหน้าหงิก “เชอะ ก็ไม่สวยเท่าไหร่หรอกน่า” พูดแบบนั้นแต่น้ำเสียงบอกชัดว่าคนพูดก็อิจฉาอยู่ไม่น้อย <br /> <br />“ท่าทางฉันจะพลาดอะไรดีๆไปสินะ” คนฟังพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก โธ่เอ๊ย นึกว่าอะไร...แค่พอตเตอร์แปลงร่างเป็นผู้หญิงได้เท่านั้นเอง “แล้วหมอนั่นมันไปไหนเสียล่ะ” เขาถาม <br /> <br />“หลังจากแปลงร่างเป็นแบบนั้นได้แป๊บนึงหมอนั่นก็กลับสภาพเดิม แล้วก็เป็นลมไปเลย” เบลซสรุป <br /> <br />“อ๋อเหรอ” เดรโกจ้องมองเก้าอี้ว่างเปล่าที่โต๊ะบ้านกริฟฟินดอร์ก่อนจะลงมือกินอาหาร...น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เห็นภาคผู้หญิงของพอตตี้... <br /> <br />เผื่อ...จะได้เก็บเอามาล้อเลียนหมอนั่นต่อทีหลังไงล่ะ..... <br /> <br />............................................................................................................................................................................... <br /> <br />“นี่ เอเรียล, เธอว่าอย่างฉันเนี่ย ถ้าเป็นผู้หญิงจะหน้าตายังไงนะ” <br /> <br />เดรโกเอ่ยปากถามขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งกินอาหารว่างยามดึกกันใต้ชายคาของระเบียงหอคอยตะวันตก ทำเอาคนตัวเล็กที่กำลังยกแก้วนมขึ้นดื่มเกิดสำลักขึ้นมาเฉยๆ ใบหน้าเรียวเบิกตากว้างพร้อมกับทำท่าอ้าปากค้างอย่างประหลาดใจปนขำ <br /> <br />“เฮ้ย ไม่ใช่ๆ ฉันไม่ได้อยากจะเป็นผู้หญิงนะ” เด็กหนุ่มรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน “แค่มันเกี่ยวกับวิชาเรียนแปลงร่างของฉันน่ะ” <br /> <br />คนที่ได้รับการอธิบายเรียบร้อยเลยพยักหนาหงึกหงัก ก่อนจะกอดอก เอียงคอมองหน้าเขาพร้อมกับแกล้งทำคิ้วย่นแบบคิดหนัก <br /> <br />“ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า อย่างฉันน่ะ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ต้องสวยแน่นอนอยู่แล้ว” คุณชายบ้านสลิธิรินพูดแบบกึ่งล้อเล่นกึ่งอวด คนตัวเล็กกว่าเลยหลุดหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่มีเสียง <br /> <br />“นี่ ไม่ต้องมาขำเลย” เขาว่าพลางดึงจมูกโด่งของอีกฝ่ายเล่นจนเจ้าของจมูกย่นหน้าหนี พระจันทร์เบื้องบนกลายเป็นเสี้ยวบาง ลมหนาวพัดวูบเข้ามาพร้อมกับฝุ่นผงจนทั้งสองต้องรีบหลับตา <br /> <br />“อุ๊บ...แค่ก แค่ก.” เดรโกปัดใบหน้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นของตันก่อนจะบ่น “ท่าทางต้องตามพวกเอลฟ์มาทำความสะอาดหอคอยบ้างแล้ว เอเรียล ฝุ่นเข้าตาเธอรึเปล่า” <br /> <br />อีกฝ่ายส่ายหน้าดุกดิกพลางใช้มือป้ายแก้มที่เปรอะเปื้อนของตัวเอง “เอ้า ทำแบบนั้นยิ่งเลอะไปกันใหญ่ มานี่มา เดี๋ยวเช็ดให้” เดรโกดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากเสื้อคลุมแล้วใช้มันปัดฝุ่นออกจากหน้าเรียวเบาๆ <br /> <br />“เลอะหมดเลยแฮะ” เขาพูดปนหัวเราะ...ก่อนจะนิ่งตะลึงกับภาพตรงหน้า <br /> <br />แสงจันทร์อ่อนสลัวส่องให้เห็นใบหน้าสวยที่หลับพริ้ม ขนตางอนยาวทาบทับกับแก้มเนียนนั้นทำให้ไม่สามารถละสายตาไปได้ ริมฝีปากอิ่มสีชมพูนั้นยิ่งดึงดูดให้เด็กหนุ่มก้มหน้าลงไปหา ใกล้ขึ้น...เรื่อยๆ <br /> <br />“ฮัดชิ่ว!” <br /> <br />อีกฝ่ายหลุดจามออกมาเสียงเบาราวกับแมว แต่ก็ทำให้เดรโกได้สติดึงตัวเองออกมาจากภวังค์ <br /> <br />เมื่อกี้เรากำลังจะทำอะไร? นายบ้าไปแล้วเหรอ เดรโก มัลฟอย? <br /> <br />ร่างสูงผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว รู้สึกว่าหน้าร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ไม่อยากให้ยัยนั่นเห็นหน้าตาตอนนี้ของตัวเองเลย “เอ่อ เอเรียล ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ ขอกลับก่อนนะวันนี้” เขาพูดพลางหันหลังกลับ ไม่ยอมสบตากับใบหน้านวลที่มองตามอย่างงุนงง <br /> <br />เด็กหนุ่มทำท่าจะก้าวเดินออกไป แต่เสียงเรียกเบาแผ่วทำให้ต้องสะดุดกึก <br /> <br />“เดร....” <br /> <br />เดรโกหันขวับกลับไป เด็กสาวตรงหน้าเขากำลังกระพริบตาอย่างงุนงงไม่แพ้กัน <br /> <br />“เดี๋ยว เมื่อกี้เธอว่ายังไงนะ เอเรียล” เสียงถามราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดไปรึเปล่า <br /> <br />ใบหน้าเรียวอ้าปากแล้วพยายามเปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง “เดร....” <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหล่าของเด็กหนุ่มผมบลอนด์ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที “เอเรียล เธอพูดได้แล้ว!” เขารีบก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ผุดลุกขึ้นด้วยสีหน้าดีใจไม่ต่างกัน คว้าคนตัวเล็กมากอดแน่น <br /> <br />“โอ๊ย ดีใจชะมัดเลย” เขาว่าพร้อมกับเขย่าคนในอ้อมแขน <br /> <br />“เดร” <br /> <br />“อือ นั่นแหละชื่อฉัน เรียกอีกสิ เอเรียล” เดรโกพูดปนหัวเราะ <br /> <br />“เดร, เดร” เสียงหวานใสเรียกเขาอีกครั้ง พร้อมกับลมหนาวที่พัดพาเอาเสียงหัวเราะยินดีของทั้งคู่ให้ลอยไปยังท้องฟ้า เบื้องบนดวงจันทร์เสี้ยวลอยเด่นอย่างสงบพร้อมดวงดาวที่เริ่มส่องแสงวิบวับราวกับร่วมยินดีไปด้วย <br /> <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110506727380176644?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1104309244138727492004-12-29T01:33:00.000-08:002004-12-29T00:34:04.136-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>Part IV</strong> <br /> <br /> เช้าวันต่อมา เดรโก มัลฟอยลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนผ้าม่านเก่าๆ นั้นเพียงลำพัง <br /> <br />“แอบหลบกลับไปเองอีกแล้วเหรอเนี่ย ก็บอกแล้วไงว่าให้ปลุก...” เด็กหนุ่มพึมพำแบบหงุดหงิดหน่อยๆ <br /> <br />หายไปเฉยๆ แบบนี้ หาก็ไม่เจอ สรุปว่าเป็นผีไปเลยดีมั้ย เขาคิด <br /> <br />แสงแดดอุ่นสาดมาจากหน้าต่างพร้อมกับสายลมพริ้วมาต้องใบหน้า กลิ่นหอมอ่อนยังคงอวลจาง ราวกับคนที่นั่งอยู่ทั้งคืนนั้นเพิ่งลุกจากไปไม่นาน เดรโกถอนใจ <br /> <br />“ช่างเหอะ เดี๋ยวก็คงเจอกันอีก” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มนิดๆ ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับหอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมทานอาหารเช้า <br /> <br /> <br />“แฮร์รี่ เธอไม่สบายหรือเปล่า หน้าซีดจัง” <br /> <br />เสียงยัยเลือดสีโคลนเกรนเจอร์ทักเจ้าพอตตี้ ตอนที่เดรโกเดินผ่านโต๊ะของบ้านกริฟฟินดอร์ในห้องโถงใหญ่พอดี ยัยนี่นี่ช่างวุ่นวายกับพอตเตอร์กับเจ้าเซ่อวิสลีย์จริงนะ---อย่างกับเป็นแม่—ไม่รู้เจ้าสองคนนั้นทนคบเข้ามาได้ยังไงตั้งหลายปี <br /> <br />“ฉันสบายดี ขอบใจนะเฮร์ม” เสียงตอบเบาๆ จากเด็กหนุ่มร่างเล็กที่นั่งซึมอยู่ก่อนที่เจ้าตัวจะฝืนยิ้มให้เพื่อนทั้งสอง <br /> <br />เฮ้ย นี่มันยังไม่หายเศร้าอีกเหรอเนี่ย เดรโกคิดอย่างประหลาดใจ เท่าที่เขารู้ พ่อทูนหัวของหมอนี่ตายไปตั้งครึ่งปีแล้วนี่นา อะไรมันจะโศกซึมลึกกันขนาดนี้วะ <br /> <br />เฮ้อ ช่างเหอะ วันนี้เขาอารมณ์ดี จะไม่กวนประสาทพวกมันก็ซักวันก็ได้ <br /> <br />“หวักลี มัลฟอ...” เสียงทุกอุกอักจากแครบที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะของบ้านสลิธิริน เจ้าหมูยักษ์มีอาหารเช้าตุงแก้ม <br /> <br />“อือ..หวัด..”เจ้ากอยย์ที่นั่งอยู่ติดกันก็มีสภาพไม่ต่างเท่าไหร่ <br /> <br />“เออ อรุณสวัสดิ์” ผู้เป็นหัวหน้าทรุดลงนั่งพร้อมกับทักอย่างอารมณ์ดีจนลูกน้องทั้งสองแทบจะอ้าปากค้าง (แต่ทำไม่ได้เพราะอาหารเต็มปาก) เดรโกไม่ได้สนใจท่าทางนั้น เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำฟักทองขึ้นดื่ม <br /> <br />“เดรโก วันนี้มีประชุมพรีเฟ็คหลังจากเรียนเสร็จนะจ๊ะ” แพนซี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามบอกเสียงหวาน <br /> <br />“เหรอ เรื่องอะไรล่ะ” เขาถามกลับหน้าเฉยไม่สนใจจะยิ้มตอบ ทำเอาคนที่พยายามโปรยเสน่ห์แต่เช้าหน้าเสียไปนิด <br /> <br />“ท่าจะเรื่องเดินตรวจตอนกลางคืนนั่นแหละ ว่าแต่เมื่อคืนเธอเดินตรวจคนเดียวไม่เบื่อแย่เหรอ ฉันบอกว่าจะไปด้วยก็ไม่ยอม” เสียงกระเง้ากระงอด <br /> <br />ไม่ไปแหละดีแล้ว ขืนเธอมาเดินเวรด้วยมีหวังฉันไม่ได้เจอเอเรียลอีกแน่ๆ <br /> <br />“โทษนะ ฉันหิว ขอกินข้าวก่อนล่ะ” เดรโกแกล้งตัดบทฉับพลางก้มหน้าก้มตากินอาหารเช้า ทิ้งให้แพนซี่หน้าเหวอ <br /> <br />เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนกฮูกเหยี่ยวสีขาวตัวใหญ่ของเขาบินโฉบลงมาหาพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่ง <br /> <br /> <br />“จดหมายจากแม่นี่ ขอบใจมากนะ” เขาลูบขนเจ้าสัตว์เลี้ยงก่อนจะปล่อยมันบินกลับไปแล้วเปิดจดหมายออกอ่าน “สวัสดีจ๊ะ เดรโก อากาศเริ่มเย็นแล้ว อย่าลืมทำตัวให้อุ่นนะลูก เดี๋ยวจะไม่สบาย—เมื่อคืนก็เพิ่งไปนั่งตากลมมาฮะแม่...” เดรโกบ่นพึมพำพลางทำหน้าอมยิ้มให้สองสมุนที่มองอยู่ได้อึ้งอีกครั้ง <br /> <br />“แม่ส่งจดหมายมาถามเรื่องกล่องของขวัญน่ะจ้ะ....แม่กลัวว่าลูกอาจจะใช้มันไปโดยไม่รู้ตัว กล่องนั้นมีอานุภาพพอสมควรทีเดียว ถ้าจะขออะไรก็คิดให้ดีๆ ก่อนนะลูก ถ้าหากมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นล่ะก็ เขียนจดหมายมาปรึกษาแม่ก็ได้นะจ๊ะ” <br /> <br />เดรโกหยิบกล่องคริสตัลในกระเป๋าเสื้อคลุมออกมาดูเล่น เอ...ยัยเด็กสาวปริศนาของเขานี่ถือเป็นเรื่องประหลาดไหม นะ? แต่เขาก็ไม่ได้ขอให้เจอหล่อนสักหน่อยนี่นา เด็กหนุ่มคิดแล้วก็ยักไหล่ เอาเหอะ ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แม่เขาก็มีเรื่องยุ่งๆ ให้ต้องดูแลมากอยู่แล้วด้วย <br /> <br />เด็กหนุ่มเก็บจดหมายเข้าซองแล้วเงยหน้าขึ้นตอนที่ทรีโอของบ้านกริฟฟินดอร์กำลังจะลุกจากโต๊ะพอดี ดวงตาสีฟ้าจับโฟกัสไปที่ร่างผอมบางซึ่งกำลังเอื้อมไปหยิบตำราเรียน <br /> <br />หมอนั่นมันหน้าซีดจริงๆ แฮะ ขนาดมองจากระยะไกลขนาดนี้ยังสังเกตเห็น โรคซึมเศร้ามันทำพิษได้ขนาดนี้เลยเรอะ <br /> <br />เขามองตามร่างนั้นพร้อมกับความสงสัยเบาบางในใจ <br /> <br /> <br />“สวัสดีทุกคน” เสียงศาสตราจารย์มักกานากัลทักพร้อมกับคาบเรียนวิชาแปลงร่างเริ่มต้น “หัวข้อที่เราจะเรียนกันเทอมนี้ พวกเธอคงเห็นจากหนังสือเรียนสำหรับปี 6 ที่ฉันแนะนำให้อ่านล่วงหน้าช่วงปิดเทอมแล้วนะ...” <br /> <br />ดวงตาคมมองปราดไปยังนักเรียนทั้งชั้นซึ่งมีใบหน้าหลากอารมณ์กันไป เช่น เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ที่ยิ้มกริ่มรอเวลายกมือตอบถามเรียกคะแนนให้บ้าน, โรนัลย์ วิสลีย์กับรอยยิ้มเช่นกัน แต่เป็นยิ้มแหยๆ แบบอ่านออกทันทีว่า เขาไม่เปิดหนังสือดูมาสักหน้าเดียว หรือเนวิล ลองบอตทอมที่ทำหน้าซีดบอกท่าทางชัดว่า ถึงอ่านมาป่านนี้ก็คงลืมหมดแล้ว <br /> <br />คนเป็นอาจารย์แอบถอนใจก่อนจะพูดต่อหน้าขรึม “... หลังจากที่เรียนเปลี่ยนรูปสิ่งของมาตลอด 5 ปี คราวนี้พวกเธอจะได้เรียนวิชาแปลงร่างกันจริงๆ จังๆ ด้วยการแปลงร่างตัวเอง ต้องขอเตือนก่อนนะว่ามันค่อนข้างยากกว่าที่ผ่านมา” <br /> <br />“หยั่งกับที่ผ่านมามันง่ายงั้นแหละ” รอนแอบกระซิบกับแฮร์รี่ <br /> <br />“แน่นอน มิสเตอร์วิสลีย์ ว่ามันไม่ง่าย และเธอต้องใช้ความพยายามมากขึ้นเช่นเดียวกัน” เสียงเย็นๆ พร้อมกับที่ศาสตราจารย์มักกานากัลมองลอดแว่นจนคนที่แอบคุยในห้องต้องรีบหดหัวกลับไปหลังตำราตามเดิมทันที <br /> <br />ดีน โทมัสยกมือขึ้นถาม “หมายความว่าเราจะเรียนแปลงร่างเป็นสัตว์หรือครับอาจารย์ ต้องเฉพาะอนิไมจัสไม่ใช่เหรอครับถึงจะทำได้” <br /> <br />“ถูกต้อง มิสเตอร์โทมัส เราอาจจะไม่เรียนถึงคาถาขั้นสูงแบบนั้น ยกเว้นพวกเธอบางคนที่อาจจะทำได้ ฉันจะติวเป็นกรณีพิเศษ หวังว่าคงไม่มีใครคิดจะแอบไปฝึกเองข้างนอกหรอกนะ” <br /> <br />สายตาเหลือบมองมาทางโต๊ะที่ทรีโอแห่งบ้านกริฟฟินดอร์นั่งอยู่ ใจแวบไปหนึ่งถึงกลุ่มเด็กหนุ่ม 4 คนในอดีตที่เคยนั่งโต๊ะนั้นก่อนจะพูดต่อ <br /> <br />“เทอมนี้เราจะเรียนแปลงร่างแบบสลับเพศกัน” นักเรียนทั้งชั้นเงยหน้าขึ้นมองมักกานากัลด้วยดวงตาเบิกกว้าง <br /> <br />“แปลงร่างแบบสลับเพศ?” เสียงซาบินี่ที่นั่งอยู่ข้างหลังเดรโกฟังดูสยองๆ คนอื่นๆ ก็ทำหน้าแปลกๆ <br /> <br />อาจารย์วิชาแปลงร่างเลยต้องรีบอธิบายต่อ <br /> <br />“ความจริงคาถานี้ค่อนข้างยาก โรงเรียนเราไม่เคยเอามาบรรจุในหลักสูตรมาก่อน แต่ปีนี้มีการผลศึกษาจากพ่อมดที่กระทรวงเวทมนต์ ทำให้รู้ว่าด้วยวัยขนาดพวกเธอที่ร่างกายยังเจริญเติบโตไม่เต็มที่ จะเรียนรู้คาถานี้ได้ง่ายกว่าผู้ใหญ่ ดังนั้นทางกระทรวงจึงขอให้ฮอกวอร์ดบรรจุหัวข้อนี้เข้ามาในวิชาแปลงร่างเพื่อเป็นหลักสูตรทดลอง...” <br /> <br />เมื่อเห็นว่าบรรดานักเรียนพยักหน้าเข้าใจกันเป็นส่วนใหญ่แล้ว ศาสตราจารย์มักกานากัลจึงพูดต่อ “ขอให้ทุกคนเปิดหนังสือไปที่หน้า 25 เราจะเรียนทฤษฎีคร่าวๆ เกี่ยวกับร่างกายของพ่อมดแม่มดกันก่อน…” <br /> <br />ทุกคนเปิดหนังสือ ภาพร่างกายทั้งภายนอกและภายในของมนุษย์ปรากฏให้เห็นเด่นชัด... <br /> <br />เกือบหมดคาบก็มีสั่งการบ้านตามระเบียบ “…ต่อไปจะเป็นเรื่องจิตใต้สำนึกที่จะช่วยในการใช้คาถา ขอให้อ่านเรื่องทฤษฎีนี้ในบทที่ 3, ใครที่เรียนวิชามักเกิ้ลศึกษาอาจจะอ่านหนังสือของพวกเธอประกอบด้วยก็ได้ เพราะพวกมักเกิ้ลเองก็มีทฤษฎีที่คล้ายกับของพวกเราจนน่าตกใจทีเดียว” <br /> <br />พูดจบแล้วอาจารย์ก็กลายร่างเป็นแมวลายดำสลับเทาเดินออกจากห้องไปเงียบๆ <br /> <br />เซมัสพูดกับดีนที่นั่งอยู่ติดกันเสียงดัง “หึย ถ้าฉันต้องแปลงเป็นผู้หญิงคงสนุกตายล่ะ” <br /> <br />เดรโกกำลังเก็บตำราอยู่ได้ยินพอดี ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้ว คราวนี้เขาเห็นด้วยกับเจ้าฟินิกัลเต็มๆ น่าสยองจริงๆ นั่นแหละ <br /> <br />ยิ่งมองไปรอบๆ ห้อง พวกผู้หญิงน่ะคงไม่เท่าไหร่ ก็พวกสาวๆ ของบ้านสลิธิรินกับกริฟฟินดอร์หน้าตาถือว่าเข้าขั้นกันเป็นส่วนใหญ่ อย่างมากก็คงกลายเป็นผู้ชายหน้าหวาน แต่ไอ้พวกบึ๊กๆ แบบแครบกับกอยย์กลายเป็นผู้หญิงคงน่าขนลุก ทางฝั่งบ้านกริฟฟินดอร์ก็ใช่ย่อย---อย่างเจ้าเซ่อวิสลีย์ไง คงเป็นผู้หญิงโย่งผมแดง.... <br /> <br />เห็นภาพชะมัดเลยแฮะ เดรโกคิดพร้อมกับสำลักหัวเราะ <br /> <br />สายตามองเลยไปยังร่างเล็กบางของอีกคนที่อยู่ข้างๆ โรนัลล์ วิสลีย์ <br /> <br />หมอนั่นเป็นผู้หญิง... <br /> <br />แหวะ พิลึกว่ะ..... <br /> <br /> <br />หมดคาบแล้วเดรโกก็เข้าประชุมพรีเฟ็คกับเหล่าอาจารย์ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์รอจนทุกคนครบองค์ประชุมแล้วลุกขึ้นพูด “อย่างที่ทุกคนคงทราบแล้วว่า มิสซิสนอริส แมวของฟิลล์ป่วย ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเดินตรวจยามตอนกลางคืนได้” <br /> <br />หลายคนพยักหน้าแบบหน่ายหน่อยๆ โดยเฉพาะรอนที่นั่งติดกับเฮอร์ไมโอนี่ถึงกับเบะปาก <br /> <br /> <br />“หลังจากที่มาดามพอมพรีย์ตรวจอาการแล้วก็พบว่า มิสซิสนอริสป่วยเป็นโรคหัดแมว ซึ่งค่อนข้างจะเป็นโรคที่รักษายาก...” <br /> <br />อาจารย์ห้องพยาบาลพูดเสริม “ต้องใช้ยาจากต้นมูนนิตรัสซึ่งจะออกกดอกตอนช่วงพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น ตอนนี้ฉันกับศาสตราจารย์สเปราซ์กำลังพยายามเพาะมัน คาดว่าคงจะทันช่วงเดือนหงายครั้งหน้าพอดี” <br /> <br />พรีเฟ็คของบ้านฮัฟเฟิลพัพยกมือขึ้นถาม “แล้วช่วงระหว่างนั้นล่ะครับ ฟิลล์ยังต้องดูแลแมวแก่นั่น...เอ้ย มิสซิสนอริสต่อเหรอครับ” <br /> <br />ดัมเบิลดอร์ยิ้มก่อนจะพยักหน้า “ถูกต้อง และเนื่องด้วยช่วงนี้อาจารย์ของเราทุกคนค่อนข้างจะมีงานหนัก...ดังนั้นจึงต้องขอความร่วมมือจากพรีเฟ็คของทุกบ้านเรื่องการเดินตรวจยามตอนกลางคืนต่อไปอีก จนกว่าจะถึงเวลาพระจันทร์เต็มดวงคราวหน้า” <br /> <br />คราวนี้พรีเฟ็คทุกบ้านพร้อมใจกันถอนใจเฮือกแบบเบื่อหน่ายสุดๆ เสียงงึมงำไม่พอใจดังขึ้นระงม <br /> <br />“อะไรกันฟะ ฉันมีการบ้านตั้งเยอะแยะ” <br /> <br />“เดินตรวจทุกคืนเนี่ยนะ ยี้ น่าเบื่อตายเลย” <br /> <br />“ทำไมเราต้องมาทำหน้าที่แทนเจ้าฟิลล์ด้วยล่ะ” <br /> <br />“ง่วงอ่ะ...” <br /> <br />ก่อนที่ทุกคนจะไม่พอใจกันไปมากกว่านั้น ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็เอ่ยถามเสียงเรียบๆ “พวกครูเองก็ไม่อยากบังคับ เอาเป็นว่า... มีใครจะอาสาทำงานนี้บ้างไหม” <br /> <br />เงียบ...ไม่มีเสียงตอบ <br /> <br />แล้วก็มีมือๆหนึ่งยกขึ้น มือของพรีเฟ็คบ้านสลิธิริน <br /> <br />“อาจารย์ฮะ ผมเดินตรวจให้ทุกคืนก็ได้ครับ” เดรโก มัลฟอยบอกสีหน้าเรียบ <br /> <br />เสียงซุบซิบจากด้านหลัง <br /> <br />“มัลฟอยเนี่ยนะอาสา ฝนตกเป็นกบแน่ๆ” <br /> <br />“เบาๆ สิรอน” <br /> <br />ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ยิ้มให้เด็กหนุ่ม “ขอบใจมาก มิสเตอร์มัลฟอย เพิ่มคะแนนให้บ้านสลิธิริน 50 คะแนนสำหรับการเสียสละเวลาส่วนตัวเพื่อโรงเรียน เลิกประชุมได้” <br /> <br />“เยี่ยมมากเดรโก คะแนนบ้านตั้ง 50 คะแนน” <br /> <br />แพนซี่ยิ้มแป้นเข้ามาทันทีที่ออกจากห้องประชุม “ว่าแต่เธอให้ฉันไปเดินตรวจด้วยกันนะ โรงเรียนตอนกลางคืน <br />โรแมนติกจัง” <br /> <br />“อย่าดีกว่า แพนซี่ ฉันชอบเดินตรวจคนเดียว...” เด็กหนุ่มบอกสีหน้ายิ้มๆ เรื่องคะแนนบ้านน่ะก็โอเค แต่เขามีอย่างอื่นที่ทำให้อารมณ์ดีมากกว่าเสียอีก <br /> <br />“เดินตรวจเงียบๆ บางทีอาจจะได้เจออะไรแปลกๆ…” <br /> <br />เดรโกพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินลิ่วนำหน้าแพนซี่ไป เขาสาวเท้าเร็วๆ กะไม่ให้อีกฝ่ายตามทันได้ด้วยขี้เกียจจะฟังคำถามเซ้าซี้น่ารำคาญ เมื่อเห็นว่าเดินลับมาไกลแล้วก็ค่อยผ่อนฝีเท้า....พอดีกับที่เห็นเงาร่างหนึ่งยืนพิงกำแพงหันหลังให้อยู่ <br /> <br />แผ่นหลังบางๆ เมื่ออยู่ในเสื้อคลุมชุดนักเรียนสีเข้มยิ่งทำให้ดูเล็กลงไปอีก ไหล่สองข้างหอบตามแรงหายใจหนักของเจ้าของ <br /> <br />เส้นผมสีดำยุ่งๆ แบบนั้น มีอยู่คนเดียว... <br /> <br />“สวัสดี พอตตี้ เป็นอะไรน่ะ ผีเข้าหรือไง ตัวสั่นเชียว” เดรโกทักแบบกวนๆ ตามปกติ <br /> <br />แต่เมื่อแฮร์รี่ พอตเตอร์หันกลับมามอง คนที่แกล้งพูดเสียดสีสะดุ้งนิดหนึ่ง เพราะใบหน้าของเด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์ซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด เหงื่อซึมหน้าผากพร้อมกับที่เขายังหอบหายใจหนัก “ไม่...ไม่ใช่เรื่องของนาย..มัลฟอย” <br /> <br />“ไม่สบายก็น่าจะไปห้องพยาบาลซะนะ หรือนายกลัวว่าจะเสียฟอร์ม, แฮร์รี่ พอตเตอร์ผู้โด่งดังอ่อนแอไม่ได้เลยสินะ...” เดรโกเยาะก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น <br /> <br />“ฉัน..สบายดี...” คนพูดพยายามยืดตัวตรงโดยเอามือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ <br /> <br />“แน่ใจเร้อ” ใบหน้าคมคายเลิกคิ้ว ส่วนสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องก้มลงมองคนตัวเล็กกว่าที่ถอยหลังไปจนติดกำแพง ยิ่งพิจารณาใกล้ๆ หมอนี่ก็ยิ่งดูตัวเล็กลงไปอีก วันๆ มันกินอะไรบ้างไหมวะเนี่ย <br /> <br />“องครักษ์วีเซิลกับเลือดสีโคลนเกรนเจอร์ไปไหนเสียล่ะ ทำไมไม่มาคอยพยาบาล เห็นเอาอกเอาใจนายตลอดไม่ใช่เรอะ” <br /> <br />เด็กหนุ่มผมดำกัดริมฝีปากพูดลอดไรฟัน “อย่าว่า...รอนกับเฮอร์ไมโอนี่...” เขากำหมัดแน่นทั้งที่มือยังสั่นระริก <br /> <br />เมื่อเห็นอีกฝ่ายระงับความโกรธไม่ได้ คุณชายแห่งบ้านสลิธิรินยิ่งรู้สึกสนุก “โอ๊ะโอ๋ ถ้าฉันจะว่านายจะทำอะไรได้ พอตตี้” เขาใช้แขนยันกำแพงกันร่างที่บางกว่าไว้ไม่ให้หลบออกไปได้ ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปใกล้....จนลมหายใจแทบจะปะทะกับใบหน้าของคู่แข่ง <br /> <br />“บอกก่อนนะ ว่าฉันไม่ประมาทเหมือนคราวที่แล้วแน่” พูดเสียงกระซิบพร้อมรอยยิ้มเยาะ <br /> <br />แต่แล้วรอยยิ้มของเดรโกก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อคนตรงหน้าล้มวูบลง แขนยาวที่ยันกำแพงอยู่เปลี่ยนไปรับร่างนั้นไว้ทันพอดี “เฮ้ พอตเตอร์ นายเป็นอะไรน่ะ เฮ้ย” เด็กหนุ่มเรียกอย่างตกใจนิดๆ ร่างบางในอ้อมแขนเขาเย็นเฉียบ <br /> <br />“แฮร์รี่!” เสียงเรียกดังก้องมาจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปก็เห็นเจ้าเซ่อวิสลีย์กับยัยเกรนเจอร์วิ่งหน้าตื่นเข้ามา <br /> <br />“มาพอดีเลย มารับตัวเพื่อนนายไปซะ วีเซิล” เดรโกว่าพยายามปรับสีหน้าให้หายตกใจ <br /> <br />รอนรีบเข้าประคองร่างของเพื่อนซี้พร้อมกับพูดเสียงกร้าว “มัลฟอย! แกทำอะไรแฮร์รี่!” <br /> <br />“ยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อนนายก็เป็นลมไปแล้ว” ใบหน้าหล่อเหลาเบะปากก่อนจะเชิดหน้า “ดูแลกันให้ดีหน่อยสิ อย่าให้มาตายเป็นศพรกโรงเรียน” <br /> <br />“หนอย! ไอ้...” รอนทำท่าจะถลาเข้ามาแต่เฮอร์ไมโอนี่รีบดึงไว้ <br /> <br />“อย่ารอน รีบพาแฮร์รี่ไปห้องพยาบาลกันเถอะ” เธอว่าแล้วก้มลงมองเพื่อนซี้อีกคนด้วยความเป็นห่วง <br /> <br />รอนพยักหน้าหน้าขรึม “ก็ได้ รีบไปเถอะ เฮอรม์” ทั้งสองประคองแขนของร่างเด็กหนุ่มผมดำแล้วเดินจากไปโดยมีสายตาของเดรโก มัลฟอยมองตามหลัง <br /> <br />หมอนั่นมันป่วยอะไรของมันกันแน่นะ....</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110430924413872749?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1104308924165441152004-12-29T01:27:00.000-08:002004-12-29T00:28:44.166-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>Part III</strong> <br /> <br />เดรโกโยนกล่องสีเงินในมือเล่นเพื่อแก้เซ็งขณะเดินตรวจความเรียบร้อยบริเวณระเบียงโรงเรียนหลังจากที่นักเรียนคนอื่นเข้าหอนอนกันหมดแล้ว ที่จริงงานนี้ต้องเป็นของฟิลช์ แต่พอดีมิสซิสนอริสเกิดป่วยขึ้นมา เจ้าภารโรงงี่เง่าเลยต้องอยู่พยาบาลอย่างใกล้ชิด ทิ้งภาระไว้ให้พรีเฟ็คของแต่ละบ้านผลัดกันเดินตรวจยามค่ำแทน <br /> <br />ตอนแรกเดรโกหงุดหงิดไม่น้อย เขาต้องเสียสละเวลาพักผ่อนเพื่อให้เจ้าฟิลช์ไปพยาบาลแมวแก่ๆ ของมันเนี่ยนะ โรงเรียนนี้เป็นอะไรกันไปหมดแล้ว สุดท้ายเขาเลยยอมรับเวรตรวจวันแรกเสียเลยให้หน้าที่นี้มันรีบจบ ๆ ไป <br /> <br />กึก! <br /> <br />กล่องคริสตัลหลุดจากมือเขา“อ๊ะ!”เด็กหนุ่มก้มลงมองตาม <br /> <br />กล่องใบนั้นพลิกกลิ้งไปตกที่พื้นตรงหน้าเท้าเล็ก ๆ เปล่าเปลือยคู่หนึ่ง มือเรียวหยิบมันขึ้นมาพร้อมกับที่เขาเงยหน้าขึ้น <br /> <br />“เอ๊ะ!เธอ....!” <br /> <br />ร่างบางในชุดนอนตัวโคร่งเช่นคืนก่อน ใบหน้าสวยหวานนั้นยิ้มท่าทางดีใจเหมือนเด็ก ๆ มือยื่นกล่องคืนให้เขา <br /> <br />“ขอบใจ” เด็กหนุ่มรับกล่องกลับมาพร้อมกับพยายามปรับสีหน้าให้ดูขรึม “ออกมาข้างนอกตอนดึกอีกแล้วนะ” ส่งเสียงดุเพราะไม่อยากแสดงออกว่าตัวเองก็ดีใจที่ได้พบเธอเช่นกัน <br /> <br />ใบหน้ายิ้มแย้มยังไม่เจื่อน เด็กสาวเดินเข้ามาเกาะแขนเขาแล้วออกแรงดึงร่างสูงกว่าให้เดินตาม <br /> <br />“เฮ้ จะพาฉันไปไหน!?”เดรโกอยากจะสะบัดออก แต่ท่าทางกระตือรือร้นของคนตัวเล็กข้างหน้านี้ทำให้อดเอ็นดูไม่ได้“อยากให้ไปดูอะไรเหรอ?”เขาถามเสียงอ่อนลง <br /> <br />ใบหน้าเรียวพยักหงึกๆ แล้วลากเขาให้เดินต่อ ถ้าตอนนี้มีใครมาเห็นเข้าคงต้องแปลกใจน่าดู เพราะคุณชายแห่งสลิธิรินไม่เคยยอมให้ใครมาลากไปไหนต่อไหนได้ ยกเว้นแพนซี่ พาร์คินสันที่เจ้าตัวพยายามจะแสดงความเป็นเจ้าของเขาเต็มที่ แต่เดรโกก็ไม่อ่อนข้อให้มากเท่านี้ <br /> <br />ยัยเด็กนี่มีอะไรพิเศษนะ? ขนาดเด็กหนุ่มเองก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ <br /> <br />เด็กสาวเดินนำเขาขึ้นไปบนบันไดทางทิศตะวันตกอีกครั้ง คราวนี้พรีเฟ็คหนุ่มแห่งบ้านสลิธิรินไม่ต้องกลัวว่าจะเจอฟิลช์ ก็เขาเป็นคนเดินตรวจเวรของคืนนี้เองนี่นา ร่างบางที่เดินอยู่ข้างหน้าดึงเขาเดินขึ้นบันไดหอคอยที่เดรโกเดินขึ้นไปเมื่อวาน <br /> <br />จำทางได้แบบนี้ ตกลงยัยนี่ก็ไม่ได้ละเมอสิเนี่ย เด็กหนุ่มคิด <br /> <br />“เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม?” เขาถาม <br /> <br /> ร่างเล็กที่เดินลิ่วๆ หันมาแล้วยิ้มแทนคำตอบแล้วหันกลับขึ้นบันไดต่อไป จะว่าไปยัยนี่ยังไม่เคยพูดกับเขาสักคำ มองหาในกลุ่มนักเรียนก็ไม่เห็น <br /> <br />หรือจะเป็นปีศาจจริงๆ .... <br /> <br />เดรโกมองมือนิ่มที่จูงมือเขาไม่ปล่อย กระแสอบอุ่นที่ส่งผ่านจากมือนั้นมาสู่มือเด็กหนุ่มให้ความรู้สึกสงบอย่างประหลาด <br /> <br />ช่างเหอะ...ถึงเป็นปีศาจก็ดูท่าจะไม่เป็นอันตราย <br /> <br />นัยน์ตาสีเขียวหันกลับมาจ้องเขานิ่งๆพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใสทั้งที่ริมฝีปากบางและดวงตาคู่นั้น ก่อนจะดึงแขนเดรโกให้เดินขึ้นบันไดต่อไปจนถึงชั้นบนสุด <br /> <br />เดรโกเลิกคิ้วเมื่อเดินเข้ามาในห้องเดิม เด็กสาวตรงหน้าเลิกดึงแขนเขาแล้วก้าวออกไปข้างหน้า “เธอมาที่นี่ตอนดึกๆทุกคืนเลยเหรอเนี่ย?” เขาถาม <br /> <br /> <br />ไม่มีคำตอบ ร่างบางก้าวตรงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ก่อนจะก้าวออกไปยังระเบียงเล็กๆที่ล้อมรอบห้องรูปวงกลมชั้นบนสุดของหอคอยแห่งนี้ เดรโกขยับจะห้าม เพราะอากาศยามดึกภายนอกเย็นเยือกกว่าในห้องมาก แต่....เด็กสาวก็ก้าวออกไปเรียบร้อยแล้ว เขาจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากก้าวตาม <br /> <br />ร่างบางทรุดตัวนั่งลงอย่างง่ายๆ ปล่อยขาเรียวทั้งสองให้พ้นช่องว่างด้านล่างของขอบระเบียงเตี้ยๆนั้น สองมือแขนไปข้างหลัง ใบหน้าเนียนเงยขึ้น ขณะที่อัญมณีสีเขียวใสทั้งสองจับจ้องไปยังภาพเบื้องบนไม่วางตา ไม่แม้แต่จะคิดใส่ใจกับเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นหรืออากาศที่ค่อนข้างเย็นแม้แต่น้อย <br /> <br />“นี่ เธอ”เดรโกส่ายหน้าแต่ก็เข้าไปนั่งข้างเด็กสาวเงียบๆ ดวงตาสีซีดมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีดำสนิทด้านบนเหมือนจะค้นหาว่าร่างที่นั่งเคียงข้างกำลังมองอะไรอยู่ <br /> <br />“มองอะไรของเธอน่ะ?”เสียงทุ้มต่ำถาม หลังจากมองไม่เห็นอะไรนอกจากพระจันทร์ดวงโต <br /> <br />เด็กสาวยังคงไม่พูดอะไรเช่นเคย เธอมองกลับมาที่เดรโก ก่อนจะส่งสายตาแทนคำตอบไปทางตะเกียงแห่งค่ำคืนที่ลอยเด่นกลางท้องฟ้าในคืนเดือนมืด <br /> <br />“พระจันทร์? เธอยอมมานั่งหนาวทุกคืนเพื่อมองพระจันทร์เนี่ยนะ?”เดรโกอดยิ้มออกมาไม่ได้ เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกเอ็นดูสีหน้า ท่าทาง การกระทำทุกอย่างของเด็กปี 1 ที่เพิ่งรู้จักเช่นนี้.... <br /> <br />จะเรียกว่ารู้จักก็คงไม่ถูกต้องนัก เพราะเขายังไม่เคยได้ยินเสียงหรือรู้จักชื่อของเธอเลยด้วยซ้ำ <br /> <br />“เธอเป็นเด็กบ้านไหนน่ะ? ทำไมฉันไม่เคยเจอเธอที่ห้องโถงเลย?”เด็กหนุ่มถามขึ้นทันทีที่นึกสงสัย <br /> <br />เหมือนเดิม.......ไม่มีเสียงตอบ นอกจากสีหน้ายุ่งยากใจนิดๆของคนถูกถามและริมฝีปากบางสีเรื่อที่พยายามขยับจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่คำพูดใด ๆ เล็ดรอดออกมานอกจากเสียงอึกอักฟังไม่ได้ศัพท์ ไม่ว่าเจ้าตัวจะพยายามเปล่งเสียงแค่ไหน <br /> <br />“เป็นอะไร?”เดรโกเลิกคิ้วถาม พลางเอื้อมมือไปดึงข้อมือบอบบางออกจากลำคอของอีกฝ่าย เมื่อเห็นท่าทางเหมือนกับจะสำลักน้ำตายของเจ้าตัว “เจ็บคอเหรอ? “เขาลองทายมั่วๆ <br /> <br />ใบหน้านวลส่ายหน้าก่อนจะพยายามใช้ท่าทางสื่อ โดยเอามือแตะที่คอแล้วส่ายหน้าไปมา <br /> <br />“ทำท่าอะไรของเธอน่ะ? หรือว่า.....” เขาลองทายคำตอบที่คิดว่าไม่น่าจะใช่ <br /> <br />“เธอพูดไม่ได้?” <br /> <br />ร่างบางพยักหน้าหงึกหงึก <br /> <br />“หา? พูดไม่ได้ แต่มาเรียนโรงเรียนสอนเวทย์มนต์คาถาเนี่ยนะ?”เด็กหนุ่มถามเสียงดังลั่น ไม่ค่อยแน่ใจว่าตนเองตีความจากท่าทางเหล่านั้นถูกหรือเปล่า “ท่องคาถาไม่ได้แล้วจะเรียนยังไงวะเนี่ย”ประโยคหลังนี่ เขาพูดพึมพำกับตัวเองคนเดียว เพราะเกรงว่าจะเป็นการกระทบปมด้อยของอีกฝ่าย <br /> <br />“งั้นฉันจะเรียกเธอว่าอะไรดีล่ะ? อือ.......งั้นเอางี้...ฉันจะคิดชื่อชั่วคราวให้ก็แล้วกัน.........” เด็กหนุ่มครุ่นคิดก่อนจะมองดูร่างที่อยู่เคียงข้าง เส้นผมดำสนิทพลิ้วตามสายลม ร่างบางที่ตอนกลางวันหายไปราวกับอากาศ จับต้องไม่ได้งั้นเหรอ..... <br /> <br />“อือ....เอาเป็น...เอเรียล...แล้วกันนะ ดีมั้ย?” <br /> <br />“...........................” <br /> <br />เด็กสาวไม่ได้ตอบว่าอะไร (ที่จริงก็ตอบไม่ได้อยู่แล้ว) แต่รอยยิ้มดีใจแบบเด็กๆ นั้นก็เดาไม่ยากว่าเจ้าตัวคงพอใจชื่อที่ตั้งให้ <br /> <br />“ไม่รู้ว่าเธอรู้จักฉันรึเปล่า.....ฉันชื่อเดรโก มัลฟอย อยู่บ้านสลิธิริน” <br /> <br />เดรโกบอกชื่อให้อีกฝ่าย ทั้งๆที่ถ้าเป็นเวลาปกติเขาไม่คิดหรอกว่าจะมีใครในโรงเรียนไม่รู้จักคุณชายแห่งบ้านสลิธิรินอย่างเขา <br /> <br />ทั้งสองนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ‘เอเรียล’หันกลับไปนั่งมองพระจันทร์ตามเดิม เดรโกเพิ่งนึกได้ว่าเด็กสาวพูดไม่ได้ก็คงตอบคำถามไม่ได้เช่นกัน เขาจึงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง <br /> <br />ในที่สุดเด็กหนุ่มก็เอ่ยปากถามทำลายความเงียบขึ้นมา <br /> <br />“เธอมองพระจันทร์ทำไม? เธอคงไม่ใช่พวกมนุษย์หมาป่าหรอกนะ?” <br /> <br />ดวงตาสีเขียวยังคงมองไปที่เดิม ศีรษะเล็กๆนั้นส่ายไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ เมื่อเห็นเดรโกถอนใจเบาๆแบบโล่งอก หน้านวลก็ปรากฏรอยยิ้มขำนิดๆ เหมือนกับจะล้อว่า เขากลัวมนุษย์หมาป่าหรือไง ทำให้เด็กหนุ่มฉุนขึ้นมาหน่อย <br /> <br />“ฉันไม่ได้กลัวหรอกน่า แต่เธอไม่ได้เป็นมนุษย์หมาป่าก็ดีแล้ว....จะว่าไปดัมเบิลดอร์คงไม่ยอมให้พวกอมนุษย์นั่นเข้ามาบ่อยๆ หรอก ถ้าเขายังอยากเปิดโรงเรียนนี้อยู่ ตอนฉันปี 3 เคยมีอาจารย์สอนศาสตร์มืดเป็นพวกมนุษย์หมาป่า สุดท้ายความแตก เลยอยู่ไม่ได้” <br /> <br />น้ำเสียงที่พูดถึงเผ่าพันธุ์ประหลาดของโลกเวทย์มนต์ติดจะมีแววรังเกียจ ทำให้ร่างบางหันขวับมาจ้องด้วยสายตาโกรธๆ <br /> <br />“โกรธเหรอ? ทำไมล่ะ?”เดรโกถาม แปลกจริงๆ ที่เขาสามารถอ่านสายตาคู่นั่นออกในเวลาไม่นาน <br /> <br />ใบหน้าเนียนสวยหันขวับกลับไปด้วยสีหน้าติดจะบึ้ง <br /> <br />“เฮ้อ”เดรโกถอนหายใจ “การเดาคำพูดจากท่าทางที่มันไม่ง่ายเลยนะ....ยังต้องมาเดาอารมณ์เธออีก...ช่างเหอะ ฉันไม่รู้ว่าเธอโกรธเรื่องอะไรหรอกนะ เอเรียล แต่ก็.....เอาเป็นว่าลืมๆที่ฉันพูดไปซะก็แล้วกัน” <br /> <br />คนนั่งเคียงข้างคลายสีหน้าบึ้งแต่ก็ยังไม่หันกลับมา เด็กหนุ่มเลยพยายามชวนคุยให้อีกฝ่ายหายโกรธ <br /> <br />“เธอมองพระจันทร์อยู่สินะ? อยากจะขอพรอย่างพวกมักเกิ้ลรึไง?” <br /> <br />คราวนี้เด็กสาวหันกลับมาทันที ความโกรธถูกรอยยิ้มกระจ่างใสบนใบหน้าสวยกลืนหายไปจนหมด มือขาวเลื่อนมาจับข้อมือหนา แทบจะเขย่า <br /> <br />“อะไร? หมายความว่าจริง? เด็กโตขนาดเธอนี่ยังมีของที่อยากขอดวงจันทร์อีกเหรอ? อะไรล่ะ? อย่าบอกนะว่าคฑาวิเศษ” เขาแกล้งเย้า <br /> <br />เอเรียลส่ายหน้าจนผมสีดำกระจายละแก้ม ก่อนจะวางมือไว้เหนือศีรษะเล็กน้อย แล้วลากเป็นอะไรบางอย่างโค้งๆมาทางด้านข้าง ก่อนจะยกมือเล็กๆทั้งสองวางไว้บนผมสีดำที่ยังค่อนข้างยุ่งเหยิงนั้น <br /> <br />“......ไม่เห็นจะรู้เรื่อง อะไรน่ะ?เส้นโค้ง?ถัง?อุโมงค์?.......หือ?อะไร?” เดรโกพยายามเดาจากท่าทางของเด็กสาว <br /> <br />“มือวางบนหัว?หูเหรอ?งั้นก็เป็นสัตว์ล่ะสิ?” ที่จริงเขาแค่อยากจะดึงความสนใจ ให้อีกฝ่ายหายโกรธ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาต้องเริ่มเกมใบ้คำอย่างจริงจังซะแล้ว <br /> <br />“เธออยากได้สัตว์เลี้ยงสินะ ยังไม่มีอีกหรือไง? ที่จริงทางโรงเรียนแจ้งไปแล้วนี่นาว่านักเรียนต้องมีสัตว์เลี้ยง” เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะยักไหล่ เด็กสาวตรงหน้าก็คงไม่ใช่นักเรียนปกติทั่วไปอยู่แล้ว “แล้วเธออยากได้ตัวอะไรล่ะ? หูแบบนี้ แมว?อ้าว ไม่ใช่เหรอ?” <br /> <br />คราวนี้เอเรียลขยับตัวจากท่านั่งเป็นคลานคุกเข่า แล้วทำท่าเอามือวางบนหัวอีกครั้ง <br /> <br />“ไม่ใช่แมว.......งั้นก็หมา?....” <br /> <br />เด็กสาวรีบพยักหน้าเร็วๆ <br /> <br />“โรงเรียนเราให้เลี้ยงได้แค่นกฮูก กบ แมว นี่นา?...” <br /> <br />เด็กสาวย่นจมูกพลางส่ายหน้าจนผมสีดำยุ่งเหยิงนั้นยิ่งฟูหนักขึ้นไปอีกก่อนจะเอาสองมือแตะๆ ที่หัวใจ <br /> <br />“อ๋อ เธอชอบหมาเหรอ….” <br /> <br />คราวนี้อีกฝ่ายรีบพยักหน้าหงึกหงักจนผมฟูกระจายอีกครั้ง ท่าทางเอาจริงเอาจังนั้นทำให้คุณชายสุดฮอตที่ไม่ค่อยเอ็นดูใครนักอดยิ้มขำไม่ได้ “งั้นเหรอๆ...” เขาลากเสียง “...เป็นหมารูปร่างยังไงล่ะ?” <br /> <br />คนถูกถามกางแขนออกจนเกือบสุด <br /> <br />“ตัวใหญ่ขนาดนั้นเลย?” เดรโกอุทานพลางเบิกคิ้ว “พันธุ์อะไรเนี่ย ?” <br /> <br />เอเรียลอมยิ้ม แล้วใช้มือทั้งสองข้างจับผมสีดำสนิทยุ่งเหยิงของตัวเองขึ้น <br /> <br />“ขนสีดำ? ยุ่งๆด้วยเหรอ?” เรานี่ชักเก่งแฮะ เดรโกรำพึงกับตัวเองก่อนจะพูดต่อ “เธอนี่แปลกนะ” เด็กหนุ่มว่า หันหน้าไปมองท้องฟ้าบ้าง <br /> <br />“หมาตัวใหญ่ขนดำอย่างนั้น....หยั่งกับกริมแน่ะ” พูดแล้วก็เบิกตากว้าง “เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าเธออยากเห็นกริม!” <br /> <br />ใบหน้านวลพยักช้า ๆ ดวงตาที่กระตือรือร้นเมื่อครู่ปรากฏรอยเศร้าเบาบางที่เดรโกไม่ทันเห็นเพราะมัวแต่ตกใจ <br /> <br />“โธ่เอ๊ย มิน่า ถึงเลี้ยงไม่ได้.......เธอคงเคยอ่านจากหนังสือแล้วอยากจะเห็นล่ะสิ ไม่ดีหรอกน่า มีแต่คนเขาเล่าว่ากริมน่ะเป็นลางมรณ....เฮ้ย!!!” <br /> <br />พูดยังไม่ทันจบเดรโกก็ต้องอุทานอีกครั้งเพราะหยาดน้ำใสไหลลงมาจากดวงตาสีเขียวไม่ยอมหยุด ไม่มีเสียงสะอื้น แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูกแล้ว <br /> <br />“เดี๋ยว!อย่า....อย่าให้น้ำตามันไหล....ไม่สิ....อย่าร้องไห้.....โอ๊ย!นี่ฉันทำอะไรเธอถึงร้องไห้อีกล่ะเนี่ย!?” <br /> <br />เด็กหนุ่มเลิกลั่ก ทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะนึกถึงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าจึงยื่นส่งให้เอเรียล <br /> <br />“เช็ดหน้าซะ เร็วเข้า”เดรโกเผลอออกคำสั่งไปตามความเคยชิน ก่อนจะทอดเสียงให้อ่อนลงเมื่อใบหน้าเนียนเงยขึ้นสบตาอีกครั้ง“อย่าร้องไห้ ฉัน.....ฉันพูดอะไรให้เธอเศร้าอีกแล้วเหรอ ขอโทษๆ หยุดร้องเถอะนะ” <br /> <br />ร่างบางยิ้มอย่างเข้าใจในอาการขอโทษ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูดก็ตาม <br /> <br />ทั้งสองนั่งมองดวงจันทร์เงียบๆไปเรื่อยจนกระทั่งลมเริ่มแรงขึ้น แขนบอบบางของเด็กสาวสั่นสะท้าน เดรโกเองก็เริ่มรู้สึกหนาวเหมือนกันจึงออกปากชวน <br /> <br />“กลับหอเสียทีดีกว่ามั้ง นี่มันก็ดึกมาก.....เที่ยงคืนกว่าแล้ว....”เด็กหนุ่มก้มลงมองที่หน้าปัดนาฬิกาคล้องคอเรือนเล็ก <br /> <br />เขาเอื้อมมือไปพยุงคนข้างๆให้ลุกขึ้น และก็ต้องหันกลับไปมองเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมเดินตาม <br /> <br />ร่างบางชี้ให้เด็กหนุ่มดูดวงจันทร์ที่เริ่มเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก แสงนวลจางลงด้วยกลุ่มเมฆหมอกที่ลอยตัวหนามากขึ้นเรื่อยๆ <br /> <br />“อย่าบอกนา..ว่าอยากรอดูจนพระจันทร์ตกน่ะ” <br /> <br />เด็กหนุ่มแกล้งลากเสียงถามทีเล่นทีจริง แต่เจ้าตัวคนตอบกลับพยักหน้าช้าๆ ดวงตาสีเขียวกลมโตส่อแววจริงจังจนพรีเฟ็คของบ้านสลิธิรินต้องถอนใจเฮือก “ก็ได้ๆ” เขาพูดแล้วจูงมืออีกฝ่ายเข้าไปภายในหอคอย ดึงผ้าม่านผืนเดิมมาวางริมหน้าต่าง “งั้นอยู่นี่ก็มองเห็นพระจันทร์เหมือนกัน จะได้ไม่เป็นหวัดด้วย จะกลับเมื่อไหร่ก็บอกละกัน ฉันจะไปส่ง โอเคมั้ย” <br /> <br /> คนตัวเล็กกว่ายิ้มกว้างแล้วทรุดนั่งบนผ้า เว้นที่ว่างไว้ให้เขา เดรโกทรุดนั่งข้างๆ ชิด...จนรู้สึกถึงไออุ่นของอีกฝ่าย เขาปิดปากหาว “ฮ้าววววว งั้นฉันนอนก่อนล่ะ จะกลับก็ปลุกแล้วกันนะ” เด็กหนุ่มว่าพลางเอนตัวลงนอน ความง่วงงุนเริ่มเข้ามาครอบงำพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างที่นั่งเคียงข้างซึ่งยังคงจ้องดวงจันทร์อยู่ เดรโกหลับตาลงช้าๆ พร้อมกับพึมพำ <br /> <br /> “ราตรีสวัสดิ์ เอเรียล” <br /> </span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110430892416544115?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1104308706050673602004-12-29T01:23:00.000-08:002004-12-29T00:32:34.850-08:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><strong>Part II</strong> <br /> <br />คืนนั้นเป็นคืนเดือนหงาย ไม่ต้องออกไปดูท้องฟ้าข้างนอกก็รู้ เพราะแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาภายในตัวปราสาทแทบจะทุกช่องที่จะเล็ดลอดเข้ามาได้ เด็กนักเรียนฮอกวอร์ตส่วนใหญ่นอนหลับสนิท จมลงไปในห้วงนิทราอันแสนสงบ จะมีก็แต่คนบางคนในหอนอนสลิธิริน ที่นอนกระสับกระส่ายพลิกไปพลิกมาหาทางหลับไม่ได้เสียที <br /> <br />“ฮื่อ....” เดรโก มัลฟอยงึมงำอย่างหงุดหงิด ความร้อนนี่มันอะไรกันนะ แผ่นหลังเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ที่นอนก็ระอุจนต้องกลิ้งตัวไปมาหาที่ที่เย็นที่สุด แต่ก็ดูจะไม่เป็นผล <br /> <br />“เฮ้อ” ในที่สุดเด็กหนุ่มก็ยอมแพ้ เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง แว่วได้ยินเสียงกรนดังอย่างกับโรงสีของแครบและกอยย์ที่นอนห่างออกไป <br /> <br />เดรโกยกมือเช็ดหน้าผากที่ชื้นเหงื่อ “ล้างหน้าแล้วหาน้ำกินคงจะช่วยให้เย็นขึ้น” <br /> <br />เขาทำท่าจะเดินเข้าห้องน้ำในหอแต่แล้วก็หยุดคิด “เอ...หรือจะไปใช้ห้องน้ำของพรีเฟ็ค” ไหนๆก็นอนไม่หลับแล้ว ไปว่ายน้ำเล่นมันเสียเลยดีกว่า คิดได้แล้วเด็กหนุ่มจึงคว้าเสื้อคลุมสวมทับชุดนอน ก้าวออกจากหอของตนเอง <br /> <br />ตามระเบียงทางเดินยามดึกร้างไร้ผู้คน มีแต่พวกภูตผีที่บินร่อนไปมามากกว่าช่วงกลางวัน เดรโกชินกับพวกมันเสียแล้วเลยไม่รู้สึกอะไร เจ้าพีฟผีกวนประสาท ป่านนี้ก็คงไปวนเวียนอยู่แถวไหนห่างออกไปไกลจึงไม่ได้ยินเสียง <br /> <br />โรงเรียนตอนกลางคืนก็สงบดี แถมสายลมอ่อนๆที่พัดเข้ามายังเย็นสบายกว่าอยู่ในหอนอน ออกจะหนาวเสียด้วยซ้ำ อากาศแบบนี้ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น แสงสว่างนวลๆที่ลอดผ่านกระจกใสบานใหญ่ตลอดทางเดินยาวเหยียดนี้ ยิ่งทำให้บรรยากาศโดยรอบดูสวยงาม ดวงจันทร์กลมโตบนท้องฟ้ามืดสนิทด้านนอกดึงดูดสายตาจนเหมือนมีมนต์วิเศษที่จะทำให้ค่ำคืนนี้แตกต่างออกไป....... <br /> <br />เด็กหนุ่มเดินเล่นเพลินจนลืมความหงุดหงิด เขามาสะดุดกึกเมื่อรู้สึกตัวว่าขาทั้งสองข้างพามาจนถึงทางขึ้นไปหอคอยตะวันตก <br /> <br />“แย่ละสิ” เดรโกอุทานเมื่อพบว่าเบื้องหน้าของเขาแทนที่จะเป็นระเบียงทางเดินไปสู่ห้องน้ำพรีเฟ็คกลับกลายเป็นบันไดทางขึ้นไปถึงชั้นบนสุดของหอคอยสูง ไม่มีทางกลับเสียด้วยเพราะบันไดที่เขาขี้นมาก็เปลี่ยนทิศไปเรียบร้อยแล้ว <br /> <br />“โอ๊ย!จะซวยไปถึงไหน” เด็กหนุ่มบ่นงึมงำ <br /> <br />เสียงฝีเท้าเบาๆลอยมาจากบันไดขั้นบนๆของหอคอย พรีเฟ็คแห่งบ้านสลิธิรินสะดุ้งก่อนจะนิ่งฟังให้ชัด <br /> <br />เสียงเดินเป็นจังหวะปนเปกับเสียงสะอื้นแผ่วๆ แม้จะไม่เห็นตัว แต่กลับให้ความรู้สึกเศร้าเสียจนน่าใจหาย “ใครมาร้องไห้แถวนี้ตอนนี้นะ” หรือจะเป็นพวกผี...? <br /> <br />เดรโกค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดตามเสียงนั้นไป ไม่คาดหวังว่าจะเจออะไรนอกจากปีศาจตัดอดีตไม่ขาดสักตัว..... <br /> <br />....แต่เมื่อเด็กหนุ่มเปิดประตูห้องชั้นบนสุดเข้าไปเขาก็รู้ว่าเขาคิดผิด <br /> <br />แสงจันทร์กระจ่างจากหน้าต่างหอคอยที่เปิดอยู่สาดเข้ามาเกือบทั่วห้อง ม่านบางสีอ่อนพลิ้วไหวแผ่วเบา ก่อนที่จะปลิวสูงขึ้นตามแรงกระแสลม ในจังหวะเดียวกับที่สายตาของเดรโกเลื่อนลงสู่ร่างๆหนึ่งที่ทำให้เขานิ่งอึ้ง เผลอจ้องค้างไปชั่วอึดใจ <br /> <br />ร่างบางในชุดนอนรุ่มร่ามยืนอยู่ริมหน้าต่าง ผมสลวยสีดำสนิทยาวเหยียดลงมาถึงกลางหลังยุ่งเหยิงนิด ๆ แต่ก็ดูนุ่มจนส่งให้ใบหน้าเนียนที่หันมามองเขาดูทั้งคมแล้วก็อ่อนหวานไร้เดียงสาราวกับลูกเสือดำ และที่สำคัญที่สุด ดวงตาสีเขียวจัดที่คลอด้วยหยาดน้ำตานั้นอ่อนเชื่อม <br /> <br />ไม่ใช่ปีศาจแต่เป็นเด็กสาว... <br /> <br />แถม...เป็นเด็กสาวที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นด้วย... <br /> <br />“เอ่อ...” เด็กหนุ่มตะกุกตะกัก “ขอ..โทษ..ฉันไม่รู้ว่ามีคน.” <br /> <br />ใบหน้านั้นยังคงนิ่ง <br /> <br />ยัยนี่เป็นเด็กปีหนึ่งละสิ บ้านไหนเนี่ยออกมาดึก ๆ แบบนี้นะ เดรโกคิด ความเป็นพรีเฟ็คทำให้พูดดุออกไป “อาจารย์ไม่ได้บอกตอนงานเลี้ยงหรือไงว่าห้ามออกมานอกหอตอนกลางคืน” เขาลืมไปว่าตัวเองก็กำลังผิดกฎเช่นกัน <br /> <br />ร่างนั้นยังคงมองนิ่งอย่างงงๆ ทำเอาคุณชายที่เอาแต่ใจเป็นนิจชักเริ่มหงุดหงิด <br /> <br />“เธอคงเป็นปีหนึ่งสินะ ฉันจะไม่บอกอาจารย์ก็แล้วกัน กลับไปหอนอนไปได้แล้ว” เขาว่าแล้วหันหลังจะกลับ แต่มือเล็กก็เอื้อมมาดึงชายเสื้อคลุมไว้ <br /> <br />“เอ๊ะ” เขาอุทาน เมื่อร่างบางยืนใกล้จนชิด “ทำไม” เด็กหนุ่มขมวดคิ้วกำลังจะตวาด แต่ใบหน้าเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตาทำให้ต้องกลืนคำร้าย ๆ ลงคอ “มีอะไรอีกล่ะ” เขาถามเสียงห้วน <br /> <br />เด็กสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ <br /> <br />“เธอไม่รู้ทางกลับหอนอนหรือไง” <br /> <br />เด็กสาวพยักหน้า เด็กปีหนึ่งนี่น๊า <br /> <br />“เฮ้อ งั้นฉันจะพาไปส่ง เธออยู่บ้านไหนล่ะ” เดรโกพูด <br /> <br />เด็กสาวส่ายหน้าอีกครั้ง <br /> <br />“แล้วเธอไม่รู้หรือไงว่าตัวเองอยู่บ้านไหน” ความอดทนของเขาใกล้จะหมดอีกแล้ว <br /> <br />เด็กสาวส่ายหน้าเบา ๆ <br /> <br />“เธอเป็นนักเรียนฮอกวอร์ดรึเปล่าห๊ะ” เดรโกเผลอตวาด ส่งผลให้ร่างบางสะดุ้ง น้ำตาไหลพรากออกมาจากดวงตาสีเขียวอีกครั้ง <br /> <br />“เฮ้ย ขอโทษๆ” เดรโกตะกุกตะกัก อะไรกันวะเนี่ย เด็กหนุ่มไม่ใช่พวกแพ้น้ำตาผู้หญิงก็จริง แต่ลูกกะตาสีเขียวจัดที่มองจ้องอยู่นี่มันทำเอาใจอ่อนโดยไม่รู้ตัว <br /> <br />จะพาออกไปก็ถามอาจารย์ตอนนี้ก็ไม่ได้ ดีไม่ดีโดนไล่เลียงเรื่องที่ออกมานอกหอนอนตอนกลางดึกอีกจะแย่ <br /> <br />เดรโกมองมือเล็กที่กำชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่นราวกับเด็กน้อยกลัวหลงทางแล้วก็ถอนใจเฮือก คงต้องรอจนถึงตอนเช้าก่อน </span> <br /><span style="font-family:arial;"></span> <br /></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;">“โอเค ๆ” เขาบ่นงึมงำลากอีกฝ่ายที่เกาะไว้ให้ทรุดนั่งบนกองผ้าม่านเก่า ๆ ริมหน้าต่าง แล้วนั่งลงข้าง ๆ “นั่งก่อน เผื่อเธอจะรู้สึกดีขึ้น” เขาคิดว่าเด็กสาวคงจะโฮมซิคแบบเด็กปีหนึ่งทั่วไป อาจจะเดินละเมอออกจากหอนอนมาถึงนี่ จะยังไงก็เหอะ “เดี๋ยวพอจำอะไรได้แล้วก็บอกฉันนะ จะได้พาไปส่ง” เขาพูด <br /> <br />ใบหน้าหวานยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก <br /> <br />โห ยิ้มแล้วน่ารักชะมัด เดรโกอดคิดไม่ได้ ศีรษะเล็ก ๆ เอนมาพิงไหล่เขาหลับไปอย่างวางใจและไร้เดียงสา คงจะเหนื่อยเพราะร้องไห้เป็นเผาเต่ามาแน่ ๆ เด็กหนุ่มคิด กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนผมที่พิงอยู่ทำให้เขาผ่อนคลายและง่วงงุนโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน <br /> <br />อย่าหลับนะเดรโก นายต้องพายัยนี่ไปส่งอาจารย์แต่ก่อนที่พวกนักเรียนคนอื่นจะออกมา....อย่าหลับ ๆ <br /> <br />แต่แล้วเขาไม่อาจบังคับเปลือกตาที่ค่อย ๆ หนักขึ้น ๆ ทุกทีได้ ศีรษะที่มีผมสีทองของเด็กหนุ่มก็เลยซบกับศีรษะเล็กที่พิงอยู่ก่อนแล้ว ภายนอกหน้าต่าง แสงจันทร์เพ็ญกระจ่างตาจนสว่างไสวไปทั่ว <br /> <br />.................................................................................................................................................................... <br /> <br />แสงแดดสาดเข้ามาจนเดรโก มัลฟอยซึ่งกำลังลืมตาตื่นขึ้นต้องยกมือขึ้นบังหน้า “โอ๊ย ใครเปิดม่านวะ แครบ กอยย์ แกไปปิดม่านทีซิ” เขาร้องเรียกสมุนได้ความเคยชินพลางพลิกตัวทำท่าจะนอนต่อ แต่พื้นแข็งๆที่เขาเอนหลังอยู่นั้นไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย <br /> <br />“ทำไมที่นอนที่โรงเรียนมันถึงแข็งนักนะ นอนที่นอนนิ่มๆที่บ้านจนชินแน่ๆ” เดรโกคิดแบบง่วงๆ ที่นอน เอ๊ะ !เดี๋ยวสิ เขาไม่ได้อยู่ในหอนอนนี่นา ต้องพายัยเด็กนั่นไปส่งด้วย!! <br /> <br />เด็กหนุ่มลุกพรวดขึ้นนั่งพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ไม่มีวี่แววของเด็กสาวขี้แยคนเมื่อคืน หรือเขาจะฝันไป ?แต่ผ้าม่านเก่าๆที่พวกเขาใช้รองนอนเมื่อคืนก็ยังมีรอยอุ่นอยู่ ยัยนั่นอาจจะตื่นขึ้นมาแล้วเกิดอายเลยหลบออกไปเงียบๆ <br /> <br />“ก็ดี ไม่ยุ่งยาก” เดรโกคิดขณะที่ลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมาไล่อาการเมื่อยขบ <br /> <br />ใบหน้าอ่อนใสกับดวงตาสีเขียวที่เปื้อนหยาดน้ำตาลอยมาในความคิด <br /> <br />จะว่าไปยัยนั่นก็น่ารักดีนะ ถึงจะขี้แยไปหน่อยแต่ท่าทางไม่เรื่องมาก เด็กปีหนึ่งบ้านไหนกัน หนุ่มฮอตของบ้านสลิธิรินอดสนใจไม่ได้ <br /> <br />ตลอดวันทั้งวันนั้นเดรโกพยายามมองหาเด็กสาวคนที่เขาหมายตาตามที่ต่างๆ ตั้งแต่ห้องโถงไปจนถึงห้องสมุด เด็กหนุ่มเพ่งมองทุกครั้งที่เห็นเด็กสาวผมยาวสีดำสนิท แต่ก็ไม่พบคนที่เขาต้องการ <br /> <br />“เดรโก วันนี้เธอเป็นอะไรไปน่ะ มองคนนั้นคนนี้อยู่ได้” แพนซี่ถามหน้าบึ้งๆเมื่อเดรโกมองกวาดไปตามโต๊ะของบ้านต่าง ๆ ช่วงอาหารเย็น “หยั่งกับมองหาใครอยู่งั้นแหละ” เด็กสาวกระแทกเสียงอย่างไม่พอใจ <br /> <br />“ช่างฉันเถอะน่า ไม่มีอะไรหรอก” คนถูกถามตอบห้วน ๆ หงุดหงิด ยัยนั่นหายไปไหนนะ ทำไมไม่มากินข้าวเลยซักมื้อ บ้าชะมัด <br /> <br />เขาลงมือกินอาหารอย่างเสียไม่ได้ ทำไมเราต้องสนใจตามหาด้วย คนอย่างเดรโก มัลฟอยน่ะ ไม่ต้องเอ่ยปากก็มีสาว ๆ มาเข้าคิวรอเป็นหางแล้ว เด็กหนุ่มคิดพลางยกแก้วน้ำฟักทองขึ้นดื่ม <br /> <br />ไกลออกไปที่โต๊ะของกริฟฟินดอร์ ภาพไอ้เซ่อวีเซิลวิสลีย์กับยัยเลือดสีโคลนแกรนเจอร์กำลังพยายามเอาอกเอาใจไอ้พอตเตอร์หน้าซึมนั่นอยู่ยิ่งทำให้หงุดหงิด กะอีแค่พ่อทูนหัวถูกฆ่าตายถึงกับหมดอาลัยตายอยากรอให้คนโน้นคนนี้มาปลอบ น่าสมเพชชะมัด เดรโกเบะปากพลางรวบช้อน <br /> <br />“อิ่มแล้ว ฉันไปก่อนนะ” เขาพูดโดยไม่รอฟังคำทักท้วงจากลูกสมุนทั้งสองหรือแพนซี่ที่กระฟัดกระเฟียดไม่หาย ร่างสูงเดินผ่านโต๊ะของกริฟฟินดอร์จังหวะเดียวกับที่แฮร์รี่ พอตเตอร์เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเขาจึงปะทะกับดวงตาสีเขียวทอประกายเศร้าของอีกฝ่าย <br /> <br />โอ๊ย!น่ารำคาญจริงโว๊ย! เขาเอามือล้วงกระเป๋าเดินเชิดหน้าออกมาจากห้องโถงเพียงลำพัง ครุ่นคิดถึงดวงตาสีเขียวอีกคู่หนึ่ง <br /> <br />เราคงไม่เจอยัยนั่นแล้วละมั้ง <br />………………………………………………………………………………… <br /> <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110430870605067360?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1103882151935940162004-12-24T01:54:00.000-08:002004-12-24T02:12:36.656-08:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong>X’mas Fiction—ชายหนุ่มกับไม้ขีดไฟ <br /></strong> <br />แสงไฟจากถนนและร้านค้าคืนนี้ดูสว่างไสวกว่าปกติ แสงสีสดใสของมันตัดกับท้องฟ้าขมุกขมัวของฤดูหนาว เสียงเพลงประจำเทศกาลดังแว่วเป็นระยะตลอดแนวทางเดินนั้นฟังดูคึกคัก มองไปเบื้องบน หิมะสีขาวค่อยๆ ปลิวลงมาทับถมกันจนเป็นกองสูง แต่ไม่มีใครสนใจเกล็ดวาววามที่โปรยปรายนั้น ทุกคนต่างเร่งรีบกลับบ้านเพื่อเฉลิมกับครอบครัวหรือคนรัก <br /> <br />ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ ร่างขะมุกขะมอมร่างหนึ่งเดินลากขาเร็วๆ ปะปนไปตามถนน ก่อนที่จะรีบผลุบหายเข้าไปในซอกมืดมุมตึก ร่างค่อนข้างเล็กมองระแวดระไว เมื่อเห็นว่ามุมอับนั้นไม่มีคนซ้ำยังเป็นซอยตัน มีเพียงกองลังไม้ระเกะระกะ ผู้มาเยือนก็ทรุดนั่งลงกับพื้น ใช้เงามืดของลังไม้บังร่างของตนไว้ <br /> <br />มือเรียวดึงฮู้ดเสื้อคลุมมอซอนั้นออก เผยให้เห็นใบหน้าขาวที่บัดนี้ค่อนข้างซีด เส้นผมสีบลอนด์ทองสะดุดตาตัดกับเสื้อผ้าที่สวมใส่ เขาใช้อีกมือฉีกขากางเกงข้างหนึ่งซึ่งมีรอยไหม้อยู่แล้วให้ขาดออก บริเวณต้นขามีบาดแผลที่เหมือนกับถูกของมีคมบาดเป็นทางยาว <br /> <br />“อูย” เดรโก มัลฟอยอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นปากแผลกว้าง...คาถาเสียดแทงเรอะ...ดันมาบาดเจ็บตอนนี้..แถมยังต้องหนีไอ้พวกนั้นอีก... <br /> <br />ใบหน้าขาวกัดริมฝีปากเพื่อข่มความเจ็บปวดพลางใช้มือฉีกชายเสื้อคลุมมากดห้ามเลือด จะติดต่อกับศูนย์ยังไงดีวะเนี่ย....เราออกมานอกเส้นทางเสียด้วย...เขาคิด..เทศกาลคนก็เยอะ รบกวนสัญญาณติดต่อชิบ... <br /> <br />เสียงฝีเท้าย่ำเร็วๆ ดังมาจากด้านนอก ร่างบางรีบเขยิบตัวหลบมุมมากขึ้น...เวร...อย่าให้เป็นพวกมันนะ... <br /> <br />เขานิ่งฟังจนเสียงนั้นเงียบไปจึงค่อยผ่อนลมหายใจเบา ไปแล้ว...คราวนี้คงหลบพ้นเสียที... <br /> <br /> <br />งานดักจับพวกผิดกฎหมายของกระทรวงเวทมนต์ไม่เคยมีวันหยุด แม้ว่าจะเป็นวันคริสต์มาสแบบนี้ก็เถอะ พอรู้ว่าพวกพ่อค้าของผิดกฎหมายจากสเปนจะแอบขนของมาพร้อมกับเรือของพวกมักเกิ้ล หัวหน้าฝ่ายปราบปรามจอมเฮี๊ยบก็สั่งระดมพลทันที เดรโกต้องละมือจากต้นคริสต์มาสที่กำลังตกแต่งมาที่ศูนย์ พร้อมกับรับเสื้อผ้ามอซอนี่มาใส่ ทำหน้าที่เดิมที่ทำแทบทุกครั้งของการดักจับ....แฝงตัวคอยสังเกตการณ์และส่งข่าว <br /> <br />บ้าชะมัด...มือปราบหนุ่มคิด ละมือจากการห้ามเลือดที่ดูเหมือนจะหยุดแล้ว...ไอ้พวกเจ้าหน้าที่คนอื่น พอเห็นว่าเขาตัวเล็กไปนิดก็โยนหน้าที่นี้มาให้ ทั้งที่เดรโกก็มีฝีมือพอๆ กับพวกมันนั่นแหละ บางทีอาจจะมากกว่าบางคนด้วยซ้ำ แต่มักจะถูกกันออกจากการตะลุมบอนทุกที <br /> <br />แต่ครั้งนี้....ดันมีเด็กมักเกิ้ลหลงเข้ามาในลานที่พวกพ่อมดต่างชาตินั่นกำลังขนของ รู้กันอยู่ว่าไอ้พวกพ่อค้าตลาดมืดน่ะไม่เคยปราณีใครหน้าไหนอยู่แล้ว พวกฝ่ายปราบปรามก็ยังมาไม่ถึง คนสังเกตการณ์อย่างเขาเลยต้องออกไปช่วย แล้วเป็นไงล่ะ พ่อมดคนเดียวกับไอ้พวกนั้นตั้งสิบ ทำได้อย่างมากแค่กันเด็กนั่นให้หนีไป แล้วตัวเองก็ต้องรีบเผ่นแทบไม่ทัน <br /> <br />“โดนหัวหน้าฆ่าทิ้งแน่” ชายหนุ่มร่างเล็กพึมพำพร้อมกับถดขาเข้ามา พยายามกอดอกเพื่อกันลมหนาวที่พัดผ่านช่องแคบๆ ของลังเปล่า ไม้กายสิทธิ์ดันหล่นหายตอนที่หนีคนร้าย อากาศเย็นเฉียบ เสื้อคลุมนี่ก็บางแถมปุๆปะๆ กว่าจะติดต่อศูนย์ได้เขาคงแข็งตายพอดี.... <br /> <br />ลองคุ้ยในกระเป๋าเสื้อคลุม เผื่อว่าจะมีอะไรพอช่วยได้ <br /> <br />“เอ๊ะ” เดรโกอุทานเมื่อนิ้วกระทบกับของเล็กๆ ก้นกระเป๋า เขาหยิบมันขึ้นมาดู “โธ่เอ๊ย กลักไม้ขีดนี่เอง” เจ้าหน้าที่ฝ่ายอุปกรณ์คนไหนฟะ ใส่ไม้ขีดมาในกระเป๋าเสื้อคลุมของมือปราบ...ตัวอักษรเล็กๆ ที่ปรากฏอยู่หน้ากล่อง ไอ้โลโกแบบนี้ หรือว่า... <br /> <br />ร้านเกมกลวิเศษวิสลีย์---ไม้ขีดไฟวิเศษ---เพียงท่านเอ่ยปาก ก็จะสมปรารถนา <br /> <br />กะแล้วว่าต้องเป็นของเล่นของไอ้แฝดติงต๊องนั่น เดรโกคิด เอาเหอะ มันอาจจะพอช่วยอะไรได้บ้างละมั้ง เขาหยิบไม้ขีดก้านหนึ่งมาจุด “อุ่น” เขาลองกระซิบ <br /> <br />พรึ่บ! <br /> <br />เปลวไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นพร้อมกับไออุ่นที่แล่นเข้ามาปะทะตัว อ๊ะ! ใช้ได้นี่นา ชายหนุ่มทิ้งก้านไม้ขีดลง มันยังคงติดไฟอยู่ไม่ไหม้ไปเหมือนก้านไม้ขีดธรรมดา <br /> <br />“นานๆจะมีของใช้ได้สักที ไว้จะละเว้นไม่เข้าไปตรวจของผิดกฎหมายให้สักเดือนแล้วกันนะ” ใบหน้าเรียวยิ้มพร้อมกับเอามืออังเปลวไฟนั้น จะอยู่ได้นานแค่ไหนก็ไม่รู้.... <br /> <br />เขาค่อย ๆ เอนหลังพิงกำแพงแล้วหลับตาลงช้าๆ ผ่อนลมหายใจเพื่อพักสักครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาใหม่คิดใคร่ครวญสถานการณ์ <br /> <br />ติดต่อกับศูนย์ไม่ได้ ถ้าออกไปตอนนี้ก็ไม่ปลอดภัย เจ้าพวกนั้นอาจจะวนเวียนอยู่ สภาพแบบนี้หนีไม่ไหวแน่ๆ ... <br /> <br />...ทางศูนย์เองก็คงยุ่งเรื่องการจับกุม ไม่มีใครว่างมาตามหาเขาหรอก คืนนี้คงต้องหลบอยู่นี่ก่อน.....หลบอยู่ในซอกตึกมืดๆ...คืนคริสต์มาสนะเนี่ย! <br /> <br />แสงจากไม้ขีดไฟค่อยๆ หรี่ลง...อ้าว เฮ้ย มันอยู่ได้แค่นี้เองเรอะ เดรโกผวาลุกขึ้นมา “อย่าเพิ่งดับสิ มันหนาวนะเฟ้ย...” เขาพยายามสั่ง แต่เจ้าเปลวสีส้มนั่นไม่ฟังเสียง ก้านไม้ขีดไฟค่อยๆลุกไหม้จนหมดแล้วแสงก็หายวูบไป “ไม่ได้เรื่องเลยนี่หว่า”บ่นหงุดหงิดแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ <br /> <br />จุดอีกก้านก็ได้วะ เขาคิดแล้วจุดไฟอุ่นนั้นขึ้นอีกครั้ง...ลองคำนวณจำนวนไม้ขีดในกล่องกับเวลาที่มันอยู่ได้ น่าจะพอจนถึงเช้า ปัญหาคือตอนนี้เขาเริ่มหิวแล้วน่ะสิ ดันรีบออกมาจากบ้านทั้งที่ยังไม่ได้กินอะไร กะว่างานนี้คงจะไม่นานเหมือนงานที่ผ่านๆมา จะได้กลับไปกินอาหารเย็นวันคริสมาสต์ที่อุตส่าห์เตรียมไว้ด้วย <br /> <br />พูดถึงอาหารเย็น เสียดายชะมัด ยิ่งเสียดายยิ่งหิว <br /> <br />มองเปลวไฟสีส้มนั่นอีก...เพียงแค่เอ่ยปากคุณก็จะสมปรารถนา... <br /> <br />ลองดูก็ไม่เสียหลายนี่นะ....เขาจุดไม้ขีดอีกก้านแล้วพึมพำเบาๆ “อาหาร” <br /> <br />คราวนี้ไม้ขีดลุกไหม้ทันทีก่อนจะกลายเป็นขนมปังก้อนเล็กๆ เดรโกหยิบมันขึ้นมา “ทำได้แค่นี้เอง?” เขาถอนใจเฮือก “เอาเหอะ ก็ยังดีฟะ” มือเรียวหยิบขนมปังก้อนนั้นเข้าปาก อร่อยพอใช้...แต่จะกินมากก็ไม่ได้ เดี๋ยวไม้ขีดไม่พอทำความอุ่นจนถึงเช้า.... <br /> <br />ระหว่างที่ค่อยๆ กิน ชายหนุ่มก็นั่งนึกอะไรเรื่อยไป...ตลกดี...วันคริสต์มาสดันต้องมานั่งจุดไม้ขีดอยู่ในซอกตึกแบบนี้ เหมือนนิทานมักเกิ้ลเรื่องเด็กหญิงกับไม้ขีดไฟที่เคยมีคนเล่าให้ฟังไม่มีผิด....เด็กหญิงยากจนต้องจุดไม้ขีดไฟกันความหนาวทีละก้าน พอไม้ขีดหมดความอุ่นก็หายวับ หิวก็จุดไม้ขีดเห็นภาพโต๊ะอาหาร แล้วก็เลือนหายไปอีก สุดท้ายเห็นภาพคุณยายที่ตายไปแล้วมาหา กลัวคุณยายจะหายไปก็เลยจุดไม้ขีดจนหมด เช้าวันต่อมาก็มีคนพบว่าหนาวตายอยู่ในซอกตึกนั่นเอง <br /> <br />“น่าสงสารนะ” เสียงคนที่เล่าให้เขาฟังจนจบแว่วมา <br /> <br />ใช่ น่าสงสาร...แต่สภาพเขาตอนนี้น่าสงสารกว่า...นอกจากต้องทนหนาวแล้วยังบาดเจ็บ แถมโดนตามล่าอีก...หวังว่าคงไม่ต้องหนาวตายเหมือนเด็กผู้หญิงในเรื่องหรอกนะ <br /> <br />“เฮ้อ.....” คิดแล้วก็ถอนใจเฮือก ป่านนี้จะมีใครรู้หรือยังว่าเขาไม่ได้ประจำอยู่ที่จุดสังเกตการณ์ จะมีใครมาตามเขาหรือยังนะ หรือว่ามัวแต่ไล่จับคนร้ายกันหมด.... <br /> <br />เสียงเพลงคริสต์มาสดังแว่วมาจากถนน.....ยิ่งทำให้ซอกตึกนี่วังเวงขึ้นไปอีก.... <br /> <br />ไม้ขีดมอดอีกแล้ว เออ จุดใหม่อีกก้าน <br /> <br />เดรโกมองเปลวไฟสีส้มนั่นก่อนจะครุ่นคิด....ถ้าขอของกินได้ จะพาใครมาที่นี่ได้หรือเปล่า...ดูจากอานุภาพเมื่อกี้ ไม้ <br />ขีดก้านเดียวทำไม่ได้แหง....ถึงเชื่ออย่างนั้นก็อยากจะลองดู.... <br /> <br />มือเรียวจุดไม้ขีดไฟแล้วพึมพำบางอย่างเบา ๆ เปลวสีส้มกลายเป็นควันเบาบาง ปรากฏรูปร่างสลัวๆ ท่ามกลางหมอกนั้น ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่งคุกเข่าทันที “ทำได้จริงเหรอเนี่ย!” เขาอุทาน <br /> <br />แต่ไม้ขีดกลับลุกไหม้อย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเมื่อครู่ที่จุดให้ความอุ่น เงาเลือนลางนั้นหายวับไป “เดี๋ยว!!” เดรโกผวาวูบทำท่าจะคว้าแต่ก็ไม่ทัน เปลวไฟที่ดับวูบไปแล้ว เขารีบดึงไม้ขีดก้านใหม่ออกมาจุด “ทำได้ทีเถอะน่า” <br /> <br />คราวนี้เงานั้นเริ่มปรากฏชัดขึ้น เงาร่างสูงของใครบางคนที่คุ้นตา เดรโกยื่นมือเข้าไปหา....เกือบจะคว้าไว้ได้แล้ว แต่เปลวไฟก็หายวับไปอีก ร่างบางลนลานจุดไม้ขีดใหม่ “นายต้องเห็นสิว่าฉันอยู่ไหน!” <br /> <br />คราวนี้เขาใช้ไม้ขีดแทบจะหมดกล่อง จุดมันขึ้นเป็นเปลวไฟสีส้มสว่างไปทั่วบริเวณ รูปเงานั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันค่อยๆ ชัดขึ้นเรื่อยๆ จนเห็นเป็นภาพชายหนุ่มร่างสูงยืนอยู่ ชายหนุ่มผู้มีผมสีดำยุ่งเหยิงอยู่เป็นนิจกับดวงตาสีเขียวที่มองดูเขาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับรอยยิ้ม...รอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นกว่าเปลวไฟไหนๆ <br /> <br />“แฮร์รี่!!!” เดรโกผุดลุกขึ้นแทบจะลืมความเจ็บปวดทั้งหมด เขาผวาเข้าไปหาร่างตรงหน้า แล้วร่างบางก็ถูกรวบเข้าไปในอ้อมกอด... <br /> <br />“นายจริงๆด้วย...” <br /> <br />ใบหน้านั้นยังคงยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแม้จะไม่เอ่ยปากพูดอะไรออกมา “มาช้าจริง เจ้าบ้า!” เดรโกพึมพำพร้อมกับซบหน้าลงกับอกของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเปลวไฟทำท่าจะมอดไปหมดอีกครั้ง ร่างสูงเริ่มเลือนลาง <br /> <br />“แฮร์รี่ นายอย่าไปนะ!!” เขาพยายามเรียกแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ร่างของแฮร์รี่ พอตเตอร์หายไปพร้อมกับเปลวไฟที่มอดลง เดรโกทรุดนั่งพร้อมกับหลับตาลงอย่างอ่อนล้า <br /> <br />แย่ชะมัด...ใช้ไม่ได้ผลจริงๆ ด้วย แถมยังใช้ไม้ขีดไปหมดอีก...ร่างบางกอดเข่า ซบหน้าลงกับแขน <br /> <br />“ไอ้บ้าแฮร์รี่! บอกว่าอย่าหายไปไงเล่า อยากให้ฉันหนาวตายที่นี่เหมือนยัยเด็กขายไม้ขีดไฟนั่นหรือไง....” เสียงพูดตัดพ้อนั้นเครือก่อนจะหยาดน้ำใสๆ จะเอ่อท้นดวงตาสีฟ้าไหลสู่แก้มเนียน ร่างสั่นสะท้านเพราะความหนาวและแรงสะอื้น.... <br /> <br />แล้วก็รู้สึกว่ามีมืออุ่นๆ มาลูบเบาๆ ที่ศีรษะ เสียงทุ้มกระซิบข้างหู <br /> <br />“ไหน ใครจะทิ้งให้นายหนาวตายได้ลงคอฮึ เดรโก” <br /> <br />ใบหน้านวลรีบเงยหน้าขึ้น นี่เป็นความฝันอีกเหรอ.... <br /> <br />“แฮร์รี่?” ดวงตาสีฟ้าที่พร่าพรายหรี่ลงอย่างไม่แน่ใจ ภาพของแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ก้มตัวลงมาหาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นนั้นไม่ใช่ภาพรางเลือนอีกต่อไป สัมผัสอ่อนโยนแตะที่ไหล่ <br /> <br />“ก็ฉันน่ะสิ” เสียงพูดกลั้วหัวเราะก่อนที่ร่างสูงจะทรุดนั่งลงข้างๆ “ตามหานายเสียทั่วเลยรู้ไหม” <br /> <br />แฮร์รี่ลงมือตรวจบาดแผลที่ต้นขาของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง “หนักไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย” เขาพูดก่อนจะใช้คาถารักษาบาดแผลเบื้องต้นให้ <br /> <br />เมื่อเสร็จเรียบร้อยใบหน้าของคนรักษาก็เงยขึ้นมองก่อนจะพูดหน้าขรึม <br /> <br />“เดรโก บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเสี่ยงอันตราย” <br /> <br />คนถูกดุทำหน้าบึ้งตอบบ้าง “ก็...พวกนายมาช้านี่ ฉันก็ต้องช่วยเด็กมักเกิ้ลนั่นก่อนสิ” <br /> <br />ใบหน้าดื้อดึงบอกชัดว่าไม่รู้สึกผิด ช่วยคนจนเจ็บตัวแล้วยังโดนดุ ใครจะไปยอม.... <br /> <br />“จะไม่ให้ฉันทำอะไรเลยหรือไง ไอ้พวกที่กองยิ่งชอบล้อเรื่องที่นายโอ๋ฉันอยู่ด้วย” <br /> <br />แฮร์รี่ถอนใจ “เพราะอย่างนี้แหละ ฉันถึงไม่อยากให้นายทำงานฝ่ายปราบปรามอีก…อยู่บ้านเฉยๆ ดีกว่าตั้งเยอะ” เขาพูดเสียงจริงจัง แต่พอมองคนตัวเล็กทำหน้าตึงหันหลบไปอีกทางอย่างงอนๆ ก็อดยิ้มเอ็นดูออกมาจนได้ <br /> <br />“ชอบทำให้ฉันใจหายใจคว่ำอยู่เรื่อย เจ้ามังกรน้อยจอมยุ่ง” <br /> <br />มือใหญ่เอื้อมไปดึงจมูกโด่งรั้นนั้นอย่างมันเขี้ยว <br /> <br />“โอ๊ย! อะไรเล่า” คนถูกแกล้งร้องออกมาก่อนที่จะโดนแขนยาวๆนั้นรวบเข้าไปกอด แฮร์รี่เกยคางกับศีรษะที่มีเส้นผมสีทองพลางกระซิบเสียงแผ่ว “รู้ไหมว่าฉันห่วงนายแทบตาย” <br /> <br />เดรโกซบกับอกกว้างอบอุ่น รับรู้ถึงความห่วงใยของอีกฝ่าย คราวนี้ไม่ใช่ภาพฝันอีกแล้ว... “อือ...ขอโทษนะ” บอกเสียงเบาแบบยอมรับผิดโดยดี <br /> <br />ได้ยินแล้วใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ้มให้ก่อนที่ร่างสูงจะช้อนคนตัวเล็กขึ้นอย่างง่ายดายราวกับร่างนั้นเบาหวิว “งั้นกลับบ้านกันเถอะ พวกคนร้ายโดนจับหมดแล้วล่ะ ฉันบอกหัวหน้าไว้แล้วว่าถ้าตามนายเจอก็จะพากลับบ้านเราเลย” <br /> <br />เดรโกใช้แขนเกาะบ่าข้างหนึ่งของคนอุ้มไว้ ใบหน้าสวยขมวดคิ้วสงสัย “ว่าแต่ นายหาฉันเจอได้ยังไงเนี่ย มันอยู่นอกระบบสัญญาณของศูนย์นี่นา” <br /> <br />ชายหนุ่มผมดำคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ก็...กล่องไม้ขีดในกระเป๋านายไง” <br /> <br />“กล่องของเล่นของเจ้าแฝดวีสลีย์?” <br /> <br />“นั่นน่ะมันติดเครื่องสงสัญญาณไว้ ฉันวานให้เฟร็ดกับจอร์จทำให้เองแหละ ไว้ตามหาเวลานายแอบหนีเที่ยว” ใบหน้ายามงุนงงน่ารักจนแฮร์รี่อดใจไม่ได้ต้องกดจมูกกับแก้มใสเนียนนั้นไปทีนึง <br /> <br />คนถูกฉวยโอกาสหน้าแดงเรื่อขึ้น “นี่! อะไรเล่า!” ใบหน้านวลพยายามทำท่าฉุนกลบเกลื่อน “นายแอบติดเครื่องติดตามฉันงั้นเหรอ หนอย” กำปั้นเล็กๆ ทุบบ่าคนอุ้ม <br /> <br />“น่าๆ สงบศึกก่อนนะ วันนี้วันคริสต์มาสนะ นายแต่งต้นคริสต์มาสค้างไว้ไม่ใช่เหรอ” แฮร์รี่รีบถามเอาใจ <br /> <br />“อือ แล้วอาหารเย็นล่ะ นายเตรียมเสร็จแล้วใช่ไหม ถ้าไม่เสร็จกลับไปรีบทำเลยนะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว” พูดแบบสั่งการเล็กๆ พร้อมกับเอามือแตะที่ท้องตัวเอง <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหลาเลยพูดกลั้วหัวเราะ“เสร็จแล้วครับ นายท่าน งั้น...เราไปฉลองคริสต์มาสกันเถอะนะ” <br /> <br />แล้วร่างสูงก็อุ้มคนตัวเล็กออกไปจากตรอกนั้น ออกไปสู่ถนนที่คึกคักท่ามกลางเสียงเพลงคริสต์มาสลอยแว่วมาตามลมหนาว <br /> <br />“นี่...” <br /> <br />“อะไรอีกเล่า...” <br /> <br />“แล้วของขวัญวันคริสต์มาสของฉันล่ะ” <br /> <br />“ทวงเหรอ คนงก...ไม่มีให้หรอก...อยากทิ้งให้ฉันรอนาน” <br /> <br />“ไม่มีก็ได้...ขอเป็น....แทนละกัน” <br /> <br />“เจ้าบ้า…” <br /> <br />“หึหึ เวลานายเขินนี่น่ารักชะมัด...รีบกลับบ้านกันดีกว่า” <br /> <br />“ไม่รู้ไม่ชี้...ไม่ได้รับปากอะไรสักหน่อยนะ...” <br /> <br />แล้วทั้งสองมุ่งหน้ากลับไปยังห้องนั่งเล่นที่สว่างไสวและอบอุ่นของบ้านเลขที่ 12 ถนนกริมโมเพลซ <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><em>*****Merry X’Mas***** <br /> <br />****I wish you’re all with your love in the day of happiness**** <br /></em> <br /> <br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110388215193594016?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1102157256256944462004-12-04T02:46:00.000-08:002004-12-04T02:47:36.256-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>Part I</strong> <br /> <br /> เดรโก มัลฟอย นักเรียนปี 6 ของโรงเรียนเวทมนต์ฮอกวอร์ตก้าวลงจากรถสีดำคันใหญ่ซึ่งเป็นรถประจำตระกูลของเขา เด็กหนุ่มร่างสูงเดินลิ่วนำเอลฟ์ประจำบ้านที่ลากหีบเสื้อผ้าและข้าวของตามมาเข้าสู่ชานชาลาหมายเลข 9¾ เพื่อขึ้นรถไปไปโรงเรียนในวันก่อนวันเปิดเทอมเหมือนเช่นที่เคยปฏิบัติทุกปีการศึกษา และเหมือนทุกปีที่เขามาเพียงลำพัง...ไร้เงาผู้ปกครอง <br /> <br />นายลูเซียสผู้เป็นบิดาคิดว่าถ้าบุตรชายคนเดียวโตพอที่จะเรียนหนังสือได้ก็ต้องไปโรงเรียนเองได้เช่นกัน ยิ่งเวลาที่เขากำลังวุ่นวายกับกิจธุระมากมายทั้งฉากหน้าและฉากหลังแบบนี้ยิ่งไม่มีเวลามาโอ๋ใครแม้แต่ทายาทเพียงคนเดียวอยู่แล้ว ส่วนเดรโกเองนาน ๆ ก็จะเห็นด้วยกับบิดาเสียที นั่นเพราะเขาไม่อยากจะเป็นไอ้ลูกแหง่ที่ต้องรอให้พ่อแม่ยกโขยงกันมาส่งเหมือนใครหลายคน <br /> <br /> แล้วก็เหมือนภาพที่กำลังมองอยู่นี่ไง <br /> <br /> ผมสีแดงของพวกวิสลีย์ดูเหมือนจะเป็นเอกลักษณ์ประจำครอบครัวไปเสียแล้ว ยิ่งเมื่ออยู่ร่วมกันเป็นกลุ่มยิ่งโดดเด่นเข้าไปใหญ่ และที่แทรกอยู่ระหว่างพวกเขา ศีรษะที่มีผมสีดำยุ่งเหยิงของไอ้คนที่เขาเกลียดขี้หน้ามากที่สุด <br /> <br /> แฮร์รี่ พอตเตอร์ <br /> <br />เด็กหนุ่มร่างเล็กกำลังเข้าไปลามิสเตอร์กับมิสวิสวิสลีย์ มอลลี่หอมแก้มเขาเหมือนกับที่ทำกับลูก ๆ ของเธอ รอบๆด้านนอกจากพวกพี่น้องวิสลีย์แล้วก็ยังมีสมาชิกภาคีอีกหลายคนยืนส่งอยู่ <br /> <br />“พวกมากเหมือนเคย” เดรโก มัลฟอยเบะปาก เขาเดินเลี่ยงไปขึ้นรถไฟท้ายขบวนให้ไกลจากคนกลุ่มนั้นมากที่สุด เขายังไม่อยากหาเรื่องไอ้พอตเตอร์กับวิสลีย์ตอนนี้ <br /> <br />ตู้รถไฟเกือบสุดท้ายมีคนจองที่นั่งกันเบาบาง อาจจะเพราะไม่มีใครอยากเดินลากหีบเสื้อผ้ามาถึงนี่ก็ได้ เดรโกหยุดรับกระเป๋าเป้ใบเล็กจากเจ้าเอลฟ์แล้วให้มันขนหีบขึ้นไปเก็บ เขากวาดสายตามองหาห้องว่าง ๆ ยังไม่ทันจะมองทั่วก็เห็นร่างใหญ่ทึบของแครบกับกอยย์เดินยิ้มร่าเข้ามาหา <br /> <br />“หวัดดี มัลฟอย” แครบทักทั้งๆ ที่ยังมีขนมเต็มปาก <br /> <br />“หวัด....” กอยย์เองก็พยายามทักทายเขาแต่ขนมซึ่งหอบมาเต็มอ้อมแขนเกิดร่วงลงไปเสียก่อน <br /> <br />เดรโกแอบเบ้ปากถอนใจเฮือก “เออ” เขาพูดอย่างไม่ไยดี ถ้าไม่มีไอ้ยักษ์สองคนนี้มาประกบก็ไม่สมกับเป็นวันเปิดเทอมสินะ <br /> <br />เด็กหนุ่มก้าวนำลูกสมุนเข้าไปในห้องว่างห้องหนึ่ง “แกกลับไปได้แล้ว” เขาบอกเจ้าเอลฟ์ มันพูดตะกุกตะกัก “นายน้อยลืมของ....” มือผอมยื่นห่อเล็ก ๆ ห่อหนึ่งให้ <br /> <br />“อ้อ” เดรโกเลิกคิ้ว “เออ ขอบใจ” เขารับของมาอย่างเสียไม่ได้ <br /> <br />“อะไรน่ะ มัลฟอย” แครบยื่นหน้ามาดู “ขนมรึเปล่า” คราวนี้เจ้ากอยย์เลยโผมาดูบ้าง <br /> <br />คนเป็นหัวหน้าหันขวับไปมอง “ไม่เกี่ยวกับพวกแก” เขายัดห่อนั้นใส่ในกระเป๋าเป้ <br /> <br />“แค่ของจากแม่ของฉัน ไม่ต้องยุ่ง...” <br /> <br />พูดยังไม่ทันจบ ร่าง ๆ หนึ่งก็โฉบเข้ามาหาพลางเกาะแขนเด็กหนุ่มทันทีทำเอาสะดุ้งโหยง <br /> <br />“เดรโก” เสียงเรียกอย่างดีใจ <br /> <br />คนถูกเรียกทำหน้าสยองเมื่อเห็นว่าคนที่จู่โจมเป็นใคร “แพนซี่”เขาพยายามแกะแขนออกแต่มือที่เกาะอยู่นั้นแน่นหนึบหยั่งกับทากาว ใบหน้าของเด็กหญิงบ้านสลิธิรินยื่นเข้ามาใกล้ “ฉันมีของจะให้เธอด้วย” เธอยื่นห่อของขวัญกล่องย่อม ๆ ให้ “สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ ช้าไปสองวันใช่ไหมนี่” <br /> <br />เดรโกเลิกคิ้ว “เธอรู้ได้ยังไง” เขาไม่เคยบอกวันเกิดเขากับใคร คนที่รู้ก็มีเพียงพ่อกับแม่ <br /> <br />แพนซี่หัวเราะคิกคัก “ฉันแอบเห็นในทะเบียนประวัติตอนไปช่วยศาสตราจารย์สเนปจัดแฟ้มเอกสารเมื่อเทอมที่แล้วน่ะ” <br /> <br />“อ้อ เหรอ” เดรโกรับแกน ๆ พลางพยายามหาทางหนี <br /> <br />“หลบไปซะทีได้มั้ย ยืนขวางทางอยู่ได้” <br /> <br />เสียงระฆังช่วยชีวิตดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันไปรอน วิสลีย์, เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์และแฮร์รี่ พอตเตอร์ยืนอยู่ ดูเหมือนพวกเขาเองก็เลือกที่นั่งตู้หลังเพราะอยากหาความสงบเหมือนกัน <br /> <br />มัลฟอยยิ้มเหยียดโดยอัตโนมัติ “ไม่ ฉันมาถึงก่อน รถไฟนี้มันของนายรึไง วิสลีย์” <br /> <br />“เอ๊ะ ฉันพูดดีๆนะ” รอนเริ่มฉุน <br /> <br />“อย่าน่ารอน” เฮอร์ไมโอนี่พยายามดึงเขาไว้ “ไปนั่งข้างหน้าก็ได้” เด็กสาวดึงเขาเข้ามาแล้วกระซิบบอก “อย่ามีเรื่องเลย แฮร์รี่ยิ่งแย่ ๆ อยู่” <br /> <br />รอนจึงรู้สึกตัวเหลือบมองดูคู่หู แฮร์รี่ยืนพิงหน้าต่างรถไฟมองออกไปด้านนอกอย่างเหม่อลอย ความเศร้าจากการจากไปของซีเรียส แบล็ค ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเด็กหนุ่ม จนเขาไม่สนใจจะต่อล้อต่อเถียงกับใครหรือแม้แต่พูดคุยทักทายเพื่อนๆ “ก็ได้” รอนหันหลังเดินกลับพลางดึงแฮร์รี่ไปด้วย <br /> <br />เดรโกเองก็สังเกตเห็นสภาพของคู่แข่ง แต่ไม่รู้ทำไม ท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเจ้านั่นกลับไม่ทำให้เขารู้สึกดีเหมือนเช่นเคย ตรงข้ามเด็กหนุ่มกลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล “เฮอะ ไม่สนุกเลย” เขาว่าก่อนจะเดินหลีกบรรดาลูกสมุนและแพนซี่เข้าไปนั่งคนเดียวเงียบๆ <br /> <br />เมื่อเห็นมัลฟอยหน้าบูด เด็กบ้านสลิธิรินย่อมรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาอยู่ใกล้คุณชายจอมอาละวาดคนนี้ <br /> <br />เดรโกเปิดประตูห้องโดยสารแล้วทรุดนั่ง เขาวางกล่องของขวัญของแพนวี่ลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี เปิดกระเป๋าแล้วหยิบห่อของที่มารดาฝากเจ้าเอลฟ์มาแกะออกดู <br /> <br />กล่องแก้วคริสตอลรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดเล็กแวววาวอยู่ในมือ น้ำหนักเบาของมันบอกว่าข้างในคงจะกลวง เดรโกพยายามหาที่เปิดแต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เขาคุ้ยกระดาษห่อ โน้ตแผ่นเล็กจึงร่วงลงมา เด็กหนุ่มหยิบมันขึ้นเปิดอ่าน <br /> <br />เดรโก สุขสันต์วันเกิดจ้ะ ลูกรัก ที่จริงพ่อกับแม่รวมกันให้ของขวัญลูกไปแล้ว แต่ชิ้นนี้พิเศษ มันเป็นสมบัติของคุณยายให้แม่ไว้ คนที่เป็นเจ้าของกล่องจะได้รับพรวิเศษตามใจนึกได้ 1 ข้อ แต่มีข้อแม้ว่าจะต้องเปิดกล่องให้ได้เสียก่อน อาจจะดูเพ้อฝันเหมาะกับเด็กผู้หญิงไปหน่อย แต่แม่เองก็เคยได้รับพรนั้นมาแล้ว และแม่ก็มีลูกเป็นลูกชายคนเดียว หวังว่าลูกคงได้ใช้มันนะ <br /> <br /> รัก นาร์ซิสซาร์ มัลฟอย <br /> <br /> “อะไรของเค้าเนี่ย” เดรโกหยิบกล่องคริสตัลมาดูใกล้ๆ “หาทางเปิดกล่อง...นิยายชะมัดเลย” เขาว่าแต่ก็เก็บกล่องนั้นลงกระเป๋า เด็กหนุ่มไม่เคยขัดมารดาที่แสนจะตามใจเขาอยู่แล้ว <br /> <br /> รถไฟเริ่มออกจากสถานี เดรโกมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่แน่ปีนี้อาจจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ <br /> <br /> ........................................................................................................................................................................... <br /> <br /> รู้สึกว่าการคาดการณ์ของเดรโกจะไม่ค่อยถูกนัก เขาเจอแต่เรื่องแย่ ๆ ตั้งแต่วันแรกของการเปิดเทอม ต้องเรียนวิชาดูแลสัตว์วิเศษกับเจ้าคนสวนที่ตอนนี้เอาแต่โอ๋ไอ้พอตเตอร์ ทั้งโดนศาสตราจารย์แมกกานากัลตัดคะแนนบ้านเพราะดันไปขัดขาเจ้าเซ่อลองบอตทอมแล้วเธอเห็นพอดี แถมศาสตราจารย์สเนปประจำบ้านเขาเองยังไม่หาเรื่องตัดคะแนนไอ้หน้าแผลเป็นนั่นกับบ้านกริฟฟินดอร์เหมือนทุกทีอีก <br /> <br /> “นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย” เด็กหนุ่มบ้านสลิธิรินหงุดหงิด <br /> <br /> และที่แย่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ฤดูการแข่งควิชดิชเริ่มขึ้นพร้อมกับที่เขาแพ้ไอ้พอตเตอร์อีกเป็นครั้งที่ร้อยแปดสิบหก ทำไมไอ้ซื่อบื้อนั่นมันถึงไวนักนะ ทั้งที่หน้าตาหมดอาลัยตายอยากแท้ ๆ เดรโกโดนเด็กปี 7 ที่เป็นกัปตันทีมคนใหม่โหดไม่แพ้มาคัส ฟลินซ์ด่ากราด ทั้งที่มันไม่ใช่ความผิดของเขาคนเดียวสักหน่อย เด็กหนุ่มเดินออกจากห้องพักรวมนักกีฬาของสลิธิริไปเปลี่ยนเสื้ออย่างหงุดหงิดโดยไม่สนใจเสียงตะโกนไล่หลังของผู้เป็นหัวหน้าทีม <br /> <br /> “โธ่เว้ย” <br /> <br />เขาถอดถุงมือแล้วกระชากเสื้อคลุมนักกีฬาออกจากร่าง กระจกเงาในห้องแต่งตัวเผยให้เห็นรูปร่างบึกบึนแบบนักกีฬาที่ฝึกมาอย่างโชกโชน แน่ล่ะ เขาอุตส่าห์ลงทุนไปฝึกร่วมกับทีมชาติบัลกาเรียมาตลอดปิดเทอม แต่ก็ยังแพ้ไอ้เตี้ยนั่นอยู่ดี เดรโกคว้าเสื้อคลุมนักเรียนมาใส่แล้วเดินออกจากห้องแต่งตัว <br /> <br /> แย่ที่สุดที่เขาดันออกมาพร้อมกับที่ประตูอีกด้านของทีมกริฟฟินดอร์เปิดออก <br /> <br /> และร่างผอมบางของแฮร์รี่ พอตเตอร์ยืนอยู่ตรงนั้น <br /> <br />ดวงตาสีเขียวที่มองมาที่เขาไร้แววใดใด ไม่มีทั้งความสะใจเยาะเย้ยหรือความหงุดหงิดไม่ชอบใจ ราวกับอีกฝ่ายเห็นเขาเป็นเหมือนลายสลักตามฝาผนังด้านหลังอย่างนั้นแหละ เป็นอีกครั้งที่เดรโกรู้สึกขัดใจขึ้นมาตงิด ๆ <br /> <br /> “ไง พอตเตอร์” เขาฝืนยิ้มเหยียดตามปกติ “ดังอีกแล้วล่ะสิ” ใช่ หาเรื่องหมอนั่นแบบปกตินั่นแหละเดรโก <br /> <br /> “ฉันไม่อยากมีเรื่องกับนาย มัลฟอย” แฮร์รี่บอกเสียงเบา ความรู้สึกดีใจจากการชนะการแข่งขันทำให้เด็กหนุ่มสดชื่นได้เพียงครู่เดียวเขาก็กลับมาซึม <br /> <br /> “นายมันไวได้ก็เพราะไอ้ไฟล์โบต์นั่นเท่านั้นแหละ” เดรโกยังไม่ยอมเลิก เขาอยากเห็นใบหน้าโกรธของคู่อริมาเป็นเครื่องดับอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง <br /> <br /> ของขวัญที่ซีเรียสให้เขา แฮร์รี่อดหวนคิดไม่ได้ แล้วมันก็ทำให้เขาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก เด็กหนุ่มเดินหลีกออกมา <br /> <br />แล้วความอดทนของเดรโกก็หมดลง เขาโพล่งประโยคที่ตนเองไม่คิดจะพูดออกมาไล่หลังคนเดินหนี <br /> <br />“การที่ไอ้ขี้คุกแบล็คตายนี่มันทำให้นายกลายเป็นไอ้โง่ไปเลยหรือไงฮะ! ” <br /> <br />แผ่นหลังของแฮร์รี่ชะงักกึก ไวกว่าที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว เด็กหนุ่มคว้าคอเสื้อของมัลฟอยแล้วกระแทกเขาติดผนังเสียงดังโครม <br /> <br />“หยุดพูดถึงซีเรียสแบบนั้น!!” ดวงตาสีเขียวจ้องเขม็ง เดรโกพยายามบิดตัวออกแต่แรงจากมือของคนที่ตัวเล็กกว่ากลับยึดไว้ราวกับคีมเหล็ก “นายไม่มีค่าพอที่จะพูดถึงพ่อทูนหัวของฉัน” เสียงเย็น ๆ พูดต่อก่อนจะสะบัดร่างเขาออก <br /> <br />เดรโกหอบหายใจด้วยความโกรธปนคาดไม่ถึง “แก...พอตเตอร์!” <br /> <br />“ฉันไม่มีเวลาจะมาเสียให้กับการเล่นยุแหย่เป็นเด็กของนาย มัลฟอย! อย่ามายุ่งกับฉันอีก!” แฮร์รี่พูดก่อนจะหันกลับไม่ไยดีกับร่างที่ยืนตะลึงมองตามด้วยสายตาเคียดแค้น <br /> <br />“ไอ้บ้าเอ๊ย!!” เดรโกกัดฟันกรอด <br /> <br />“แก!พอตเตอร์!ไอ้......!!ขอให้แก...อยู่ในสภาพทุเรศที่สุด...เท่าที่แกจะนึกกลัว...ขอให้....” <br /> <br />เด็กหนุ่มบ้านสลิธิรินยังคงร่ายยาวเหยียด <br /> <br />โดยที่เขาไม่รู้ผลซึ่งจะตามมาของมันสักนิด <br /> <br />......................................................................................................................................................................... <br /> <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110215725625694446?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1101555703029132412004-11-27T03:34:00.000-08:002004-11-27T03:41:43.030-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"> <br /><strong>ตอนที่ 21</strong> <br /> <br />“แฮร์รี่ นายจะกลับพรุ่งนี้จริงๆ เหรอ” <br /> <br />แฮร์รี่ พอตเตอร์ละมือจากเสื้อผ้าที่กำลังพับใส่กระเป๋า ข้าวของของเขามีไม่มากนักเพราะส่วนใหญ่ก็เก็บไปอังกฤษตั้งแต่คราวก่อน จะมีก็แต่เสื้อผ้าของซีเรียสที่เขาหยิบมาจากอพาร์ตเมนท์เท่านั้น ชายหนุ่มมองร่างสูงที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านสำนวนการสืบสวนคดีอย่างขะมักเขม้นอยู่บนเตียงของตัว แสงไฟจากเพดานสาดให้เห็นว่ารอยแผลบนใบหน้าคมคายนั้นจางหายไปเกือบหมดแล้ว <br /> <br />“อือ” เขารับสั้นๆ “ฉันจะแวะกลับอพาร์ตเมนท์ซีเรียสก่อน เอาของไปเก็บแล้วก็จะใช้กุญแจนำทางที่นั่น” กุญแจที่รอนเคยติดไว้ให้ตอนที่มาที่บ้านซีเรียสครั้งแรกตอนนี้ยังคงใช้ได้อยู่ <br /> <br />“เอลฟ์บ้านของนายคงน้ำตานองอีกแหงเลย” เดรโกพูดทั้งที่ไม่ได้เงยหน้ามามอง มือพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ “เฮ่อ! สำนวนคดีพวกนี้นี่มันยุงยากชะมัดเลยแฮะ ไม่น่าเชื่อว่าพวกนายจะต้องเขียนเจ้าพวกนี้ทุกวัน” เสียงถอนใจอย่างเบื่อๆ <br /> <br />แฮร์รี่อดยิ้มไม่ได้กับท่าทางที่ยังคงดูเอาแต่ใจไม่หายของอีกฝ่าย “เวลาจริงๆ เราอาจจะแค่รายงานต่อที่ประชุมน่ะ มีเลขาคอยจดแล้วก็พิมพ์ให้” เขาพูดแบบคนมีประสบการณ์มาก่อน ชายหนุ่มทรุดนั่งลงบนเตียง “แต่เวลารับงานต่อก็ต้องอ่านสำนวนคดีพวกนี้เหมือนกัน ถ้านายจะทำงานฝ่ายปราบปรามก็ต้องฝึกไว้” <br /> <br />“ฮ้าววววววววววววว” <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหลาปิดปากหาวยาวเหยียดก่อนจะวางแฟ้มหนักอึ้งลงบนโต๊ะข้างเตียง ร่างสูงเอนตัวลงนอน มือทั้งสองหนุนศีรษะ “ง่วงชะมัด” <br /> <br />แฮร์รี่มองตามกิริยานั้นก่อนจะพูด “งั้นก็รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันเองก็ต้องออกไปแต่เช้าเหมือนกัน” ดวงตาสีเขียวหม่นลง พรุ่งนี้ก็จะถึงเวลาจากกันแล้ว <br /> <br />ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงติดกันหมุนตัวกลับมา “นายจะไม่อยู่ต่ออีกหน่อยเหรอ พินซ์ไม่อยากให้นายกลับนะ ต้องร้องไห้งอแงแน่” <br /> <br />แล้วนายล่ะ เดรโก อยากให้ฉันกลับหรือเปล่า <br /> <br />เสียงถามในใจแต่แฮร์รี่ก็ไม่คิดจะพูดออกไป ชายหนุ่มตัดบทพลางเก็บกระเป๋า <br /> <br />“ไม่เป็นไรหรอก พินซ์น่ะ มีเพื่อนเล่นใหม่เดี๋ยวก็ลืมแล้วล่ะ” <br /> <br />ใช่...คนเราลืมเรื่องของคนที่เคยเดินเข้ามาในชีวิตได้ไม่ยากหรอก ยิ่งเมื่อพบสิ่งใหม่ ช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกันก็เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่าน...เท่านั้น <br /> <br />ร่างสูงที่มองอยู่นิ่งไปอึดใจก่อนจะถามเรียบๆ “แฮร์รี่ นายมีอะไรจะคุยกับฉันไหม” <br /> <br />คนถูกถามเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีฟ้าคราม พูดเหรอ.....เขาจะพูดอะไรกับคนที่กำลังจะมีชีวิตใหม่ที่สดใสได้ล่ะ นอกจาก.... <br /> <br />ชายหนุ่มยิ้มบางๆ ดวงตาสีเขียวจ้องตอบกลับส่อแววจริงใจกับคำพูดที่ตามมา <br /> <br />“ไม่มีอะไรมากหรอก เห็นนายกับพินซ์มีความสุขแบบนี้ ฉันก็คงกลับอังกฤษได้อย่างสบายใจแล้วล่ะ” <br /> <br />พูดจบแฮร์รี่ก็เดินไปปิดไฟ ห้องพักนั้นตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงจากหน้าต่างเท่านั้นที่ส่องเข้ามาเห็นเงาสลัวของร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆ ชายหนุ่มหันหลังให้กับร่างนั้น ราวกับกลัวว่าความมืดอาจจะไม่สามารถซ่อนความอ้างว้างที่ฉายชัดในแววตาของตนเองตอนนี้ได้ <br /> <br />ขอเพียงนายมีความสุข.... เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว.... <br /> <br />..................................................................................................................................................................................... <br /> <br />“โฮ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” <br /> <br />เสียงโหยหวนยาวเหยียดของก๊อกโกดังขึ้นทันทีที่แฮร์รี่บอกมันว่าเขาจะกลับอังกฤษ “ฮึ่ก ฮึ่ก นายท่าน.....นาย...ท่าน” <br />“ใจเย็นๆ ก่อนก็อกโก” ชายหนุ่มรีบยกมือห้ามมัน “ฉันไม่ได้จะไปตายนะ” <br /> <br />“แต่...แต่..นายท่านจะ..จะทิ้งก็อกโกนี่ขอรับ” <br /> <br />“ไม่ได้ทิ้ง แต่ฉันต้องกลับไปทำงานนะ อยู่ที่นี่แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ” <br /> <br />“แล้วนายผู้หญิง เอ้ย คุณเดรโกกับคุณหนูพินซ์ล่ะขอรับ นายท่านจะทิ้งไปหรือขอรับ ฮือ” <br /> <br />แฮร์รี่ชะงักกึก ก่อนจะพูดเสียงขรึม “คุณเดรโกทำงานที่นิวยอร์กนี่ เขาไม่ต้องการฉันคอยดูแลแล้วล่ะ” <br /> <br />“แต่...” เจ้าเอลฟ์บ้านป้ายน้ำตาป้อยๆ จนเจ้านายอดสงสารไม่ได้ ชายหนุ่มทรุดนั่งระดับเดียวกับมันแล้วพูดเสียงอ่อน ๆ </span> <br /> <br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">“ก็อกโก ฉันยังไม่ได้บอกคุณเดรโกนะ แต่ฉันกะว่าจะยกอพาร์ตเมนท์นี้ให้เขา” แฮร์รี่ฝืนยิ้ม “ยังไง....ฉันอาจจะไม่ได้กลับมาอีกอยู่แล้ว....เดี๋ยวแกจะได้คอยดูแลพินซ์ด้วยไง ดีไหมล่ะ” <br /> <br />“เลี้ยงคุณหนูพินซ์หรือขอรับ!”ก็อกโกเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมาทันที “จริงหรือขอรับ!” <br /> <br />ผู้เป็นเจ้านายพยักหน้าย้ำกับท่าทางกระตือรือร้นของเจ้าเอลฟ์บ้าน “จริงสิ” เขาถอนใจ <br /> <br />“แต่แกต้องเลิกเรียกคุณเดรโกว่า นายผู้หญิง ให้ได้ก่อนนะ” <br /> <br /> <br />แฮร์รี่หิ้วกระเป๋าลงมายังชั้นล่างโดยไม่ฟังเสียงก๊อกโกที่อาสาจะขนมาให้ เขาสั่งให้มันไปที่โรงพยาบาลแล้วบอกเดรโกเรื่องที่ห้องของซีเรียสแทน อย่างน้อยหมอนั่นกับพินซ์จะได้ไม่ต้องหาบ้านใหม่ให้ยุ่งยาก <br /> <br />ชายหนุ่มเดินลงมาถึงชั้นล่างของตึก มองหากุญแจนำทางที่อยู่ที่รางระบายน้ำตามที่รอนบอกครั้งก่อน ไม่นานนักก็พบ หมวกปาร์ตี้เก่าๆ ถูกผูกทิ้งไว้ตรงซอกของท่อ แฮร์รี่กระชับเสื้อคลุมสีน้ำเงินที่เขาไปซื้อกับเดรโกก่อนที่จะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปหาหมวกนั้น <br /> <br />“</span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong>จะไปทั้งอย่างนี้จริงๆ เหรอ แฮร์รี่” <br /></strong> <br />เสียงทักจากด้านหลังดังขึ้นจากด้านหลัง ชายหนุ่มชะงักกึกก่อนจะหันกลับไปมองต้นเสียง <br /> <br />หญิงสาวร่างท้วมผมสีแดงเพลิงในชุดเสื้อคลุมสีน้ำตาลอ่อนยืนอยู่ เธอกอดอกมองนิ่งหน้าบึ้ง <br /> <br />“จินนี่” แฮร์รี่เรียกก่อนจะละจากกุญแจนำทางเดินเข้าไปหา “มาส่งฉันเหรอ แล้วทอมล่ะ” <br /> <br />คนถูกถามตอบเสียงเรียบเฉย “ทอมไปทำงานจ้ะ ตอนนี้กำลังจัดการปิดคดีเนคตาร์” หญิงสาวขมวดคิ้วพร้อมกับพูดต่อด้วยท่าทางเคืองนิดๆ “ใจคอเธอจะกลับโดยที่ไม่ล่ำลาคนทางนี้เลยนะ แฮร์รี่ ถ้าคุณมอทโกเมอรี่ไม่บอกทอมกับฉันก็คงไม่รู้” </span></span> <br /> <br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ชายหนุ่มอึกอัก “เอ่อ...ฉันฝากโน้ตไปกับนกฮูกของกระทรวง...” <br /> <br />“แค่นั้นเองเหรอ” เสียงถามต่อเริ่มซักไซ้ จินนี่ยามนี้เหมือนคุณนายวิสลีย์ไม่มีผิด <br /> <br />“ก็...คือ...” คนถูดต่อว่ารู้สึกเกรงใจขึ้นมา ระยะหลังที่มีเรื่องยุ่งๆ เขาก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับพวกจินนี่จริงๆ <br /> <br />น้องสาวของเพื่อนสนิททำเสียงกึ่งงอนกึ่งน้อยใจ “แล้วตอนนี้พอจะมีเวลาคุยกับฉันไหมเนี่ย หรือว่าต้องรีบกลับอีก” <br /> <br />แฮร์รี่ยิ้มเอาใจเธอก่อนจะตอบ “มีแน่นอนอยู่แล้ว งั้น....เราออกจากห้องนี้ก่อนเถอะ ที่นี่อับไม่เหมาะกับคนท้อง” <br /> <br />เขาแตะศอกของจินนี่เบาๆ แล้วพาเธอออกจากห้องชั้นล่าง ขึ้นไปนั่งที่สวนข้างอพาร์เมนท์ หญิงสาวร่างท้วมทรุดนั่งบนม้านั่งพร้อมกับอดบ่นต่อไม่ได้ <br /> <br />“ใจร้ายจริงเชียว เธอยังไม่ได้ไปกินข้าวที่บ้านฉันเลยด้วย ทอมก็บ่นทุกวันเรื่องที่อดคุยเรื่องควิชดิชกับเธอเพราะมัวแต่ยุ่งๆ นึกว่าเธอจะอยู่นานกว่านี้” <br /> <br />“ไว้ค่อยคุยกันตอนงานแต่งงานรอนก็ได้นี่นา” แฮร์รี่ทรุดนั่งวางกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ข้างตัว <br /> <br />จินนี่หันไปมองดูชายหนุ่ม “จะรีบกลับไปไหนกันจ๊ะ งานก็เรียบร้อยแล้วนี่นา” เธอถามพลางปัดผมที่ปลิวไสวเพราะลมพัด “แล้วนี่...ลามัลฟอยหรือยัง” <br /> <br />แฮร์รี่ถอนใจพลางฝืนยิ้ม “บอกแล้ว....เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” บอกเสียงเรียบแต่ดวงตาหลุบลง จินนี่มองดูกิริยานั้น <br /> <br />“แล้วอยากจะให้เขาว่าอะไรล่ะจ๊ะ แฮร์รี่” <br /> <br />ชายหนุ่มส่ายหน้า “ไม่มีหรอก เห็นหมอนั่นดูมีความสุขดีแล้ว ฉันก็สบายใจ” <br /> <br />“สบายใจ? แล้วทำไมทำหน้าซึมอย่างนั้นล่ะฮึ” จินนี่ย่นจมูก <br /> <br />“ฉันสบายดีน่า ไม่เป็นไร” แฮร์รี่พยายามตัดบท แต่ก็ไม่สามารถซ่อนแววตาหม่นหมองของตนจากอีกฝ่ายได้ หญิงสาวถอนใจเบาๆ “เธอน่าจะคุยกับมัลฟอยให้รู้เรื่องก่อนจะกลับไปนะ” <br /> <br />“เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนี่ ก็ไม่มีอะไร...” <br /> <br />“อย่าปิดเลยน่า แฮร์รี่, เธอน่าจะพูดเรื่องความรู้สึกของเธอสองคนให้รู้เรื่อง จะกลับไปทั้งแบบนี้ได้ยังไง” <br /> <br />“จะให้ฉันพูดอะไรล่ะ จินนี่!” <br /> <br />ชายหนุ่มหลุดปากออกไปโดยไม่รู้ตัว เก็บความน้อยใจไว้ไม่ได้ “หมอนั่นไม่ได้ขอให้ฉันอยู่สักหน่อย! ตอนนี้เขาก็มีอนาคตของเขาเอง ฉันอยู่ก็เป็นส่วนเกินในชีวิตเขาเปล่าๆ” <br /> <br />จินนี่จ้องหน้าของชายหนุ่มนิ่งๆ “แฮร์รี่จ๊ะ แล้ว...เธออยากอยู่กับเขาหรือเปล่าล่ะ” <br /> <br />ชายหนุ่มชะงักก่อนจะพยักหน้า “อยากสิ” เขาเคยคิด...ว่าจะไม่ปล่อยให้คนคนนั้นจากไปไหนอีก แต่ตอนนี้.... <br /> <br />“งั้น....” หญิงสาวถามต่อ “เธอเคยถามมัลฟอยหรือยัง ว่าเขาอยากให้เธออยู่หรือเปล่า” <br /> <br />แฮร์รี่นิ่งคิดอยู่อึดใจก่อนจะส่ายหน้า “ไม่เคย” <br /> <br />“เห็นไหม” เสียงอีกฝ่ายบอกว่าเป็นต่อ “ยังเป็นคนปากแข็งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยน๊า มีอะไรก็ไม่ยอมพูด ไม่ยอมถาม เข้าใจอยู่ฝ่ายเดียว แล้วก็ต้องไปนั่งเศร้าอยู่คนเดียวทุกที” <br /> <br />“แต่..” <br /> <br />จินนี่รีบว่าต่อไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ “แฮร์รี่จ๊ะ ถ้าเราไม่ถามเราก็ไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเขาคิดยังไง แล้วถ้าเราไม่พูดออกมาก็สื่อความรู้สึกไปไม่ถึงหรอกนะ นี่มัลฟอยเขาไม่เคยถามเธอบ้างเลยเหรอ” <br /> <br />คำพูดลอยเข้ามาในความคิดของชายหนุ่ม ‘แฮร์รี่ นายมีอะไรจะพูดกับฉันไหม’ <br /> <br /> “ใช่ หมอนั่นถามนี่นา” ดวงตาสีเขียวเบิกกว้าง <br /> <br />“งั้นจะมัวรออะไรอีกล่ะ แฮร์รี่” น้องสาวของเพื่อนสนิทอมยิ้มพร้อมกับเร่ง “ไปบอกมัลฟอยเลยว่าเธอคิดยังไง” <br /> <br />“แต่...” <br /> <br />“จะมัวรออะไรอีกเล่า ขืนช้าเดี๋ยวเขาก็หลุดมือไปหรอก” ว่าที่คุณแม่เริ่มหงุดหงิด <br /> <br />แฮร์รี่ซึ่งหายกังวลแล้วอดขำกับท่าทางของอีกฝ่ายไม่ได้ “ทำไมดูเธอจริงจังกับเรื่องนี้จังเลย มาจากประสบการณ์จริงหรือเปล่านี่” เขาแกล้งล้อ <br /> <br />จินนี่ทำแก้มป่อง “ลองเธอมีแฟนเป็นคุณหมอพูดน้อย วันๆ เอาแต่อ่านหนังสือกับปรุงยาดูสิ เธอก็รู้เองแหละ” พูดจบหญิงสาวก็ยิ้มพลางตบหลังมือแฮร์รี่เบาๆ <br /> <br />“ไปบอกกับมัลฟอยอย่างที่ใจเธอคิดเถอะ” <br /> <br />แฮร์รี่ผุดลุกขึ้น “ท่าทางฉันจะติดหนี้เธอหลายครั้งแล้วนะ จินนี่ ตอบแทนยังไงก็ไม่หมดแน่” เขาว่าพลางยิ้ม <br /> <br />หญิงสาวยิ้มตอบ “แค่รับเป็นพ่ออุปถัมป์ของลูกฉันก็พอแล้วล่ะ อ้อ แวะไปทานข้าวที่บ้านฉันด้วยล่ะ แต่ตอนนี้รีบไปก่อนเร็ว” <br /> <br />ไม่ต้องเร่ง ชายหนุ่มก็ออกวิ่งไปที่โรงพยาบาลโดยไม่รั้งรออยู่แล้ว <br /> <br />............................................................................................................................................................................ <br /> <br /> <br />แฮร์รี่ไปที่ห้องคนไข้แต่พยาบาลเวรบอกว่าเจ้าของห้องเพิ่งออกไปข้างนอก เขาจึงรีบวิ่งไปที่สวนหย่อม ชายหนุ่มก้าวไปถึงบริเวณกลางสวนแล้วก็เห็นแผ่นหลังของร่างสูงกำลังเดินช้าๆ อยู่บนทางสายเล็กๆ ที่ทอดยาวไปยังริมฝั่งแม่น้ำ เขารีบสาวเท้าเข้าไปหาพร้อมกับส่งเสียงเรียก <br /> <br />“เดรโก!” <br /> <br /> ร่างที่กำลังเดินอยู่ชะงักกึกก่อนจะหันกลับมา ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างอย่างประหลาดใจปนตกใจเล็กน้อยที่เห็นชายหนุ่มยืนอยู่ด้านหลัง “แฮร์รี่? ฉันนึกว่านายกลับไปแล้วเสียอีก” <br /> <br />“เดรโก.. ฉันมีอะไรจะพูดกับนาย...” แฮร์รี่พูด เขาหยุดยืนห่างออกไป <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหลาเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยกมือกอดอก “ก็พูดมาสิ” เสียงพูดเอื่อยๆ กับสีหน้านิ่งเฉยนั้นบอกความรู้สึกที่ทายไม่ถูก <br /> <br />แฮร์รี่นิ่งอยู่อึดใจก่อนจะพูดช้าๆ <br /> <br />“เดรโก....ฉันบอกว่า นายกับพินซ์มีความสุขแล้วฉันจะกลับอังกฤษได้อย่างสบายใจน่ะ....ฉันโกหก...” เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำทะเล <br /> <br /> “ถ้าต้องไปจากที่นี่...ฉันไม่มีความสุขเลย” <br /> <br />“ทำไมล่ะ” <br /> <br />อีกฝ่ายจ้องตอบกลับ สีหน้าเรียบเฉยนั้นปรากฏแววบึ้งนิดๆ ก่อนจะหายไปแล้วเดรโกจึงพูดต่อ <br /> <br />“นายเองก็จะรีบกลับบ้านไม่ใช่เหรอ นิวยอร์กไม่มีอะไรให้นายอาลัยอาวรณ์แล้วนี่” ประโยคนั้นประชดเล็กน้อย <br /> <br />“มีสิ” แฮร์รี่พูดจริงจัง “ก็...นายไงล่ะ” <br /> <br />“ฉัน?”คนถามแกล้งทำหน้าไม่เชื่อ “เพราะฉันงั้นเหรอ? อย่ามาโกหกเลยน่า ขนาดฉันขอให้นายอยู่ต่อนายยังไม่อยู่เลย” <br /> <br />“นายขอให้ฉันอยู่ตอนไหนกัน?” คนถูกกล่าวหาถามกลับ <br /> <br />ใบหน้าคมคายยิ่งบึ้งหนัก “ก็ที่ฉันถามนายเมื่อคืนน่ะว่า นายจะไม่อยู่ต่ออีกหน่อยเหรอ นั่นไม่ใช่คำถามหรือไง” <br /> <br />“นั่นนายถามให้พินซ์ต่างหาก” แฮร์รี่พยายามแก้ต่าง “ช่างเหอะ เอาเป็นว่า...เดรโก...ฉันไม่อยากจากนายไปไหนอีกแล้ว...” <br /> <br />ใบหน้าคมคายแกล้งทำท่าประหลาดใจ “หมายความว่านายอยากอยู่กับฉัน…” ถามแล้วก็ก้มลงมองร่างสูงของตัวเอง “ทั้งที่ฉันเป็นแบบนี้เนี่ยนะ” <br /> <br />แฮร์รี่พยักหน้ามั่นใจ “ใช่ ไม่ว่านายจะเป็นยังไง นายก็เป็นเดรโกที่ฉันอยากจะอยู่ด้วยตลอดไป” <br /> <br />คราวนี้ใบหน้าคมคายจึงยิ้มนิดๆ ดวงตาสีฟ้าครามส่อแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาบ้าง <br /> <br />“งั้น...ต้องพิสูจน์หน่อยล่ะ” <br /> <br />ร่างสูงก้าวพรวดเข้ามาจนชิด มือเรียวยาวแตะที่แขนของชายหนุ่มแบบไม่ทันให้ตั้งตัว “หลับตาสิ” เสียงทุ้มบอกเบา ๆ <br /> <br />“เอ่อ...เดี๋ยว..เดรโก” แฮร์รี่ทำท่าจะถอยหนี ถึงจะทำใจไว้แล้ว แต่ว่าคนตรงหน้าก็ไม่ใช่ร่างเล็กที่คุ้นเคยอยู่ดี “ไม่..เหมาะมั้ง...คือ...” <br /> <br />“นายอยากจะพิสูจน์คำพูดตัวเองรึเปล่า...” เสียงเร่งพร้อมกับจับแขนอีกฝ่ายไว้แน่นกันไม่ให้หนี “ถ้าใช่ก็อยู่นิ่งๆ” <br /> <br />คนที่ขุดหลุมดักตัวเองเลยต้องกลั้นใจหลับตา ลมหายใจอุ่นแผ่วปะทะกับใบหน้า <br /> <br />แล้วชายหนุ่มก็รู้สึกว่ามีมือเล็กๆ เลื่อนมาแตะที่ไหล่ก่อนจะกดลงเล็กน้อยราวกับเจ้าตัวคนจับต้องเขย่งตัวขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยลอยมาพร้อมกับริมฝีปากบางประทับลงบนแก้มอย่างแผ่วเบา <br /> <br />แฮร์รี่รีบลืมตาขึ้นแล้วก็ต้องอ้าปากค้างกับภาพของคนที่อยู่ตรงหน้า “เดรโก? นาย?” <br /> <br />“อะไรเล่า เจ้าแฮร์รี่ซื่อบื้อ” <br /> <br />เสียงพูดกึ่งขำกึ่งเขินดังมาจากร่างเล็กบางที่ยืนชิด ใบหน้าสวยหวานนั้นแสนคุ้นตา จะแปลกก็แต่เส้นผมสีทองที่เคยหยักยาวถูกตัดสั้นเหลือแค่ปรกต้นคอเท่านั้น <br /> <br />“นาย...ทำไม...” <br /> <br />ร่างบางไม่ตอบ กลับหันที่พุ่มไม้ข้างๆ แล้วบอกเสียงดัง “ขอบใจมากพินซ์ ก็อกโก” <br /> <br />เสียงกุกกักพร้อมกับพุ่มไม้นั้นสั่นไหว แล้วใบหน้าเล็กของเด็กหญิงตัวจิ๋วกับเจ้าเอลฟ์บ้านก็โผล่ออกมา “เรียบร้อยแล้วนะเดรก” พินซ์ถามหน้ายิ้มแป้น <br /> <br />เดรโกยิ้มตอบ ขยิบตาให้เด็กในปกครอง “ใช่ ไปเล่นกันก่อนไป๊” แกล้งโบกมือไล่ทั้งสอง โดยแฮร์รี่ซึ่งยืนข้างๆ ยังอ้าปากค้างงุนงงอยู่ <br /> <br />“ไปก็ได้ เย๊ ทีนี้แฮร์รี่ก็ไม่ต้องทำหน้าเศร้าแล้ว” <br /> <br />พินซ์หัวเราะคิกคักก่อนจะดึงก็อกโกที่อมยิ้มปลื้มใจออกไปทิ้งให้ทั้งสองอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง <br /> <br />“เดรโก นี่มันอะไรกัน….ทำไมนาย...” แฮร์รี่ถามตะกุกตะกัก <br /> <br />“อ้อ นี่เหรอ” คนตอบแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้จับผมตัวเอง “มันไหม้แล้วก็เลยตัดออกน่ะ” <br /> <br />“ไม่ใช่...ตัวนายต่างหาก...ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ไหนว่าคำสาปคลายแล้ว...” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับแตะไหล่ร่างบางราวกับอยากจะสัมผัสให้แน่ใจว่านี่เป็นเรื่องจริง <br /> <br />“คำสาปคลายเพราะฤทธิ์แอมโบรเชียร์ต่างหากเล่า พอยาหมดฤทธิ์มันก็กลับมาเป็นแบบเดิม จะว่าไปยานั่นก็ใช่ยาวิเศษเลยแฮะ” <br /> <br />“ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมฉันไม่รู้?” ชายหนุ่มยิ่งงุนงงเข้าไปอีก <br /> <br />คนตัวเล็กยักไหล่ “ก็ซักสองสามวันมาแล้วแหละ แต่ฉันยังพอมีพลังเวทย์เสกคาถาแปลงร่างให้เป็นแบบนั้นได้ มาวันนี้แหละที่ต้องให้พินซ์ช่วย ดีนะว่าสอนคาถาแปลงกายให้ยัยนั่นไว้มั่งแล้ว” <br /> <br />แฮร์รี่ฟังจนจบแล้วก็อุทาน “แสดงว่านายหลอกฉันล่ะสิเนี่ย !” <br /> <br />ใบหน้าหวานยิ้มเจ้าเล่ห์ “ก็ตอนที่ฟื้นขึ้นมา นายอยากทำเฉยใส่ฉันก่อนทำไมล่ะ โดนแบบนี้บ้างก็ดี” ว่าแล้วก็ทำท่าจะผละออกห่าง แต่แฮร์รี่ซึ่งหายงงแล้วตวัดแขนรวบเอวของร่างบางไว้ “จะไปไหน ร้ายนักนะนายนี่ ทำฉันไม่สบายใจอยู่ตั้งหลายวัน” ชายหนุ่มพูดแบบกึ่งยิ้มกึ่งหมันเขี้ยว <br /> <br />คนในอ้อมกอดดิ้นขลุกขลักพร้อมกับแลบลิ้นหลอก “ยือ ก็นายอยากอ้ำอึ้ง ไม่ถามเองทำไมล่ะ” <br />“รู้ไหมถ้าจินนี่ไม่ไปห้าม ป่านนี้ฉันกลับไปนั่งเศร้าที่อังกฤษแล้ว” เสียงพูดอ่อนโยนพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งลูบผมสีทองของคนตรงหน้าเบาๆ <br /> <br />เดรโกนิ่งก่อนจะถาม “แล้ว...นายต้องกลับอังกฤษไหม” <br /> <br />“กลับสิ” แฮร์รี่พยักหน้า มือทั้งสองยังคงอยู่ที่เอวบาง “งานฉันอยู่ที่โน่นนี่นา” ชายหนุ่มถามกลับบ้าง “แล้วนายล่ะเดรโก จะทำยังไงต่อ” <br /> <br />คนตัวเล็กยักไหล่ “ก็ไม่รู้สิ ฉันไม่มีเวทมนต์อีกแล้ว อาจจะกลับไปทำงานที่เดิมละมั้ง หัวหน้าที่ร้านก็คงรับฉันกลับไปทำงานแหละ ถึงจะหยุดนานไปหน่อยก็เถอะ” <br /> <br />“ที่เดิม? ร้านอาหารที่มีเจ้าโทนี่ทำงานอยู่น่ะเหรอ” ชายหนุ่มนึกถึงเจ้าหัวหน้า ‘เดรกแฟนคลับ’ ขึ้นมาแล้วก็อดฉุนไม่ได้ <br /> <br />“อือ” <br /> <br />“ไม่เอา ฉันไม่ให้นายกลับไปทำงานที่นั่นแล้ว” แฮร์รี่พูดพลางทำหน้าบึ้ง ดึงให้คนตัวเล็กเข้ามาแนบอกแบบหวงๆ ถึงจะรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้สนใจเจ้าโทนี่ แต่ก็ไม่อยากให้เจ้าหน้าจิ้งจกนั่นมาเกาะแกะวุ่นวายอีก <br /> <br />เดรโกย่นหน้า “แล้วจะให้ฉันทำมาหากินอะไรล่ะฮ๊ะ ไม่ใช่เศรษฐีนี่จะได้ไม่ต้องทำงาน แล้วยังพินซ์อีกค...” <br /> <br />“กลับอังกฤษกับฉันไหม” แฮร์รี่ถามเร็วๆ แทรกเข้ามาก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ <br /> <br />คนที่พูดค้างชะงักกึก ใบหน้าสวยฉงน “กลับอังกฤษ...กับนาย?” <br /> <br />“ใช่ ก็บ้านฉันที่กริมโมเพลซ ความจริงบ้านของซีเรียสน่ะ....มันใหญ่จะตาย” ชายหนุ่มหาเหตุผลทีเล่นทีจริง “ทำความสะอาดคนเดียวเหนื่อยแทบแย่แน่ะ...” <br /> <br />“นายจะเอาฉันไปเป็นหัวหน้าพ่อบ้านหรือไง?” เสียงถามห้วนแต่ใบหน้าสวยกลับเรื่อขึ้น <br /> <br />แฮร์รี่ยิ้มก่อนจะก้มกระซิบที่ข้างหูของคนตัวเล็ก “จะอยู่ตำแหน่งไหนก็แล้วแต่นาย...” <br /> <br />แก้มนวลเลยยิ่งแดงขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะพยายามแก้เขินด้วยการดันตัวออก “พอเลย...ปล่อยได้แล้ว...” <br /> <br />“ไม่ปล่อย บอกก่อนว่าจะกลับอังกฤษกับฉัน” คนกอดได้ทีเลยซบหน้าลงกับผมสีทองที่ตัดสั้นนั้น <br /> <br />“เอ๊....นายนี่....” ร่างเล็กทำเสียงขัดใจ คนสูงกว่าเลยใช้มือเชยคางของอีกฝ่ายขึ้น ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องเข้าไปในดวงตาสีฟ้าคราม เสียงพูดแผ่วกระซิบแต่หนักแน่น “กลับบ้านกับฉันนะ เดรโก” <br /> <br />ใบหน้าขาวซึ่งกลายเป็นสีชมพูไปแล้วหลุบตาลงนิ่งอยู่อึดใจก่อนจะพยักหน้าพร้อมตอบรับเสียงแผ่ว “อือ” <br /> <br /><strong>“ไชโย!”</strong> <br /> <br />แฮร์รี่ร้องเสียงดัง แขนยาวตวัดเอวบางของอีกฝ่ายแล้วดึงเข้ามาหาจนเท้าของคนตัวเล็กลอยขึ้นจากพื้น ร่างบางหมุนไปตามแรงโอบของคนตัวสูงกว่าที่กำลังหัวเราะเบิกบาน <br /> <br /> “เฮ้ย แฮร์รี่” คนที่ถูกหมุนจนตัวปลิวเลยต้องผวากอดคอชายหนุ่มไว้แน่น “ปล่อยนะ เล่นอะไรเนี่ย” เสียงโวยวายลั่นๆ อยู่นานกว่าแฮร์รี่จะยอมปล่อยเขาลง ทั้งสองยืนอยู่กลางสวน สายลมเย็นพัดวูบเข้ามาในสวนจนใบไม้ที่เริ่มแห้งกรอบปลิวโปรยปราย “อากาศเย็นแล้วนะ” แฮร์รี่พูดขึ้นหลังจากคลายอ้อมกอดให้คนตรงหน้าเป็นอิสระ “หนาวไหมเดรโก” <br /> <br />อีกฝ่ายไม่ได้ฟังประโยคนั้นเท่าไหร่เพราะมัวแต่จัดผมสีทองซึ่งยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทางพลางบ่น “ลมยิ่งแรงๆ อยู่ยังมาเล่นแบบนั้นอีก ผมยุ่งหมดเลย” <br /> <br />“น่าๆ อ๊ะ....” คนถูกต่อว่าทำหน้ารื่นอารมณ์ดีก่อนจะเพ่งใบหน้านวลที่ตอนนี้ทั้งเขินทั้งฉุน “เดรโก มีอะไรติดหน้านายแน่ะ” <br /> <br />“อะไร” ร่างบางพูดแล้วใช้มือปัดหน้าตัวเอง <br /> <br />“ไม่รู้ ยังไม่ออกเลย นายหลับตาสิ เดี๋ยวฉันปัดให้” ชายหนุ่มพูดหน้าเฉย <br /> <br />“เอ้า”คนตัวเล็กยอมหลับตาโดยดี “เร็วๆ เข้า เดี๋ยวฉันจะไปตามพินซ์” <br /> <br />“อือ” แฮร์รี่กระซิบ มองใบหน้าสวยที่หลับตาพริ้มเห็นขนตางอนยาวนั้น <br /> <br />ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยน แล้วก้มลงประทับจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาอ่อนหวาน สายลมที่พัดกรรโชกเมื่อครู่ผ่อนเบาลงราวกับเป็นใจ มือของแฮร์รี่แตะที่หลังของร่างบางที่ตัวแข็งไปแล้ว เขาดูดดื่มความหวานจากริมฝีปากสีชมพูนั้นจนพอใจก่อนจะผละออก จึงเห็นว่าคนตัวเล็กตรงหน้ายืนเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง <br /> <br />ชายหนุ่มยิ้มกริ่มก่อนจะพูดหน้าตาเฉย “กลับเข้าไปข้างในกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะเรียกพินซ์ให้เอง” <br /> <br />เดรโกได้สติแล้วก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “แฮร์รี่...นาย....” <br /> <br />“อะไรเหรอ” ชายหนุ่มแกล้งทำหน้าฉงนบ้าง <br /> <br /> “แฮร์รี่...แก...” เสียงพูดยิ่งตะเบ็ง “ไอ้คนฉวยโอกาส” <br /> <br />ร่างเล็กโผเข้าทุบคนตัวใหญ่กว่าที่วิ่งหลบไป </span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong>“อย่าหนีนะ เจ้าบ้า ฉันจะฆ่านาย!” <br /></strong> <br />“ไม่เอาหรอก ฉันตายแล้วใครจะอยู่กับนายล่ะ” เสียงตะโกนตอบจากร่างสูงที่แกล้งหนี <br /> <br /></span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong>“ไม่รู้โว้ย นายตายแน่” <br /></strong> <br />เสียงโหวกเหวกนั้นค่อยๆ แผ่วห่างออกไป สายลมหนาวยังคงพัดแผ่ว แต่บริเวณที่ทั้งสองยืนเมื่อครู่กลับอบอุ่นราวกับว่าช่วงเวลาที่อ่อนหวานนั้นยังคงอยู่ <br /> <br />และมันจะยาวนานตลอดไป <br /> <br /></span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong>…………………………………….The End…………………………………………… <br /></strong> <br /> <br /> </span></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110155570302913241?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1100863366793923782004-11-19T03:21:00.000-08:002004-11-19T03:22:46.793-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>PART II <br /></strong> <br /> “พอตเตอร์!นายไม่เข้าเรียนตลอดเช้าเลยใช่ไหม”เสียง‘เจ้าแม่’ประจำตัวรอนบ่นลั่นโต๊ะของกริฟฟินดอร์ในห้องโถงจนเพื่อนๆหันมามอง <br /> <br /> “เอาน่า แกรนเจอร์ วันนี้ฉันไม่ได้ไปก่อเรื่องเดือดร้อนให้คนอื่นเลยนะ”ผมตอบด้วยสีหน้าที่คิดว่าซื่อบริสุทธิ์ <br /> <br /> “นายอย่านึกว่าฉันจะไม่รู้เรื่อง ทั้งระเบิดเหม็นที่ทางเดิน,เสกให้คุณนายนอริสกลายเป็นเป็ด,ขังพีฟไว้ในตู้กับบ๊อกกาต แล้วยังลูกสนิชปลอมที่บินว่อนไปทั่วห้องของศาสตราจารย์ทีลอว์นีย์....ผลงานของนายตลอดเช้านี้ แล้วนายยังจะว่าไม่ได้ก่อเรื่องเดือดร้อนให้คนอื่นอีกรึไง พอตเตอร์” <br /> <br /> “อืม ไม่ได้ก่อเรื่องเดือดร้อนให้‘คนอื่น’จริงๆ ก็....พวกนั้นเป็นคนอื่นที่ไหน เราออกจะสนิทกัน จริงมั้ยรอน?”ผมหันไปถามลูกชายของคุณหนูแกรนเจอร์ <br /> <br />“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”รอนหัวเราะออกมาเต็มเสียงอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อแฟนสาวเป็นฝ่ายจนแต้ม แล้วหมอนั่นก็สะดุ้ง หน้าซีดลงซีดลงด้วยสายตาคมจากคนข้างตัว “เอ่อ....” <br /> <br />เอาเข้าไป!เจ้ารอนนี่ท่าทางจะหือไม่ขึ้นตลอดชาติแน่ แถมเดี๋ยวนี้ไม่รู้ทำไมคุณนายวีสลีย์ในอนาคตถึงได้มาทำตัวเป็นผู้ปกครองผมไปด้วยก็ไม่รู้ ผมถอนหายใจ ก้มหน้าก้มตาทานอาหารกลางวันต่อไป <br /> <br />“ตกลงๆ แกรนเจอร์ เดี๋ยวตอนบ่ายฉันเข้าห้องเรียนแน่ๆ” แกรนเจอร์ยิ้ม......หึหึ ประมาทไปหน่อยนะ คุณพรีเฟ็คจอมเฮี๊ยบ <br /> <br /> <br />วิชาตอนบ่าย.....วิชาปรุงยาของศาสตราจารย์สเนป ที่บ้านกริฟฟินดอร์ต้องเรียนร่วมกับบ้านสลิธิริน <br /> <br />“เจ้าบ้าพอตเตอร์!ไหนบอกว่าจะเข้าเรียน!”สาวโหดแกรนเจอร์นั่งบ่นไปถึงเด็กหนุ่มคนดังอันดับหนึ่งแห่งฮอกวอร์ต ขณะที่คิ้วขมวดแทบจะติดกัน ทำให้แฟนหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆถึงกับตัวสั่นงันงก <br /> <br />“แฮ...แฮร์รี่คงกำลังมาล่ะมั้ง”รอนตอบ พยายามทำสีหน้าร่าเริงเพื่อดึงอารมณ์สาวเจ้าจากจุดเดือด <br /> <br />พร้อมกับเพื่อนๆกริฟฟินดอร์คนอื่นๆ บางคนก็หัวเราะกับภาพปกติของทั้งสอง ส่วนอีกหลายคนแอบส่ายหน้าปลงชะตาชีวิตแทนรอน <br /> <br />.....จบการรายงานโดยผู้สื่อข่าวพอตเตอร์..... <br /> <br />อา....ครับ...ตอนนี้ผมอยู่ในห้องปรุงยานั่นแหละ เพียงแต่อยู่ในผ้าคลุมล่องหนเท่านั้นเอง แกรนเจอร์นี่ไม่ไหวเลย ใส่ความกันชัดๆ ถึงผมจะก่อเรื่องนิดๆหน่อยๆแต่ก็ไม่ผิดคำพูดนะครับ ก็บอกไปแล้วนี่ว่าจะเข้าห้องเรียนน่ะ ไม่ได้บอกว่าจะเข้าเรียนซะหน่อย และตอนนี้ผมก็นั่งอยู่ทางซ้ายมือของเธอนี่เอง <br /> <br />สเนปสอนสูตรปรุงยาตัวใหม่อยู่หน้าชั้น ไม่รู้วันนี้เจ้าหัวเมือกไปอารมณ์ดีมาจากไหน ถึงไม่สังเกตว่าผมไม่อยู่ <br /> <br />ผมเบื่อฟังแกรนเจอร์กับรอนแล้ว เลยเดินเลาะไปตามที่ว่างระหว่างโต๊ะ ไปยังที่นั่งฝั่งซ้ายของพวกสลิธิริน......เจอแล้วครับ.........เดรโก มัลฟอยนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหลังสุดของพวกสลิธิริน <br /> <br />........แปลกแฮะ หมอนี่ชอบนั่งข้างหน้าห้องนี่นา ผมมองไปทางที่นั่งประจำของเขาแล้วก็เข้าใจ....สาวหน้าหมาจูจอมตื๊อ แพนซี่ พาร์คินสันครองเก้าอี้ข้างๆที่ตรงนั้นอยู่.....อืมม งานนี้ใครไม่เผ่นก็คงเป็นโรคประสาทล่ะ <br /> <br /> ผมเตะขาเก้าอี้ของเครบ..หรือกอยย์ก็ไม่รู้นะ จำหน้าไม่ได้ จนบอดี้การ์ดของมัลฟอยล้มโครมไปพร้อมเก้าอี้เสียงดังสนั่น ทำให้สเนปหันขวับมามองทางนี้ด้วยสายตาที่เริ่มขุ่น เอ่ยปากตัดคะแนนสลิธิรินเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี..ตั้ง.....5 คะแนน..... <br /> <br /> น่าสงสารเจ้าอ้วนนิดๆ ถูกมัลฟอยกับเพื่อนคนอื่นๆจ้องซะ... แต่ก็ดีไปอย่าง หมอนั่นลุกจากเก้าอี้ตัวเดิม ย้ายไปนั่งเก้าอี้ตัวถัดไป เพราะเข้าใจว่าที่ตรงนี้ต้องคำสาปอะไรซักอย่าง ผมเลยทรุดตัวลงนั่งแทน อืม....มัลฟอยเก่งวิชานี้จริงๆแหละ ไม่มีพลาดเลยซักนิด ......นานๆทีพลาดสักหน่อยดีกกว่ามั้ง...... <br /> <br /> ว่าแล้ว ผมก็หยิบเล็บมังกรใส่ลงไปอีกนิด.... <br /> <br /> “เฮ้ย!”มัลฟอยอุทาน เมื่อยาในหม้อเปลี่ยนจากสีเขียวกลายเป็นสีม่วง แต่ก็ไม่โวยวายอย่างที่คิด เหยื่อของผมรีบไปหยิบส่วนผสมอีกอย่าง ที่คาดว่าเป็นหางน็อกเทล ข้างๆตัวใส่ลงไปเพิ่ม ทำให้น้ำยาค่อยๆกลับเป็นสีเขียวตามเดิม <br /> <br /> แต่อย่านึกว่าจะหยุดแค่นี้.....ผมหันไปหยิบผงเกร็ดงูใส่ลงไปเกือบเต็มกำมือ <br /> <br /> “เหวอ!”มัลฟอยร้องเมื่อน้ำยาของเขาสีเข้มขึ้นพร้อมกับมีฟองปุดๆขึ้นมาเหมือนกับจะระเบิด รีบหยิบหญ้าน้ำจากตู้ด้านหลังใส่ลงไปในปริมาณที่พอๆกับผงเกร็ดงู.........น้ำยากลับมาเป็นแบบเดิมอีกครั้ง <br /> <br /> มัลฟอยหันไปเล่นงานเครบกับกอยย์ “เครบ กอยย์ แกมายุ่งอะไรกับหม้อยาของฉันรึเปล่า” <br /> <br /> เจ้าทึ่มสองตัวอ้าปากค้างอยู่เหนือหม้อยาสีน้ำตาลของตนเอง รีบส่ายหน้าปฏิเสธ <br /> <br /> มัลฟอยจ้องตาสองคนนั้นเขม็ง แต่คงนึกถึงระดับความโง่ของบอดี้การ์ดส่วนตัวออก จึงได้แต่บ่นอาฆาตไปตามเรื่อง ทำเอาผมแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ <br /> <br /> ผมมองภาพตรงหน้าอย่างสนุกสนาน......ความน่าเบื่อของวันนี้ค่อยลดลงนิดหน่อย <br /> <br />......หิวจัง.....เมื่อกลางวันมัวแต่หาทางโต้กลับแกรนเจอร์ เลยไม่ได้กินอะไรเท่าไหร่ ยังดีที่ผมชอบพกขนมไปไหนมาไหนอยู่แล้ว....... <br /> <br />ผมหยิบขนมปังกรอบออกมาจากกระเป๋า ตั้งท่าจะกินแต่...... <br /> <br />เครบหรือกอยย์ไม่รู้เดินผ่านด้านหลังเข้ามาหามัลฟอยพร้อมกับชนไหล่ผมดังพลั่ก!!! <br /> <br />ขนมปังกรอบอบน้ำผึ้งของโปรดลอยลิ่วไปตกใส่หม้อปรุงยาของมัลฟอย!!!!! <br /> <br />ตูม!!!!!! <br /> <br />ไม่รู้จะบรรยายยังไงถูกกับเสียงระเบิดดังสนั่น พร้อมกับน้ำยาที่เปลี่ยนเป็นสีฟ้าใสในชั่วพริบตา(ที่ขนมปังตกลงไป)ระเบิดจากหม้อกระจายไปทั่ว <br /> <br />ผ้าคลุมล่องหน!!!! ด้วยความเป็นห่วงของที่พ่ออุตส่าห์ให้มาฉลองวันเปิดเรียนปีแรก ผมจึงรีบถอดผ้าคลุมล่องหนออก ยัดใส่ไว้ใต้ตู้ด้านหลังทันทีโดยไม่ทันได้นึกถึงผลที่จะตามมา.... <br /> <br />ผลหรือครับ?เครบกับกอยย์ไวอย่างไม่น่าเชื่อ หลบเข้าไปใต้โต๊ะทันก่อนที่น้ำยาสีฟ้าใสนั่นจะอาบร่าง แต่.....ผมกับมัลฟอยยืนอยู่ท่ามกลางสายตาของนักเรียนทั้งชั้นและสเนปที่จ้องมายังพิกซี่ร่างยักษ์สองตัวด้านหลังห้อง <br /> <br />“แฮร์รี่?” “พอตเตอร์?” “มัลฟอย?” เสียงเรียกเหมือนไม่แน่ใจจากเพื่อนๆในชั้น <br /> <br />ผมสีบรอนด์ของมัลฟอยกลายเป็นสีฟ้า ผิวซีดๆและเครื่องแบบเขียว-ขาวของสลิธิรินก็ถูกเคลือบด้วยน้ำยาเหนียวๆสีฟ้าใสจนมองไม่ออกว่าสภาพเดิมเป็นอย่างไร <br /> <br />ส่วนผมเองก็ไม่ดีไปกว่ากันซักเท่าไหร่ นอกจากเนคไทที่ไม่เปื้อนไปด้วยเพราะไม่ได้ใส่มาตั้งแต่แรก <br /> <br />เราสองคนยืนจ้องกันเอง ก่อนที่มัลฟอยจะได้สติโวยวายใส่ผม <br /> <br />“พอตเตอร์ นายอีกแล้ว!!!นายมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง” <br /> <br />“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ คุณหนูมัลฟอย ~”ผมทำเสียงกวนประสาทกลับไป พยายามไม่ให้เสียงมีพิรุธน่ะฮะ “นี่มันห้องเรียนนะ ไม่มีใครกำหนดซักหน่อยว่าห้ามเข้ามาตรงนี้” <br /> <br />“นาย!นายแกล้งเอาอะไรใส่หม้อยาของฉันใช่มั้ย!” <br /> <br />“ขอโทษเถอะ นายเห็นเหรอว่าฉันยื่นมือเข้าไปใกล้หม้อยาของนายน่ะ?”ผมตอบอย่างใจเย็นต่อ“ไม่มีหลักฐานก็อย่ามาใส่ความคนอื่นดีกว่านะ” <br /> <br />“เงียบ!!!”สเนปตวาดเสียงดัง ออร่าความโกรธกลับมาอีกแล้ว <br /> <br />ทั้งชั้นเงียบกริบ <br /> <br />“มิสเตอร์พอตเตอร์ เธอแกล้งใส่ส่วนผสมผิดๆลงไปในหม้อของมิสเตอร์มัลฟอยใช่มั้ย” <br /> <br />“เปล่าครับ”ผมตอบด้วยความมั่นใจ สองอันแรกที่ผมใส่ลงไปน่ะเป็นส่วนผสมที่ต้องใช้อยู่แล้ว เพียงแต่ใส่หนักมือไปหน่อยเท่านั้น ส่วนอันสุดท้ายนี่มันอุบัติเหตุต่างหาก ผมก็เสียดายขนมปังกรอบนั่นเหมือนกันนะ <br /> <br />“แล้วเธอไปทำอะไรอยู่ตรงที่นั่งของมิสเตอร์มัลฟอย?” <br /> <br />“ผมแค่มาหยิบของที่ตู้นี่”ผมชี้ไปที่ตู้ด้านหลัง ขออย่าให้ใครเกิดอยากไปค้นใต้ตู้ขึ้นมาเล้ย ไม่งั้นเสร็จแน่ <br /> <br />สเนปทำหน้าเหมือนภูเขาไฟใกล้ปะทุ“ฉันให้ทุกคนเตรียมของตั้งแต่ต้นชั่วโมงแล้วไม่ใช่หรือ?เหตุผลของเธอน่าสงสัยเกินไป หักกริฟฟินดอร์ 30 คะแ....” <br /> <br />ยังไม่ทันที่สเนปจะพูดจบก็มีเสียงฮือฮาอย่างไม่พอใจมาจากฝั่งกริฟฟินดอร์ <br /> <br />“อาจารย์ครับ แต่ไม่มีใครเห็นนะครับว่าพอตเตอร์เป็นคนทำให้หม้อยาระเบิด มัลฟอยอาจจะทำพลาดเองก็ได้”เซมัสพูดขึ้น .......โอ้ นายกล้ามากเซมัส.... <br /> <br />“อย่าเอาสมองของเดรโกไปเทียบกับนายดีกว่านะฟินิกัล ต้องเป็นเพราะพอตเตอร์แน่!”เสียงฝั่งสลิธิรินโต้ กลับบ้าง .....อืม น่าสนุกขึ้นทุกที.... <br /> <br />ความวุ่นวายในห้องเรียนยังคงดำเนินต่อไป พร้อมกับความสนุกสนานของผม จนกระทั่งเสียงของสเนปตวาดขึ้นอีกรอบ <br /> <br />“เงียบเดี๋ยวนี้!”เขารอจนเสียงโวยวายซาลง “หักทั้งสองบ้าน10คะแนนสำหรับการทำให้ห้องเรียนวุ่นวาย และเธอทั้งสองคน มิสเตอร์พอตเตอร์ มิสเตอร์มัลฟอย ไม่มีการหักคะแนนสำหรับเรื่องนี้จนกว่าจะรู้ตัวการ แต่พวกเธอต้องถูกลงโทษ!” <br /> <br />เอ่อ.....ผมว่ามันชักจะเกินความสนุกแล้วสิ.....สายตาสเนปเหมือนกับจะเอาผมไปฆ่าอย่างนั้นแหละ <br /> <br /> <br />กว่าผมและมัลฟอยจะล้างไอ้น้ำยาประหลาดนั่นออกหมดก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมง ยังดีที่.....ไม่รู้เพราะฤทธิ์น้ำผึ้งรึเปล่า ที่ทำให้น้ำยานั่นไม่มีผลอะไรเลย แถมพอลองชิมปรากฏว่ามีรสหวานๆซะด้วยสิ.....อืม..บางทียาที่มีฤทธิ์มากที่สุดของฮอกวอร์ตคงเป็นขนมปังกรอบอบน้ำผึ้งแหงๆ <br /> <br />การลงโทษที่สเนปว่าก็คือการไปช่วยงานแฮกริดในตอนเย็นวันนั้น <br /> <br />ผมเปลี่ยนชุด เดินออกจากหอนอนด้วยความสบายใจ......โธ่เอ๊ย นึกว่าจะลงโทษอะไร ถ้าแค่นี้ก็สบาย จะได้มีเวลาแกล้งเหยื่อของวันนี้มากขึ้นด้วย..... ขณะที่กำลังเดินออกนอกปราสาทไปยังบ้านแฮกริด ผมก็เห็นใครคนหนึ่งในชุดเสื้อแขนยาวสีดำ กางเกงขายาว ยืนวางท่าพิงต้นไม้ต้นใหญ่อยู่ใกล้ๆทางออก......ถึงจะไม่เคยเห็นหมอนั่นในชุดอื่นนอกจากเครื่องแบบของโรงเรียน แต่ท่าทางแบบนั้น........ <br /> <br />“มัลฟอย” <br /> <br />พอได้ยินคนเรียก หมอนั่นก็หันกลับมานิดนึง ก่อนจะเมินหน้าหนี เดินไปยังบ้านของแฮกริดโดยเร็ว…เสียมารยาทชะมัด..ทำอย่างกับเห็นหน้าผมแล้วจะโชคร้ายอย่างนั้นแหละ ผมยังไม่ทันทำไรให้ซักหน่อย..... <br /> <br />เราเดินไปถึงหน้าบ้านแฮกริด...โอเคๆ ผมเดินตามหลัง...แฮกริดรออยู่ที่หน้าประตู แสงจากพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินทำให้เห็นร่างของแฮกริดสูงใหญ่กว่าเดิมเข้าไปอีก <br /> <br />แฮกริดเคยเป็นนักเรียนของฮอกวอร์ต เมื่อหลายปีก่อน แต่ถูกไล่ออกเนื่องจากแอบเลี้ยงแมงมุมยักษ์ไว้ในโรงเรียน เขาสนิทกับพ่อแม่ของผมดี ผมเลยพลอยได้รับความเอ็นดูไปด้วย <br /> <br />“เด็กๆ วันนี้ช่วยงานฉันหน่อยนะ เจ้าบัคบี๊ค ฮิปโปกริฟของฉันมันหลงเข้าไปในป่าเมื่อวันก่อน ฉันอยากให้พวกเธอช่วยเข้าไปหาดูหน่อย” <br /> <br />มัลฟอยทำหน้าเบ้ ถ้าผมดูไม่ผิด มีแววตื่นกลัวอยู่ในดวงตาสีซีดคู่นั่น.....โฮ่ สนุกล่ะสิ <br /> <br />“ถ้าเราเจอแล้วจะให้ทำยังไง จะให้พามันกลับมาที่นี่เหรอ?” <br /> <br />“ไม่ต้องๆ พวกเธอแค่จุดพลุให้สัญญาณก็พอ แล้วฉันจะรีบไปที่นั่น ฮิปโปกริฟจะค่อนข้างดุอยู่สักหน่อยกับคนไม่คุ้น แต่ถ้าเธอจะเข้าใกล้มันเธอต้องมองสบตามันไว้ แล้วก้มหัวให้มัน ถ้ามันก้มหัวตอบแสดงว่ามันยอมรับเธอ เธอก็จะเข้าใกล้มันได้” <br /> <br />“อืมๆ แล้วตกลงจะแบ่งกลุ่มกันเข้าไปยังไง?”มัลฟอยถาม น้ำเสียงยังน่าหมันไส้เหมือนเคย ....ทั้งๆที่กลัวแท้ๆ <br /> <br />“ฉันจะไปกับแฟงก์ เธอไปด้วยกันสองคน ถ้าไม่เจอ ก็มารวมกันที่นี่ก่อนสามทุ่ม” <br /> <br />“โอเคครับแฮกกริก” ผมยิ้มให้เขาแบบสบาย ๆ ขณะที่มัลฟอยทำหน้าเหมือนแฮกกริกเพิ่งบังคับให้เขากินหนอนฟลับเบอร์เข้าไปงั้นแหละ <br /> <br />“เดี๋ยวก่อน ทำไมฉันต้องไปกับพอตเตอร์ด้วย” เสียงค้านไม่เป็นผล เพราะแฮกกริกหันหลังเดินจากไปก่อนเขาจะทันพูดจบ <br /> <br />เหลือแต่ผมกับเขาสองคน โอ๊ะโอ๋ เดรโกที่น่าสงสาร........ <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110086336679392378?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1100675370145373462004-11-16T23:08:00.000-08:002004-11-16T23:09:30.146-08:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><strong>ตอนที่ 20 <br /></strong> <br /> แสงสว่างที่สายลมเย็นที่พัดผ่านหน้าต่างห้องเข้ามาปลุกแฮร์รี่ พอตเตอร์ให้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เพดานกับผนังสีขาว..โรงพยาบาลเซนต์อาเบล.... <br /> <br /> “ตื่นแล้วเหรอ” <br /> <br /> เสียงห้าวทักมาจากด้านข้าง ชายหนุ่มเผยอตัวลุกขึ้นแล้วก็รู้สึกเจ็บระบมไปทั้งร่าง “อูย...” แฮร์รี่ก้มลงมองแขนซ้ายที่มีผ้าพันแผลพันไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเขาพร่ามัวไปชั่วขณะเพราะแสงแดดส่องเข้ามากระทบพอดี ทำให้เห็นร่างที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างเป็นเพียงเงาเลือนลาง <br /> <br />“อย่าขยับเร็วนัก นายช้ำไปทั้งตัวเลยรู้หรือเปล่า” เสียงนั้นกล่าวต่อเนิบๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหาเขา <br /> <br />แฮร์รี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาล เส้นผมสีทองอ่อนนั้นถูกมัดไว้ลวกๆ ปลายผมมีรอยไหม้จนกรอบเกรียม ใบหน้าคมคายปรากฎรอยช้ำหลายรอย รวมทั้งมีผ้าก๊อตแปะไว้ที่แก้ม ดวงตาสีฟ้าอมเทาดูยินดี ริมฝีปากได้รูปยิ้มนิดๆ <br /> <br />“ตื่นซะที ฉันนึกว่าฉันต้องอยู่คนเดียวอีกนานเสียอีก” <br /> <br />“เดรโก...?” แฮร์รี่ยังคงไม่แน่ใจ <br /> <br />ใบหน้าคมคลี่ยิ้มมากขึ้น “ก็ใช่น่ะสิ แปลกตาใช่ไหมล่ะ” ร่างสูงก้มลงมองร่างกายตัวเอง “ฉันเองยังไม่ค่อยคุ้นเลย อยู่แบบนั้นมาตั้งหลายปี” พูดแล้วก็ยกมือเรียวยาวของตนขึ้นพิจาณาด้วยสายตาพอใจ <br /> <br />แฮร์รี่มองนิ่งก่อนจะถามเสียงอ่อน“แล้ว...นายเป็นไงบ้าง” <br /> <br />เดรโก มัลฟอยเดินไปทรุดนั่งบนเตียงของตนพร้อมกับกอดอก สีหน้าครุ่นคิด “ก็ยังไม่ค่อยชินน่ะ อาจจะเพราะร่างกายกับจิตใจฉันเปลี่ยนกลับไปเป็นแบบเดิมก่อนที่จะโดนคำสาปแบบกะทันหันละมั้ง คงต้องใช้เวลาปรับตัวสักพัก” <br /> <br />“งั้นเหรอ” ชายหนุ่มตอบรับ เขาเองก็ยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น <br /> <br />ใบหน้าหล่อเหลาทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “อ๊ะ ต้องเรียกหมอมาตรวจนายก่อน” เขาว่าแล้วเดินไปกดปุ่มข้างเตียงเรียกพยาบาลเวร สักครู่นายแพทย์ที่แฮร์รี่จำได้ว่าเคยรักษาเขาก็เดินเข้ามา <br /> <br />“ร่างกายไม่มีอะไรผิดปกตินะครับ รักษาตัวอีกสักอาทิตย์ก็กลับบ้านได้ แล้วอย่าหาเรื่องให้ตัวเองต้องมาโรงพยาบาลอีกล่ะ คุณพอตเตอร์” หมอบอกยิ้มๆ <br /> <br /> <br />“เมื่อวานคุณมอทโกเมอรี่มาเยี่ยม” เดรโกบอกอีกฝ่ายหลังจากที่คุณหมอเดินออกจากห้องไปแล้ว “ฉันบอกว่านายยังไม่ฟื้น วันนี้คงจะมาอีกพร้อมพวกพินซ์” <br /> <br />“พินซ์ปลอดภัยดีเหรอ! แล้ว...เรื่องการจับกุมเป็นไงบ้าง” ชายหน่มถาม <br /> <br />“ไม่รู้เหมือนกัน คุณมอทโกเมอรี่คงจะรอบอกพวกเราทีเดียว ฉันถามแต่เรื่องพินซ์เพราะห่วงยัยนั้น ดีที่ไม่เป็นอะไร ตอนนี้ฝากไว้กับน้องเล็กของพวกวิสลีย์” <br /> <br />“จินนี่?” <br /> <br />“ใช่” เดรโกเดินเข้ามาใกล้เตียงเขา “นายนอนพักเสียเถอะ อย่าห่วงเรื่องงานเลย” <br /> <br /> “แต่...” แฮร์รี่รู้สีกว่าเขามีเรื่องต้องพูดกับคนตรงหน้า แต่เมื่อสบตากับดวงตาสีฟ้าอมเทาที่ดูสงบนิ่งเข้าก็พูดไม่ออก <br /> <br />“นายมีอะไรหรือเปล่าแฮร์รี่” <br /> <br />ชายหนุ่มฝืนยิ้ม “เปล่า ไม่มีอะไร แค่จะบอกนายว่า ดีใจด้วยนะที่ถอนคำสาปได้” <br /> <br />ริมฝีปากบางยิ้ม “ขอบใจ” ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียงของตัวเอง <br /> <br />แฮร์รี่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปแล้วถอนหายใจเบาๆ รู้สึกแปลกในใจ <br /> <br />เขายินดีกับอีกฝ่ายจริง ๆ ได้หรือ ? <br /> <br />…......................................................................................................................................................................................... <br /> <br />“เดรก!!!!!” พินซ์เรียกเสียงใส ร่างเล็กจ้อยละจากมือของก๊อกโกวิ่งเข้ามาหาคนที่นั่งอยู่บนเตียงก่อนจะชะงักกึกเมื่อมองเห็นร่างนั้นเต็มตา “...คุณเป็นใคร...” เด็กหญิงขมวดคิ้วค่อยๆ เดินถอยหลังออกมา <br /> <br />เดรโกเหลือบมองแฮร์รี่ด้วยสายตาว่า ‘กะแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้’ เขายิ้มแล้วยื่นมือไปข้างหน้า <br /> <br />“พินซ์ ฉันเอง เดรกไง” <br /> <br />“ไม่ใช่ เดรกไม่ได้หน้าตาแบบนี้สักหน่อย!” เสียงพูดดื้อดึงทำท่าจะวิ่งกลับไปหาก็อกโก <br /> <br />“พินซ์ ฉันคือเดรกจริงๆ” ร่างสูงพูดแล้วลุกจากเตียงเดินทรุดนั่งยองๆ ข้างเด็กหญิง มือแตะที่แก้มกับผมสีน้ำตาลอย่างอ่อนโยน ดวงตาสีฟ้าจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาล <br /> <br />“จำฉันได้ไหม ยัยเด็กขี้แย” <br /> <br />พินซ์จ้องใบหน้านั้นอยู่อึดใจ ดวงตาสีน้ำตาลกว้างก่อนจะเบะปาก “เดรก! เดรกจริงๆเหรอ!” ร่างเล็กโผเข้าสู่อ้อมกอดของผู้ปกครองพร้อมกับร้องไห้โฮ <br /> <br />“ทำไมเดรกเป็นแบบนี้ล่ะ” มือเล็กจับใบหน้าคมสัน “เดรกโดนแม่มดใจร้ายสาปเอาแน่ๆ” <br /> <br />“เด็กโง่ ไปเอามาจากไหนกัน” เดรโกหัวเราะพลางขยี้ผมสีน้ำตาลฟูนั้นเบา ๆ “ฉันถอนคำสาปได้ต่างหากเล่า” <br /> <br />แฮร์รี่มองผู้ปกครองกับเด็กน้อยกอดกันด้วยสีหน้ายิ้มๆ แม้ดวงตาจะหม่น อย่างน้อยพินซ์ก็จำหมอนี่ได้ <br /> <br />มอทโกเมอรี่ซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม “แฮร์รี่ คุณเป็นยังไงบ้าง” <br /> <br /> “หมอบอกว่าอีกอาทิตย์นึงก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ หัวหน้า เรื่องคดีเป็นไงบ้างครับ” ผู้เป็นลูกน้องถามต่อ <br /> <br />เดรโกปล่อยพินซ์ให้ก๊อกโกพาออกไปเดินเล่นที่สวนของโรงพยาบาลก่อนจะเข้ามานั่งฟังด้วยเงียบๆ <br /> <br />“เราจับกุมพวกค้ายาได้หมด เกรกอรี่”มอทโกเมอรี่เล่า “กอยย์กับองครักษ์ส่วนตัวของเขาฆ่าตัวตายก่อนจะโดนจับกุม” <br /> <br />ร่างสูงที่นั่งอยู่ริมเตียงของตัวเองพยักหน้าขรึมๆ “ก็น่าอยู่หรอก หมอนั่นเคารพพ่อผมแล้วก็ศักดิ์ศรีของมัลฟอยมาก อาจจะมากกว่าผมเสียละมั้ง” ริมฝีปากบางยิ้มคล้ายจะเยาะตัวเอง <br /> <br />“ลืมมันเสียเถอะเดรโก” หัวหน้าหน่วยปราบปรามพูดพร้อมกับตบบ่าลูกชายของญาติห่าง ๆ อย่างเข้าใจ <br /> <br />“พวกที่เหลือโดยเฉพาะเจ้าโรนีย์ถูกจับ มันคงถูกขังลืมในแทนทารัสแน่ ส่วนมีเดียน่าก็ปลอดภัย เธอได้รับอภัยโทษเพราะไม่มีพวกค้ายามาคอยตามล่าแล้ว” <br /> <br />“งั้นที่มีเดียน่าต้องอยู่ในแทนทารัสก็เป็นการป้องกันเธอจากพวกฝ่ายมืดหรือครับ” แฮร์รี่ถาม <br /> <br />“ใช่ มีเดียน่าเป็นคนบอกเองว่า ถ้าเจสัน โกเดนไฟน์ตายไป เธอน่าจะเป็นเป้าหมายของพวกมัน ถ้าเป็นแบบนั้นเธอยอมอยู่ในคุกเสียดีกว่าจะช่วยผลิตยาพิษอันตราย” มอทโกเมอรี่เล่าด้วยสีหน้าชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวของหญิงชรา <br /> <br />“แต่ตอนนี้เธอก็กลับไปอยู่บ้านที่สก็อตแลนด์ได้แล้ว” คนเล่าเหลือบมองเดรโกที่เดินลุกเดินห่างออกไปดูพวกพินซ์ที่หน้าต่างห้อง ก่อนจะพูดต่อ <br /> <br />“แฮร์รี่ มีเดียน่าฝากผมมาบอกคุณนะ ว่าให้พา ‘คนสำคัญที่สุดในชีวิต’ ของคุณไปเยี่ยมเธอบ้าง” <br /> <br />แฮร์รี่ฟังแล้วก็ฝืนยิ้ม แกล้งถามเรื่องอื่นต่อ ชายหนุ่มแอบถอนหายใจแผ่วๆ ออกมาอีกครั้ง <br /> <br />คนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา----ตอนนี้อาจจะหายไปพร้อมกับคำสาปที่ลบเลือนแล้วก็ได้ <br />................................................................................................................................................................. <br /> <br />หลังจากนั้นมอทโกเมอรี่ก็เรียกเดรโกเข้าไปคุย แฮร์รี่จึงถือโอกาสขอตัวออกมาสูดอากาศข้างนอก เขาเดินลงไปถึงสวนด้านล่างที่พินซ์กับก๊อกโกเล่นกันอยู่ “แฮร์รี่!” เด็กน้อยวิ่งเข้ามาหา <br /> <br />“เล่นสนุกไหมพินซ์” ชายหนุ่มถามยิ้ม ๆ ก่อนจะทรุดนั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ริมทางเดิน <br /> <br />“สนุกสิ” พินซ์ตอบพร้อมกับปีนขึ้นมานั่งข้างๆ อย่างคึกคัก เด็กหญิงนิ่งไปอึดใจก่อนจะเรียกเสียงเบา “แฮร์รี่...” <br /> <br />“มีอะไรเหรอพินซ์” เขาหันไปมองใบหน้าเล็กที่ขมวดคิ้วมุ่น <br /> <br />“ทำไมเดรกถึงกลายเป็นแบบนั้นล่ะ” <br /> <br />ชายหนุ่มพยายามอธิบายสั้นๆ ให้อีกฝ่ายเข้าใจได้ง่าย “เดรกเคยโดนพ่อมดสาปเมื่อนานมาแล้ว ตอนนี้คำสาปก็คลาย เลยกลับร่างเดิมได้ไง” <br /> <br />เด็กหญิงพยักหน้าหงึกๆ บอกว่าเข้าใจ แต่คิ้วยังผูกโบอยู่ แฮร์รี่ยิ้มเอ็นดูท่าทางเคร่งขรึมเกินวัยนั้น ก่อนจะลูบผมสีน้ำตาลเข้มแล้วถามเสียงอ่อน “ทำไมเหรอ พินซ์ไม่ชอบเดรกแบบนี้หรือไง” <br /> <br />ศีรษะจิ๋วส่ายหน้า “ไม่ใด้ไม่ชอบนะ เดรกเป็นยังไงหนูก็รักอยู่ดี แต่ว่า....” <br /> <br />ใบหน้านั้นเงยขึ้นมองชายหนุ่ม ดวงตาสีน้ำตาลส่อแววห่วงใยอย่างซื่อบริสุทธิ์ <br /> <br />“มาอยู่ที่นี่กันนี่เอง” <br /> <br />เสียงเรียกจากด้านหลังพร้อมกับกระป๋องโค้กเย็นเจี๊ยบแตะแก้มของสองคนที่นั่งบนเก้าอี้จนต้องสะดุ้ง เมื่อหันไปก็เห็นร่างสูงยืนอยู่ด้านหลัง ริมฝีปากได้รูปยิ้มนิดๆ <br /> <br />“อ๊ะ เดรก” พินซ์ร้องขึ้น “มาตั้งแต่เมื่อไหร่” <br /> <br />“เมื่อกี้นี้ เอาน้ำมาให้คนป่วยกับเด็กขี้แย” ผู้ปกครองแกล้งว่า <br /> <br />“หนูไม่ใช่เด็กขี้แยน๊า” <br /> <br />“ก็เมื่อกี้ใครร้องไห้เป่าปี่ล่ะฮึ” ส่งเสียงล้อพร้อมกับเดินอ้อมมาด้านหน้า แล้วยื่นกระป๋องน้ำให้ “เอ้า จะเอาไหม” <br /> <br />“เอาสิ” พินซ์รับทั้งที่ยังหน้างอ เดรโกเลยขยี้ผมฟูนั้นอย่างมันเขี้ยว “ไป ได้น้ำแล้วไปวิ่งเล่นต่อ แต่อย่าไปไกลนักล่ะ” <br /> <br />“ยื่อ!!! เดรกขี้บ่นเหมือนเดิมเลย” <br /> <br />เด็กหญิงแกล้งแลบลิ้นใส่ก่อนจะวิ่งจากไปพร้อมกับความรู้สึกว่าเดรกคนใหม่ท่าทางผ่อนคลายกว่าคนเดิม หรือเพราะว่าเป็นผู้ชายกันนะ ที่แล้วมาผู้ปกครองของเธอเหมือนเป็นแม่ที่คอยห่วงลูกสาวมากกว่าเป็นพ่อที่ใจดีขี้เล่นแบบนี้ <br /> <br />แต่.....เด็กหญิงย่นหน้าเล็กน้อย <br /> <br />เธอชอบเดรกของเธอไม่ว่าเขาจะเป็นแบบไหน แต่ไม่ชอบที่แฮร์รี่ทำหน้าเศร้าแบบนั้นเลย <br /> <br /> <br />เดรโกมองตามร่างเล็กจ้อยที่วิ่งจากไป เขาหัวเราะหึหึแล้วหันกลับมายื่นน้ำอีกกระป๋องให้แฮร์รี่ที่ยังคงนั่งอยู่บนม้านั่ง <br /> <br />“เอ้า เด็กขี้แยเอาน้ำไปแล้ว ทีนี้คนป่วยจะกินน้ำไหม” <br /> <br />ชายหนุ่มรับกระป๋องน้ำมาโดยดี “ทำเป็นพูดไป นายเองก็เป็นคนป่วยเหมือนกันนั่นแหละ” เขามองใบหน้าที่ยังมีรอยช้ำ แต่จางไปมากกว่าเห็นตอนแรก ราวกับว่ามันค่อยๆ หายไปเอง <br /> <br />“ฉันหายดีแล้วน่า อย่างน้อยก็มากกว่านาย” คนตอบยักไหล่ “คงเพราะฤทธิ์แอมโบรเชียร์ละมั้ง” ร่างสูงยังคงยืนอยู่ เส้นผมสีทองที่มัดไว้พริ้วกับสายลม ก่อนที่เดรโกจะเหยียดแขนทั้งสองข้างยืดไปข้างหน้าคล้ายจะบิดขี้เกียจ แล้วพูดต่อเสียงเอื่อย <br /> <br />“จะว่าไปเจสัน โกเดนไฟน์ที่เก่งจริงๆ …คิดยาที่ถอนคำสาปโบราณได้” ใบหน้าหล่อเหลาครุ่นคิดก่อนจะถาม “แฮร์รี่ คดีนี้จบแล้วนายจะทำอะไรต่อ” <br /> <br />แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นมอง “ก็ยังไม่รู้ ฉันคงจะกลับไปทำงานละมั้ง” <br /> <br />“กลับอังกฤษน่ะเหรอ” เสียงถามต่อราบเรียบเป็นปกติ ไม่มีเค้าประหลาดใจหรือใจหายแม้แต่นิด <br /> <br />“ใช่” ชายหนุ่มพยักหน้าช้า ๆ “แล้วนายล่ะ เดรโก จะทำอะไรต่อ” <br /> <br />“นี่แหละที่ฉันจะปรึกษานาย” ร่างสูงยืนเอนหลังพิงต้นไม้ใกล้ ๆ “คุณมอทโกเมอรี่ชวนฉันทำงานที่กระทรวงเวทมนต์สาขานิวยอร์กนี่ ยังไงพลังเวทมนต์ฉันก็กลับมาแล้ว น่าจะทำอะไรที่เป็นประโยชน์ได้มากกว่าเมื่อก่อน” <br /> <br />“งั้นเหรอ” นี่เองที่หัวหน้าฝ่ายปราบปรามเรียกเดรโกไปคุย <br /> <br />“คราวนี้ฉันไม่ต้องกลัวว่าพวกบริวารของพ่อจะตามล่าแล้ว ทำงานในโลกเวทมนต์ได้ คงต้องหาบ้านใหม่....ไอ้ตึกนั้นมันจวนจะพังแล้วนี่นะ” ยิ้มกับความคิดของตัวเอง “แล้วพอพินซ์อายุถึงเกณฑ์ก็จะได้ส่งเข้าโรงเรียนเวทมนต์ที่นี่ได้ด้วย” ใบหน้าคมคายพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหันมาทางแฮร์รี่ “นายว่าเป็นไง” <br /> <br />ชายหนุ่มมองดวงตาสีฟ้าครามที่เปี่ยมไปด้วยประกายความสุขนั้น ความสุขและความภูมิใจในตัวเองที่กลับคืนมาเต็มเปี่ยม ไม่มีที่สำหรับเขาอีกแล้วกระมัง <br /> <br />“ก็ดีนี่” แฮร์รี่พูด “นายเองก็วางแผนไว้เรียบร้อย ฉันว่าก็ดี” <br /> <br />ใบหน้าคมคายคลี่ยิ้ม ร่างสูงเดินเข้ามาหา “ไว้ฉันจะพาพินซ์ไปเยี่ยมนายที่อังกฤษนะ”เสียงพูดร่าเริง “นายกลับไปเตรียมบ้านรอได้เลย” <br /> <br />“ยินดีต้อนรับอยู่แล้ว” แฮร์รี่ตอบเสียงแผ่ว สายตาสลดลง แต่อีกฝ่ายดูจะไม่ได้สังเกต มือตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ พร้อมกับยิ้มจริงใจ <br /> <br />“ขอบใจ แฮร์รี่ ขอบใจมากสำหรับที่ผ่านมานะเพื่อน” <br /> <br />‘เพื่อน’งั้นเหรอ? <br /> <br />“ไม่เป็นไร” แฮร์รี่ถอนใจพร้อมกับลุกขึ้นยืน อยากจะจบบทสนทนานี้เสียที <br /> <br />แต่อาจจะเพราะร่างกายยังอ่อนแรงอยู่ ชายหนุ่มเลยทำท่าจะเซ <br /> <br />“อ๊ะ” <br /> <br />เสียงคนที่ยืนอยู่ใกล้อุทานก่อนจะรีบยื่นแขนมากันร่างอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ล้ม ร่างสูงยื่นชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เสียงทุ้มกระซิบอยู่ริมหู <br /> <br />“เห็นไหม บอกแล้วว่านายน่ะยังเป็นคนป่วย” <br /> <br />แฮร์รี่มองแขนแข็งแรงที่ประคอง ร่างที่ยืนเคียงกันไม่ใช่ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดเขาดังก่อน แต่เป็นร่างที่สูงเท่าๆ กันและใบหน้าคมสันที่มองมา ดวงตาสีฟ้าครามดูผิดไปจากดวงตาที่เขาคุ้นเคย แม้จะเป็นมิตร—แต่ก็ห่างเหิน <br /> <br />ช่างเหมือนกับแววตาอีกคู่หนึ่งที่เคยมองเขาเมื่อนานมาแล้ว <br /> <br />“นายเป็นอะไรรึเปล่า แฮร์รี่” เสียงห้าวถามเมื่อเห็นว่าเขานิ่งเงียบไป “มีอะไรจะพูดกับฉันรึเปล่า หน้าเครียดเชียว” เสียงพูดอ่อนโยนพร้อมกับปลายนิ้วชี้จิ้มกลางหว่างคิ้วของชายหนุ่มเบา ๆ ท่าทีปฏิบัติราวกับว่าเขาเป็นพินซ์ <br /> <br />“เปล่า ฉันแค่เหนื่อยน่ะ จะไปพักแล้ว” แฮร์รี่เบี่ยงตัวออก อีกแล้ว ท่าทีที่อ่อนโยนห่วงใยทำให้รู้สึกเจ็บแปลบจนต้องกัดริมฝีปาก <br /> <br />“อือ” มือที่จับแขนอยู่จึงละออกโดยดี “ก็ดี นายกลับห้องเถอะ ฉันจะอยู่กับพินซ์อีกหน่อย” <br /> <br />แฮร์รี่พยักหน้าแล้วหันหลังกลับ เดรโกยังคงยืนอยู่ที่เดิม ร่างสูงกอดอกนิ่งหลังพิงต้นไม้ราวกับจะผ่อนคลาย <br /> <br />แต่ไม่มีใครรู้ว่าดวงตาสีฟ้าครามมองตามร่างที่เดินจากไปช้าๆ นั้นด้วยความรู้สึกอย่างไร <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> </span></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110067537014537346?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1100227238479261402004-11-11T18:36:00.000-08:002004-11-19T03:25:54.680-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>PART IV</strong> <br /> <br />ร่างของผมร่วงผลุบลงไปในบ่อนั้นอย่างช่วยไม่ได้!!! <br /> <br />ซวยแล้ว!!!! <br /> <br />นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมแว่บคิดตอนที่หล่นตูมลงมาสู่บึงน้ำลึกไร้ที่หยั่ง ซวยจริง ๆ ด้วย ถึงไม่อยากจะยอมรับแต่ก็ต้องบอกกันตรง ๆ... <br /> <br />...ผมว่ายน้ำไม่เป็นครับ... <br /> <br />เพราะพ่อนั่นแหละตัวดี! ซีเรียสด้วย! พยายามหัดผมว่ายน้ำตั้งแต่ผมยังตัวกะเปี๊ยก แถมไม่หัดที่แบบธรรมดาหรอกนะ พวกตัวกวนทั้งหลายเขาโยนผมโครมลงไปในบ่อแล้วนั่งดูผมตะเกียกตะกาย พยายามขึ้นจากน้ำหน้าตาเฉย!!! ดีว่าแม่กับรีมัสมาเห็นเข้าเสียก่อนเลยช่วยไว้ (แถมว้ากซะพวกพ่อหูชาไปเลย) แต่ก็เล่นเอาผมกลัวน้ำไปพักใหญ่จนไม่กล้าลงน้ำในที่ที่หยั่งไม่ถึงอีก ทำให้ผมยังคงว่ายน้ำไม่เป็นมาจนอายุ 16 เนี่ย (ผมเล่าแล้วก็อย่าเอาไปบอกใครล่ะ!) <br /> <br />ดึงตัวเองกลับมาที่เดิมก่อน....ผมชักหมดแรงกระเสือกกระสนแล้ว เบื้องหน้ามืดมิดจนมองอะไรไม่เห็น น้ำเย็น ๆ พาเอาขาจะเป็นตะคริวแม้จะพยายามตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำ อ่อก อ่อก หายใจไม่ค่อยออกแล้วแฮะ ผมต้องมาตายที่นี่เนี่ยนะ!? ขายหน้าชะมัด! หัวหน้าตัวกวนรุ่นทายาทจมน้ำตาย ยังไม่ได้แข่งควิชดิระดับชาติ ยังควงสาวได้ไม่ครบร้อย ยังป่วนโรงเรียนได้หน่อยเดียว (เอง) แถมที่สำคัญ...ยังไม่ทันได้แกล้งไอ้มัลฟอยได้สมใจเลย <br /> <br />นี่มันเวรกรรมอะไรฟะ! <br /> <br />ด้วยสติที่เริ่มลางเลือน ผมรู้สึกว่ามีมือนิ่ม ๆ มาฉุดร่างขึ้น....มีคนมาพาไปข้างบนแล้ว! หรือจะไปสวรรค์? โอ ตัวกวนอย่างเราก็ได้ขึ้นสวรรค์ด้วยเหรอเนี่ย <br /> <br />โอย...แว่นหลุดไปไหนแล้ว? หนังตาก็หนักจนมองใบหน้าที่ก้มลงมาใกล้นั่นไม่ชัดเลย <br /> <br />รู้แต่ว่า....คงสวย...หน้าเรียว ผิวออกขาว ๆ เนียน ๆ แบบนั้นเหมือนจะสะท้อนแสงจันทร์ได้แน่ะ ดวงตาก็วาวหยั่งกับอัญมณี ผมสีบรอนด์ที่ละเอียดราวเส้นไหมเปียกระ ๆ อยู่รอบกรอบหน้าก็น่าดูหลงใหลจนไม่อยากละสายตา .... <br /> <br />ว้าว บนสวรรค์มีนางฟ้าจริงๆ ด้วยแฮะ แต่...นางฟ้าคนนี้ทำไมขมวดคิ้วทำหน้าเครียดจัง? <br /> <br />แปะ แปะ <br /> <br />นางฟ้าเอามือนิ่ม ๆ มาตบแปะ ๆ ที่แก้มผมแล้วพูดอะไรบางอย่าง....?....เหมือนจะเรียกชื่อ...แต่ผมหมดแรงลุกแล้ว <br /> <br />นัยน์ตาสีซีดดูจะมีแววลังเลก่อนจะถอนใจเฮือก แล้วอยู่ดีๆ นางฟ้าก็เอามือบีบจมูกผมที่นอนอยู่ ใบหน้าที่ตรึงสายตาของผมมาตั้งแต่แรกเห็นนั้นค่อย ๆ เลื่อนเข้ามาใกล้...ใกล้....จนถึงระยะที่ทำให้ผม (ซึ่งใกล้ตาย เอ๊ย!ตายแล้ว) รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะค่อยประกบลงมาบนริมฝีปาก... <br /> <br />...อืม ปากนางฟ้านี่นิ่มชะมัด... ผมรู้สึกถึงอากาศที่เข้ามาภายในปอด ก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะผละออกแล้วประกบลงมาใหม่ .....เอ ค่อย ๆ มีแรงมากขึ้นแล้วแฮะ <br /> <br />คราวนี้ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายก้มลงมาหา ผมเอื้อมมือไปดึงศีรษะที่ทำท่าจะผละออกไปอีกครั้งลงมาแนบชิด ประกบริมฝีปากกับปากนิ่ม ๆโดยไม่ปล่อยจังหวะให้มีโอกาสหลบ!ไหน ๆ ก็ตายแล้วขอจูบนางฟ้าสวย ๆ ให้หายเศร้าใจก่อนละกัน <br /> <br />“อุ๊บ!” <br /> <br />เสียงอุทานจากคนที่โดนจู่โจมแบบไม่ตั้งตัว ดวงตาสีเทาตรงหน้าผมเบิกโพลง ท่าทางคงตกใจน่าดู พยายามดิ้นหนีอีกต่างหาก แต่ไปไหนไม่ได้หรอก ก็มืออีกข้างของผมรวบเอวคอด ๆ นั้นไว้นี่ครับ พยายามรั้งร่างบางที่ก้มอยู่ให้เข้ามาแนบอกแบบกะไม่ให้หลุด <br /> <br />เอ... เสียงนางฟ้านี่คุ้นชอบกลแฮะ...แต่ช่างเหอะ! <br /> <br />ผมเงยหน้าขึ้นอีกนิดเพื่อให้ปากสัมผัสกับปากนิ่ม ๆ ด้านบนได้ถนัดขึ้น แล้วก็ผละจากริมฝีปากนั้นนิดหน่อยก่อนจะกดลงมาใหม่ สัมผัสแผ่วเบาที่คิดว่าเป็นไปการส่งท้ายหลังตายในตอนแรก...แต่เมื่อรู้สึกถึงร่างนิ่ม ๆ อุ่น ๆ ที่อยู่ในอ้อมกอด...ทำให้ผมลืมความตั้งใจแรกเสียหมดเลย <br /> <br />มือข้างหนึ่งย้ายมายึดที่ท้ายทอยของอีกฝ่าย พร้อมกับกดเบา ๆ ให้ใบหน้าเนียนที่เบี่ยงหนีก้มต่ำลงอีก สายตาของผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ตื่นตระหนกคู่นั้นเหมือนถูกสะกด ก่อนจะประทับริมฝีปากแนบแน่นอีกครั้ง คราวนี้ดันลิ้นผ่านริมฝีปากนิ่ม ๆ เข้าไป <br /> <br />อือ...สำหรับจูบครั้งแรกอาจจะดูรุกรานมากไปนิด แต่นางฟ้าใจดีคงไม่ว่าหรอกมั้ง <br /> <br />ดูเหมือนผมจะคิดผิดแฮะ ตอนนี้นางฟ้าคงหายตกใจแล้ว แถมพยายามดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดผมอีกรอบ คราวนี้ดิ้นแรงกว่าครั้งแรกด้วย <br /> <br />แค่จูบเองน่า อย่าใจแคบสิ ผมคิดแต่ไม่ได้บอกเพราะกำลังพยายามไล้ลิ้นเข้าไปภายในโพลงปากนุ่มๆหอม ๆ ว้าว อย่าว่างั้นงี้เลยนะ ผมเคยจูบแบบลึกซึ้งมาก็หลายครั้ง แต่ไม่เคยมีสาวคนไหนมีจูบที่หวานเท่านางฟ้าคนนี้เลย <br /> <br />“อึ๊ ฮือ อือ” ท่าเธอจะเริ่มหายใจไม่ออกแล้วล่ะครับ แขนเรียวที่พยายามผลักดันร่างออกห่างจากผมในตอนแรกเริ่มอ่อนแรง ผมว่าผมผละออกก่อนดีกว่า แต่เอ นางฟ้านี่ยังต้องหายใจด้วยเหรอ <br /> <br />ผมคลายมือที่ยึดท้ายทอยกับเอวคนข้างบนไว้ ปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ ทันใดนั้นมือนิ่ม ๆ ที่แตะหน้าผมเบา ๆ เมื่อครู่ก็ชกเปรี้ยงเข้ามาทันทีทันที <br /> <br />“โอ๊ย!” <br /> <br />หูย เจ็บนะเนี่ย หมัดหนักชะมัด เป็นนางฟ้าชกคนได้ไง! <br /> <br />เอ๊ะ เจ็บเหรอ?....ไหนเค้าว่าตายแล้วจะไม่เจ็บ... <br /> <br />หันไปทางผู้โจมตี ฝ่ายนั้นผละหนีออกห่างหยั่งกับกลัวว่าผมจะดึงเข้ามาหาอีกงั้นแหละ เสียงหอบหายใจฮักๆปนกับเสียงคำรามลอดไรฟัน “แก........” <br /> <br />มีใครสอนเจ้าหล่อนไหมนะว่านางฟ้าที่ดีน่ะเค้าไม่คำรามกันหรอก...ยิ่งเสียงห้าว ๆ แบบนี้ยิ่งไม่.... <br /> <br />เอ๊ะ เสียงห้าว ? <br /> <br />“เอ่อ เธอ....” ผมพยายามเพ่งมองร่างตรงหน้าให้ชัดขึ้น แต่ด้วยสายตาที่พร่าเลือนทำให้ลำบากไม่ใช่เล่น.... <br /> <br />ร่างนั้นดูเหมือนจะเข้าใจอาการ แว่นซึ่งตกอยู่ทางหนึ่งถูกเขวี้ยงมาตกบนตัก ผมหยิบมันมาสวมและ... <br /> <br />“อ้าว มัลฟอย” <br /> <br />เดรโก มัลฟอยที่นั่งหอบอยู่ตรงหน้าผม เสื้อผ้าสีเข้มของหมอนั่นชุ่มโชก ผมสีบลอนน์ก็เปียกลู่กับใบหน้าซึ่งตอนนี้กำลังแดงก่ำ ริมฝีปากของหมอนั่นก็ดูเรื่อ ๆ ช้ำๆ ยังไงพิกล แล้วยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก็ไม่ใช่จะโกรธก็ไม่เชิงอีก (ดูจะทั้งสองอย่างเลยล่ะฮะ) แต่ที่สำคัญสายตาเนี่ย....หยั่งกับจะเข้ามาฉีกอกผมแน่ะครับ <br /> <br />“พอตเตอร์....ไอ้....” หมอนั่นพยายามเค้นเสียงออกมาทีละคำ “ไอ้...ฮึ่ย....” <br /> <br />ดูเหมือนหมอนี่กำลังพยายามสรรหาคำมาด่าผมแต่นึกไม่ออก รีบเบรกก่อนดีกว่า <br /> <br />“เดี๋ยว ๆ คนที่ช่วยฉันเมื่อกี้คือ...นาย...งั้นเหรอ?” <br /> <br />พอได้ยินคำถามของผม ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วดูเหมือนจะแดงขึ้นไปอีกฮะ เฮ่ย! จริงดิ่... <br /> <br />มัลฟอยหอบหายใจฮึดฮัด ดูเหมือนน้ำตาจะคลอหน่อย ๆ ก่อนที่หมอนั่นจะรีบปาดมันออกแล้วเอาหลังมือขยี้ริมฝีปากตัวเองแรงๆ หยั่งกับอยากจะลบความรู้สึกเมื่อกี้ให้หมด สายตาอาฆาตยังจ้องมาที่ผม...น่ากลัว...แต่ก็... <br /> <br />ว้า...จะให้บอกด้วยไหมว่าท่าทางแบบนี้มันดูน่ารัก...จังเลย.... <br /> <br />ผมคงจ้องใบหน้านั้นนานไปหน่อย มัลฟอยเลยลุกพรวดขึ้น หันหลังให้แล้วพูดเสียงเย็นทั้งที่ฟังก็รู้ว่ายังสั่นอยู่ <br /> <br />“พลุสัญญาณอยู่ไหน ฉันจะเรียกแฮกริดมารับ” <br /> <br />“อ้อ” ผมดึงตัวเองออกมาจากภวังค์ มือควานไปในกระเป๋าเสื้อคลุม พลุสัญญาณอยู่ไหนนะ <br /> <br />“เร็วๆสิ” เสียงคนยืนกอดอกอยู่ข้างบนเร่งอย่างหงุดหงิด <br /> <br />“ฉันกำลังหาอยู่น่า...” ผมคุ้ยกระเป๋าเสื้อคลุม เมื่อกี้ยังหยิบมันออกมาอยู่เลยนี่นา หยิบออกมาก่อนที่จะตกลงไปในบ่อ <br /> <br />ใช่แล้ว พลุสัญญาณอยู่ในมือผมตอนตกลงไปในบ่อพอดี และมันก็คง... <br /> <br />“สงสัย จะอยู่ก้นบ่อแล้วแหง” ผมงึมงำ <br /> <br />มัลฟอยหันกลับมา หน้าหมอนั่นหายแดงแล้วกลับมาซีด “นายว่าไงนะ!” <br /> <br />ผมลุกขึ้นยืน ชี้หัวนิ้วมือไปด้านหลัง “ฉันว่า พลุสัญญาณมันคงตกลงไปกับฉัน ป่านนี้นอนอยู่ก้นบ่อแล้วมั้ง” <br /> <br />ริมฝีปากบางตรงหน้าผมเม้มแน่น “บ้าที่สุด” มัลฟอยทำท่าร้อนใจ“แล้วหยั่งนี้เราจะออกจากป่านี้ได้ยังไง! พอตเตอร์...นายนี่มัน...ให้ตายสิ! ฉันไม่น่ายอมแบ่งกลุ่มมากับนายตั้งแต่แรก” ดวงตาสีเทาตวัดขึ้นมองผมแบบโยนความผิดให้เต็มที่ <br /> <br />“ใจเย็นน่า” ผมมองไปรอบ ๆ “เราค่อย ๆ คลำทางกลับไปแถวแนวชายป่าเดี๋ยวก็เจอแฮกริดเอง” <br /> <br />“มืดขนาดนี้เนี่ยนะ!” มัลฟอยไม่เห็นด้วย “ดึกขนาดไหนแล้วก็ไม่รู้” <br /> <br />ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงจันทร์เพ็ญกระจ่างส่งแสงนวลสว่างจนพอมองเห็นเงาของป่าได้ราง ๆ โชคดีละ ผมหันกลับมา <br /> <br />“พระจันทร์ขึ้นแล้ว มีแสงสักหน่อยฉันก็พอคลำทางได้......บอกแล้วไงว่าฉันเคยมาสำรวจที่นี่กับพวกแฝดวิสลีย์”ผมย้ำในตอนท้ายเมื่อเห็นสายตาไม่แน่ใจของอีกฝ่าย <br /> <br />“งั้นนายนำไป!” <br /> <br />ผมเลยออกเดินลัดเลาะผ่านพุ่มไม้หนาออกไปอีกด้านหนึ่งที่เป็นทางโล่งกว่า พลางหันกลับไปมองคนที่ตามมาเป็นระยะๆ <br /> <br />“ทำไมต้องเดินห่างขนาดนั้นด้วยล่ะ มัลฟอย?”ผมถามเพราะหมอนั่นเดินห่างจากผมประมาณ2เมตรได้ แถมยังทำท่าหยั่งกับผมจะเข้าไปกัดงั้นแหละ <br /> <br />“ช่างฉันเหอะ!!!หุบปากแล้วเดินนำไปซะ พอตเตอร์!”มัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ <br /> <br />ผมได้แต่ยักไหล่แล้วหันหลังกลับ ออกเดินต่อ <br />............................................... <br /> <br />เอ่อ........ไม่อยากจะทบทวนอะไรหรอกนะ......แต่.......เมื่อกี้นี้........เดรโก มัลฟอย?.........หมายความว่า เมื่อกี้นี้ผม....มัลฟอย.............บ้าชะมัด!เห็นหมอนั่นเป็นนางฟ้าไปได้ยังไง แหวะ!!........แต่......บางครั้ง....พอไม่ทำท่าน่าหมันไส้ หมอนั่นก็น่ารักจริงๆแหละ..........แปลกชะมัด นี่ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองมองเจ้าคู่อริคนนี้เปลี่ยนไปจากเดิมเหรอ?......... <br /> <br />เอาเถอะ! คิดไปก็ปวดหัว ปล่อยไว้เดี๋ยวก็รู้เอง <br />................................................. <br /> <br />กลับเข้าสถานการณ์ข้างหน้านี่ก่อนดีกว่า...หลังจากเดินต่อมาอีกพักใหญ่ โดยไม่มีใครเริ่มบทสนทนาขึ้น....ที่ผมบอกมัลฟอยว่ารู้ทาง.........ชักไม่ค่อยมั่นใจซะแล้วสิ สงสัยเราจะเข้ามาลึกกว่าที่ผมกับเฟร็ด จอร์จ เคยเข้ามาสำรวจ...........ท่าจะแย่... <br /> <br />ผมลองเดินมั่วๆไปตามทางที่คิดว่าไม่อันตราย ไม่มีต้นไม้สูงกับกองใบไม้ทึบๆอย่างแบบแถวบ่อน้ำนั่น ชายป่าน่าจะอยู่ไม่ห่างออกไปมากนัก <br /> <br />“พอตเตอร์”มัลฟอยเรียก <br /> <br />ผมหยุดชะงัก เอี้ยวตัวกลับไปมองแทนคำถาม <br /> <br />“นี่ไม้กายสิทธิ์ของนายรึเปล่า?”มัลฟอยว่า มือชี้ไปที่พุ่มไม้ข้างตัว ผมมองตามจึงได้เห็นไม้กายสิทธิ์ของตัวเองเกี่ยวอยู่กับกิ่งเล็กๆของพุ่มไม้ <br /> <br />“ใช่จริงๆแหละ เราคงมาถูกทางแล้ว” <br /> <br />“หา? นี่นายไม่ได้รู้ทางหรอกเรอะ!?”มัลฟอยทำท่าจะโวยต่อแต่ผมไม่ได้สนใจ ตอนนี้ทางที่ดีที่สุดคือรีบเอาไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วรีบออกจากป่าต้องห้ามซะที <br /> <br />เอ............อะไรเนี่ย? <br /> <br />ผมพยายามดึงไม้กายสิทธิ์ออกมา แต่.....มันมีเส้นไยสีเงินบางเฉียบติดมาด้วย...อะไร ? พอคิดจะดึงให้หลุดก็ปรากฏว่าเส้นไยที่ว่ามันยาวกว่าที่ผมคิดมาก ทั้งยาวทั้งเหนียวอย่างกับติดกาว พยายามดึงเท่าไหร่ เส้นไยนั้นก็เหมือนจะยาวยืดมากขึ้น มากขึ้น <br /> <br />“เฮ้ย!อะไรเนี่ย?”ผมร้อง มันชักจะไม่ชอบมาพากลแฮะ <br /> <br />มัลฟอยหันมาสนใจทันทีที่ผมพูดจบ “อะไร? เส้นด้าย?”หมอนั่นไม่มีความคิดที่จะช่วยผมแกะไม้กายสิทธิ์เลยสักนิด กลับเดินตามสายเส้นไยนั่นเข้าไปหลังกลุ่มพุ่มไม้แห้งๆใกล้ตัว <br /> <br />แก๊ก แก๊ก <br /> <br />เสียงประหลาดๆดังขึ้นมารอบด้าน ก่อนที่ผมและมัลฟอยจะทันตั้งตัว เงาร่างหลายร่างก็โผล่พรวดเข้ามา!!!!!!! <br /> <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8490937-110022723847926140?l=nao-fiction.blogspot.com' alt='' /></div>naohttp://www.blogger.com/profile/10534250741176860934noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8490937.post-1099633707211193922004-11-04T21:47:00.000-08:002004-11-04T21:48:27.213-08:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>Part III</strong> <br /> <br />ป่าต้องห้ามในเวลานี้มีแต่เสียงกิ่งไม้ใบไม้กระทบกัน เห็นเงาราง ๆ ของสัตว์ที่ออกหากินตอนกลางคืนเริ่มออกจากรัง ดูวังเวงยิ่งกว่าปกติเข้าไปอีก ไม่มีใครบอกได้ว่าป่านี้มีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมคิดว่าคงจะหลายปี....อาจจะมีมาตั้งแต่สมัยก่อตั้งฮอกวอร์ตก็ได้ละมั้ง ถึงแม้จะเป็นป่าโปร่งแต่หมู่ต้นไม้นี้ก็ทึบทะมึนมากกว่าในบริเวณอื่น ตอนนี้ค่ำแล้วแหง เพราะอยู่ดี ๆ อากาศมันก็หนาวยะเยือก แถมดูท่าอุณหภูมิจะลดต่ำลงอีก แสงสว่างค่อย ๆ จางไปจนเกือบหมดไป กลายเป็นว่าแถวนี้แทบจะมืดสนิท <br /> <br />ผมกับมัลฟอยเดินเข้าป่าต้องห้ามเงียบๆมาได้ประมาณ 1 ชั่วโมง พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เราเลยต้องจุดตะเกียง มัลฟอยรีบยึดตะเกียงไปถือไว้.......ท่าทางบอกว่ากลัวเห็นชัดเลย <br /> <br /> “งี่เง่าที่สุด ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ!”.......หมอนี่หวังใช้เสียงเป็นเพื่อน ตลกชะมัด ฮึฮึ <br /> <br />“............” <br /> <br />“เพราะนายแท้ๆเลยนะ พอตเตอร์!!” ...........อือ....ดวงตาหมอนี่สีซีดจริงๆแฮะ สี...เทาล่ะมั้ง พอมาสะท้อนอยู่ใต้แสงไฟแบบนี้เลยทำให้ดูวาวๆอย่างกับอัญมณี....สวยดี.....ยิ่งมีแววตื่นกลัวแบบนี้ยิ่งน่ามองอย่างประหลาด <br /> <br />“...........” <br /> <br />“ซวยชะมัด! การบ้านก็ยังไม่ได้ทำ”ใบหน้าเนียนได้รูปนั้นดูหวาดๆ ระแวงสองข้างทางอยู่ตลอดเวลา <br /> <br />“.............” <br /> <br />“พอตเตอร์?” ทั้งใบหน้าและดวงตาที่กำลังนึกถึงหันกลับมามองผม ทำเอาไม่ทันตั้งตัว <br /> <br />“หา?เอ้อ...อะไร?” <br /> <br />“นายเงียบไปทำไม?” <br /> <br />“อ้าว? ไม่บอกล่ะว่าอยากชวนคุย?กลัวเหรอ?”พอตั้งสติได้ปากมันก็อดรวนคนตรงหน้าไม่ได้น่ะครับ...นิสัยนี้มันฝังแน่นซะแล้ว <br /> <br />“นายว่าใครกลัวห๊า พอตเตอร์!” เสียงสั่นๆนั้นตวาดกลับ <br /> <br />“อึ๊.....”ผมพยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่ตอนเห็นสีหน้าทั้งฉุนทั้งหวาดของหมอนั่น “ตกลง ๆ ไม่มีใครกลัวหรอก ฉันมั่วไปเอง”เสียงผมพลอยสั่นไปด้วยแล้ว ไม่ใช่เพราะกลัวนะ แต่เป็นเพราะกำลังพยายามไม่ให้เสียงหัวเราะลอดออกมาทำคุณหนูขี้หงุดหงิดโมโหเอาอีกรอบต่างหาก <br /> <br />“อ๊ะ!มัลฟอย....” <br /> <br />“นายเงียบไปเลยดีกว่า!” <br /> <br />“.............” <br /> <br />โครม!! <br /> <br />อา...เวลาแบบนี้อยากให้เฟร็ดกับจอร์จมาเห็นด้วยจังเลย <br /> <br />เดรโก มัลฟอยแห่งบ้านสลิธิรินสะดุดรากไม้ล้มป้าบลงไปบนทางดินข้างหน้าที่มีระดับต่ำกว่า....โอ้ โยนมาดคุณหนูผู้หยิ่งผยองตอนอยู่ในโรงเรียนทิ้งไปได้เลย <br /> <br />แล้วพอตะเกียกตะกายขึ้นมาได้...โดยผมไม่ทันได้ยื่นมือเข้าไปช่วยน่ะนะ “ไอ้บ้าพอตเตอร์!ทำไมไม่เตือนวะ!” <br /> <br />มัลฟอยนั่งว้ากอยู่กับพื้น มือกุมหน้าผาก ตะเกียงหลุดจากมือ วางคว่ำอยู่ใกล้ๆ <br /> <br />“ก็นายบอกให้ฉันเงียบนี่” <br /> <br />“….#%&*%@....”เสียงสบถงึมงำในลำคอ ก่อนที่เขาจะดึงมือที่กุมหน้าผากออกมาดู <br /> <br />ของเหลวสีแดงสด...ที่ปลายนิ้วเรียวทำเอาหน้าของคนที่นั่งอยู่ซีดมากขึ้น <br /> <br />“เลือด!” <br /> <br />ทันทีที่ได้ยินคำนั้น ผมรีบก้าวข้ามรากไม้ลงไปยังที่ที่เจ้าของเสียงนั่งอยู่ <br /> <br />“เป็นไงบ้าง”ผมถามขณะที่รีบเดินเข้าไปทรุดลงนั่งข้าง ๆ “สงสัยคงไปกระแทกกับรากไม้อีกอันตรงโน้น” <br /> <br />ผมพยักหน้าไปทางรากไม้ใหญ่ด้านที่มัลฟอยล้มลงไปเมื่อครู่ <br /> <br />แผลของหมอนี่ดูท่าก็ไม่น่าหนักหนามากไปกว่าแผลที่ผมเคยได้รับจากการแข่งควิดดิชอยู่บ่อยๆ แม้ว่าเลือดจะออกบ้าง แต่ที่น่าเป็นห่วงกว่าคือ ใบหน้าที่ก้มต่ำลงนั่นดูเหมือนจะช็อกไปแล้วฮะ ช็อกยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าต้องเข้ามาในป่าต้องห้ามซะอีก <br /> <br />“ฉัน....เลือด...ออก.....” เสียงเริ่มระโหย <br /> <br />“มัลฟอย? ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เฮ้ย แผลนิดเดียวเองนะ.........ผมคิดอย่างรำคาญ......... <br /> <br />เจ้าคนที่ทำท่าจะเป็นลมเอามือไปกุมแผลอีกรอบ เหมือนกับกลัวว่าเลือดมันไหลโชกออกมายังไงยังงั้น ผมเห็นแล้ว ด้วยความหงุดหงิดปนรำคาญก็เลยเอื้อมมือไปกระชากแขนออก.....ไหนดูให้ชัด ๆ ซิ แผลมันใหญ่แค่ไหนเชียว...... <br /> <br /> “โธ่เอ๊ย! ก็แผลนิดเดียวจริงๆนี่หว่า....เอ๊ะ!” <br /> <br />เอ่อ....ที่ชะงักเนี่ยไม่ใช่ว่าแผลของหมอนี่มันหนักหนาสาหัสอะไรนักหรอกนะครับ ไอ้แผลกะจิ๊ดริดเท่าแมวข่วนแค่เนี้ย แต่ว่า.... <br /> <br />ไม่เห็นมีใครบอกผมเลยว่าลูกกะตาสีเทา ๆ ของมัลฟอยเวลามีหยาดน้ำตาชุ่ม ๆ แบบนี้...มันน่าดูชะมัด มองดี ๆ ผมสีทองอ่อนของหมอนี่ก็นุ่มน่าจับมาพันนิ้วเล่น จมูกโด่งปลายรั้นเชิดนิด ๆ แบบคุณหนูเอาแต่ใจน่าหยิกไม่หยอก ปากบางๆสีชมพูอ่อนนั่นก็....ก็น่า...... <br /> <br />เฮ่ย.....อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก นายเป็นอะไรไปแล้ว แฮร์รี่!!!เจ้าหมอนี่มันเดรโก มัลฟอยนะโว้ยยยย หมอนี่เป็นมัลฟอย !เป็นพวกสลิธิริน! เป็นไอ้คุณหนูจอมหยิ่ง! เป็นไอ้ขี้เก๊ก! เป็น เป็น เป็น …#%&@*&amp;@ <br /> <br />ผมร่ายยาวจนรู้สึกว่าตัวเองเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง <br /> <br />“เอ้า รีบลุกเร็วเข้า อย่าบอกนะว่าแค่นี้นายจะเป็นลมน่ะ!” เฮ่อ! ได้ปั่นหัวหมอนี่แล้วค่อยยังชั่ว <br /> <br />ผมฉุดเขาให้ลุกขึ้น มือของหมอนี่เย็นเฉียบเลยแฮะ <br /> <br />มัลฟอยเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาสีซีดยังคงมีน้ำใสๆคลอนิดๆ แต่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นเอาไว้เต็มที่จนต้องกัดริมฝีปากแน่น <br /> <br />“เรียกเจ้ายักษ์แฮกริดมา ฉันจะกลับแล้ว!” เสียงโวยวายนั่นสั่นเชียว <br /> <br /> เฮ้ย!จะทำงั้นได้ไงล่ะ นี่เพิ่งเดินเข้ามาได้แค่ชั่วโมงเดียวเอง “เรายังไม่เจอฮิปโปกริฟตัวที่ว่าเลย แฮกริดบอกให้กลับออกไปตอน 3 ทุ่ม นี่ยังเหลือเวลาอีกตั้งเกือบ 2 ชั่วโมง เดินหาต่ออีกนิดแล้วกัน” <br /> <br />“ไม่!ฉันจะกลับแล้ว การลงโทษอะไรนั่นมันไม่น่าจะเกี่ยวกับฉัน ทั้งหมดมันก็เพราะนายนั่นแหละ พอตเตอร์!”เสียงกับหน้าตาของมัลฟอยบอกความโกรธสุดขีด เขาหันขวับออกเดินจ้ำพรวดๆ ไปโดยไม่รอผม <br /> <br />“เฮ้ มัลฟอย นายจะรีบไปไหน” ผมว่าพลางจ้ำตามให้ทัน “ไปทางนั้นระวังตกบ่อน้ำนะ” ผมอุตส่าห์ตะโกนบอกเมื่อเห็นมัลฟอยเดินลิ่วๆไปตามทางที่ลาดลง <br /> <br />คนถูกเรียกไว้หันเดินกลับมา ก่อนจะชะงักเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ <br /> <br />“ทำไมนายรู้” <br /> <br />“ตอนปีแรกๆ ฉันกับพวกเฟรด จอร์จ เข้ามาสำรวจนิดหน่อย ไปไม่ไกลเท่าไหร่ เคยเจอบ่อน้ำกว้างอยู่เลยไปจากนี่ มีใบไม้แห้งบังไว้แยกไม่ค่อยออกว่าเป็นบ่อน่ะ แต่ก็ลึกพอดูเลย นายระวังด้วยล่ะ เดี๋ยวจะกลายเป็นผีเฝ้าป่าไม่รู้ตัว”ผมร่ายยาว <br /> <br />“สำรวจ? มันผิดกฎโรงเรียนไม่ใช่เรอะ?ฉันจะบอกศาสตราจารย์!” เฮ้ย อุตส่าห์เตือนเพราะหวังดีนะ <br /> <br />“โอ้โห คุณหนูมัลฟอยขี้ฟ้องจังนะ ทำอย่างกับพวกผู้หญิง ~” ผมว่าไปงั้นเอง....รู้อยู่หรอกว่าถ้าหมอนี่จะฟ้อง ก็คงเพราะอยากเห็นผมเจอดีบ้างก็เท่านั้น <br /> <br />มัลฟอยโกรธจนหน้าแดง เดินกลับไปอีกทางโดยไม่รอผม(อีกแล้ว) <br /> <br />เพิ่งจับกบมาหยกๆ ยังจะอวดเก่งอีกนะ เจ้าบ้าเอ๊ย! แต่ทำไงได้ ขืนแยกกันแล้วขากลับไปสเนปไม่เห็นลูกศิษย์คนโปรดล่ะก็ผมถูกสั่งให้มาอยู่ในป่าแทนหอนอนตลอดเทอมชัวร์...เฮ้อ <br /> <br />ผมเดินจ้ำตามไป จนเจอหมอนั่นยืนนิ่งอยู่หน้าโพรงดินกว้าง มีกิ่งไม�